மூடுபனி காட்டின் நிழல்கள்

மூடுபனி காட்டின் நிழல்கள்

டோம்-7 இன் பாதுகாப்பான எல்லைச் சுவர்களைத் தாண்டி, கிரனும் மீராவும் வெளியேறிய அந்த நொடி, அவர்களைச் சுற்றியிருந்த உலகம் முற்றிலும் மாறியது. குமிழி நகரத்தின் செயற்கையான வெதுவெதுப்பான காற்று மறைந்து, குளிரும் ஈரப்பதமும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான சூழ்நிலை அவர்களை வரவேற்றது. உலகத்தை மூடியிருக்கும் அந்த ‘அமைதியான மூடுபனி’ ஊதா கலந்த சாம்பல் நிறத்தில் அடர்ந்து பரவியிருந்தது. அது பார்ப்பதற்கு ஒரு கம்பளம் போலத் தெரிந்தாலும், மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளை மழுங்கடிக்கும் அபாயம் கொண்டது என்பதை இருவரும் நன்கு அறிவார்கள். கிரன் தன் முதுகில் மாட்டியிருந்த பழைய மர கித்தாரை ஒருமுறை ஆதரவாகத் தொட்டுக் கொண்டான். மீரா தனது சிறிய ரோபோ துணையுடன் டேப்லெட்டை இயக்கியபடி, சுற்றியுள்ள காற்றின் அதிர்வெண்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினாள்.

"கிரன், நாம் எல்லைக் காவலர்களின் பார்வையில் படாமல் விரைவாக இந்த மூடுபனி காட்டைத் கடக்க வேண்டும். மையக் குழுவின் ரேடார்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் நமது நிலையைக் கண்டறியலாம்" என்று மீரா தன் தேன் நிறக் கண்களில் தீர்க்கமான பார்வையுடன் எச்சரித்தாள். அவளது மஞ்சள் நிற ஜாக்கெட்டின் மீது மூடுபனித் துளிகள் முத்துக்கள் போலப் பதிந்திருந்தன. கிரன் லேசாகப் புன்னகைத்தான். அவனது நீல நிற ஹூடீயின் காற்றில் பறந்த சுருள் கருமை முடிக்கு நடுவே, அவனது பிரகாசமான பழுப்பு நிறக் கண்கள் உறுதியுடன் மின்மினிக் கொண்டிருந்தன.

அவர்கள் காட்டின் உள்ளே செல்லச் செல்ல, அமைதியான மூடுபனிக்கு நடுவிலிருந்து விசித்திரமான ஒலிகள் கேட்கத் தொடங்கின. இயற்கையான பறவைகளின் ஒலிகளுக்குப் பதிலாக, ஏதோ மின்சார அலைகளின் முணுமுணுப்பு போல அந்தப் பகுதி எதிரொலித்தது. மூடுபனியின் அடர்த்தி அதிகரிக்கவே, கிரனுக்குள் லேசான நடுக்கம் ஏற்பட்டது. அவனது மிகப்பெரிய பயம் தன்னைச் சார்ந்தவர்களைத் தனிமையில் தவிக்கவிடுவதுதான். மீரா அதைப் புரிந்து கொண்டு அவனது தோளில் தன் கையை மென்மையாக வைத்து, "கவலைப்படாதே கிரன், உன்னுடன் நானும் இருக்கிறேன். உன்னுடைய இசை இந்த மூடுபனியை விரட்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்" என்று துணிச்சலூட்டினாள். அந்த இளமைக் காலத்தில், சண்டை போட்டுக் கொண்டாலும் பிரிக்க முடியாத அந்த நட்புக்கு நடுவே, ஒரு மென்மையான காதல் உணர்வு அந்த குளிரான காற்றில் மலர்வதைப் போல இருவரும் உணர்ந்தனர்.

மூடுபனி மேலும் அடர்ந்ததால், பாதையைத் தொடர்வது கடினமாக மாறியது. அப்போதுதான் கிரன் தனது ஒலியலை சக்தியைப் பயன்படுத்த முடிவு செய்தான். அவன் தன் கித்தாரை எடுத்து, அதன் கம்பிகளில் விரல்களை ஓட்டினான். அவனது உணர்ச்சிகள் இசையாக மாறி ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண்ணை வெளியிட்டன. அந்த ஒலியின் சக்தி பட்டவுடன், சுற்றியிருந்த ஊதா கலந்த சாம்பல் நிற மூடுபனி விலகி, ஒரு குறுகிய பாதை உருவானது. ஒலியலைகள் மூடுபனியை விலக்கும் என்பதைத் தாத்தா செந்தில் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த வித்த ங்கு இங்கு கச்சிதமாகப் பொருந்தியதை எண்ணி கிரன் பெருமிதம் கொண்டான். அந்த இசையின் மெல்லிசை காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

இசையின் உதவியால் பாதையைக் கடந்த அவர்கள், காட்டின் நடுப்பகுதியில் இருந்த ஒரு பாழடைந்த பழைய சோதனைச் சாவடியை அடைந்தனர். அங்கே பாசி படிந்த மர மேசையில் பல பழைய பொருட்கள் கிடந்தன. மீராவின் ரோபோ தன் சென்சார்களை இயக்கிக் கொண்டு அந்தப் பகுதியை ஸ்கேன் செய்தது. அப்போது மீரா அங்கே கிடந்த ஒரு பொருளைக் கையில் எடுத்தாள். அது ஒரு பழைய குடும்பப் புகைப்படம். அதில் கிரனின் அப்பாவும் அம்மாவும் இள வயதில் சிரித்த முகத்துடன் நின்றிருந்தனர். அதைப் பார்த்த கிரனின் கண்கள் குளமாகின. பிரிந்து கிடக்கும் தனது குடும்பத்தை மீண்டும் ஒரே குமிழி நகரத்தின் கீழ் ஒன்று சேர்க்க வேண்டும் என்ற அவனது குறிக்கோள் இப்போது இன்னும் தீவிரமானது.

இருவரும் அந்தப் புகைப்படத்தை உன்னிப்பாக ஆராய்ந்தனர். அதன் பின்புறம் கிரனின் தந்தையின் கையெழுத்தில் ஒரு ரகசியக் குறிப்பு இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது. அந்த ரகசியக் குறிப்பை அவர்கள் படிக்கத் தொடங்கியபோது, காட்டின் மறுபுறம் இலேசான காலடி சத்தமும் ஒரு புதிய இயந்திரத்தின் ஒலியும் கேட்டது. அது மையக் குழுவின் ரோந்துப் படகாக இருக்கலாம் என்று மீரா எச்சரித்தாள். ஆபத்து நெருங்கி வருவதை உணர்ந்தும், இருவரும் பின்வாங்கப் போவதில்லை என்ற உறுதியோடு ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.