ஆற்றங்கரைக் குமிழி நிலையமும் பழைய நண்பரும்

சுரங்கப்பாதையின் இருளும் இளமைத் துடிப்பும்

டோம்-4 இன் பழைய வீட்டின் பின்பகுதியில் அமைந்திருந்த இரகசிய அவசரக் கதவு வழியாக கிரனும் மீராவும் சுரங்கப் பாதைக்குள் நுழைந்தனர். பனிமூட்டம் சூழ்ந்த அந்த நள்ளிரவில், மையக் குழுவின் ரோந்து ரோபோக்களின் இரும்புச் சத்தங்கள் வீட்டின் முற்றத்தை எட்டிய அடுத்த கணமே அவர்கள் அந்தப் பாதையில் இறங்கியிருந்தனர். மீராவின் டேப்லெட் திரையில் எரிந்த மெல்லிய மஞ்சள் நிற வெளிச்சம் மட்டுமே அந்த இருண்ட பாதையில் அவர்களுக்கு ஒரே வழிகாட்டியாக இருந்தது. கிரன் தனது இடது கையில் தனது பிரியமான பழைய மரக் கித்தாரை மார்போடு இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று குளிரில் ஆவியாக மாறியது. என்றாலும், தன் தந்தையைச் சந்தித்துவிட வேண்டும் என்ற தீவிரமான வைராக்கியம் அவனுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத தைரியத்தைக் கொடுத்தது.

"மீரா, ரோபோக்களின் சத்தம் இப்போது கேட்கவில்லை. நாம் சரியான திசையில்தான் செல்கிறோமா?" என்று கிரன் தன் குரலைத் தாழ்த்தி கிசுகிசுத்தான். மீரா தனது டேப்லெட்டின் வரைபடத்தை வேகமாக ஸ்வைப் செய்தவாறு, தன் தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த சிறிய ரோபோ உதவியாளரின் சென்சார் ஒளியைச் சரிபார்த்தாள். அவளது முகத்தில் வியர்வை வழிந்தாலும், கண்களில் ஒரு துடுக்குத்தனமான புன்னகை மின்னியது. "கவலைப்படாதே கிரன்! இந்தச் சுரங்கப் பாதை நேராக ஆற்றங்கரைக் குமிழி நிலையத்தின் கட்டுப்பாட்டு அறைக்குள்தான் திறக்கிறது. மையக் குழுவின் சென்சார்கள் இந்த ஆழமான நிலப்பகுதிக்குள் ஊடுருவ முடியாது" என்று அவள் நம்பிக்கையுடன் பதிலளித்தாள்.

ஆற்றங்கரைக் குமிழி நிலையமும் பழைய நண்பரும்

சுமார் இருபது நிமிட காலப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அந்தச் சுரங்கப் பாதையின் முடிவில் ஒரு பெரிய எஃகு கதவு மங்கலான நீல நிற ஒளியில் தெரிந்தது. மீரா தனது மின்னணு சாதனத்தால் அந்தப் பழைய கதவின் பாதுகாப்புப் பூட்டை லாவகமாகத் திறந்தாள். கதவு மெிய சத்தத்துடன் திறந்ததும், ஈரப்பதமான குளிர்ந்த காற்று அவர்களை வரவேற்றது. அவர்கள் இருவரும் வெளியே வந்தவுடன், எதிரில் விரிந்திருந்த காட்சியைக் கண்டு வியந்துபோயினர். அதுதான் டோம்-4 இன் ஆற்றங்கரைக் குமிழி நிலையம். ஆற்றின் ஓடையின் மேல் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பகுதி, பழைய காலத்து நவீன தொழில்நுட்பமும் இயற்கையான பசுமையும் இணைந்து ஒரு விசித்திரமான அழகைக் கொண்டிருந்தது. சுற்றியுள்ள ஊதா நிற மூடுபனி நீரின் மீது பிரதிபலித்து ஒரு மாயாஜாலத் தோற்றத்தைத் தந்தது.

அவர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும், அங்கே ஒரு பழைய கன்சோல் மேஜையின் அருகில் நின்று காகிதங்களைச் சோதித்துக் கொண்டிருந்த நடுத்தர வயது மனிதர் ஒருவரைக் கண்டனர். அவரது முகம் சோர்வாக இருந்தாலும், கூர்மையான பார்வையும் பாசமான தோற்றமும் கிரனின் நினைவுகளை உடனடியாகத் தூண்டின. அவர் வேறு யாருமல்ல, கிரனின் தந்தையின் மிக நெருங்கிய நண்பரும் ஆற்றல் அறிவியல் ஆராய்ச்சியாளருமான திரு. பாஸ்கர் தான். கிரனைக் கண்டதும் பாஸ்கரின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. "கிரன்! நீயா இது? இந்த ஆபத்தான நேரத்தில் நீ எப்படி டோம்-4 இன் எல்லைக் குமிழிக்குள் நுழைந்தாய்?" என்று அவர் பதற்றத்துடனும் அளவற்ற மகிழ்ச்சியுடனும் அவர்களை நோக்கி ஓடிவந்தார்.

புதிய தகவலும் எதிர்பாராத திருப்பமும்

கிரன் ஓடிச்சென்று பாஸ்கரைக் கட்டிக்கொண்டான். அவனது உணர்ச்சிகளின் அதிர்வலைகள் அந்த அறையில் இருந்த சிறிய ஒலி அலை சென்சார்களை மெல்ல ஒளிரச் செய்தன. "மாமா, என் தந்தையைத் தேடித்தான் நான் வந்திருக்கிறேன். பழைய வீட்டில் கிடைத்த குறிப்பு என்னை இங்கேதான் கூட்டிவந்தது" என்று கிரன் பெருமூச்சுடன் கூறினான். மீரா தனது டேப்லெட்டைப் பாஸ்கரிடம் நீட்டி, அவர்கள் இதுவரை எதிர்கொண்ட சவால்களையும் மையக் குழுவின் திட்டங்களையும் விளக்கினாள். அதைக் கேட்ட பாஸ்கரின் முகத்தில் தீவிரமான கவலை நிழலாடியது.

"குழந்தைகளே, நீங்கள் செய்த காரியம் மிகவும் ஆபத்தானது. ஆனால் அதே சமயம் நீங்கள் மிகப்பெரிய உண்ையைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறீர்கள். மையக் குழு இப்போது இந்த ஆற்றங்கரைக் குமிழி நிலையத்தின் கீழேயுள்ள முதன்மை ஆற்றல் மூலத்தைக் கைப்பற்ற ரகசியத் திட்டம் தீட்டியுள்ளது" என்று பாஸ்கர் கூறிவிட்டு, ஒரு பழைய காகித உறையை அவர்களிடம நீட்டினார். அந்த உறையில் கிரனின் தந்தை எழுதிய புதிய கடிதமும், ஆற்றைக் கடந்து செல்லும் ரகசியப் பாலம் அமைப்பதற்கான வரைபடமும் இருந்தன. அந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்த கிரனின் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் பளபளத்தன; அவனது தந்தையின் உண்மையான இருப்பிடம் இப்போது அந்த வரைபடத்தின் மூலம் துல்லியமாக வெளிப்பட்டிருந்தது.