புதிய உலகத்திற்கு வரவேற்பு

சைபிரியா உயர்நிலைப் பள்ளியின் அதிநவீன விர்ச்சுவல் கேமிங் லேப் எப்போதும் போல அன்றும் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. எஃகு சாம்பல் நிறச் சுவர்களில் பாய்ந்து சென்ற நியான் நீல ஒளிக் கோடுகள் அந்த அறைக்கு ஒரு எதிர்காலத் தோற்றத்தைத் தந்தன. கணினிகளின் மெல்லிய சத்தமும், குளிரூட்டியின் குளிர்ந்த காற்றும் அங்கிருந்த மாணவர்களின் உற்சாகத்தைக் கூட்டின. அந்த அறையின் ஒரு மூலையில், தனது பிரத்யேக கணினித் திரையின் முன்னால் தீவிரமாக ஏதோ ஒரு குறியீட்டைத் தட்டச்சு செய்து கொண்டிருந்தான் கவின்.

பதினாறு வயதான கவின், எப்போதும் கலைந்த அலட்சியமான கருப்பு முடியுடனும், அவனது பிரகாசமான நீல நிறக் கண்களுடனும் காணப்படுவான். அவனது நீல நிற ஹூடீயின் கீழ், அவனது கழுத்தில் எப்போதும் தொங்கும் அந்த டிஜிட்டல் கோடட் பெண்டன்ட் மெதுவாக மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அது வெறும் சாதாரண நகையல்ல; ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விர்ச்சுவல் கேம் சோதனையின்போது விசித்திரமான முறையில் மாயமான அவனது அண்ணன் விட்டுச் சென்ற கடைசி நினைவுச் சின்னம். அந்தப் பெண்டன்ட்டில் மறைந்துள்ள ரகசியக் குறியீடுகளை அவிழ்த்தால் மட்டுமே தன் அண்ணனுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை அறிய முடியும் என்று கவின் உறுதியாக நம்பினான்.

“இன்னும் கொஞ்சம் தான்… இந்தத் தரவு மட்டும் கிடைத்துவிட்டால், அண்ணனின் பழைய கோப்புகளை என்னால் திறந்துவிட முடியும்,” என்று தனக்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டான் கவின். அவனது விரல்கள் விசைப்பலகையில் மின்னல் வேகத்தில் பறந்தன. ஆனால், திரையில் திடீரென ஒரு சிவப்பு நிற எச்சரிக்கைச் சின்னம் தோன்றி, அவனது முயற்சியைத் தடுத்தது. குறியீட்டுப் பிழை அவனது கணினியை முடக்கியது.

“ம்ஹூம்… இந்த அல்காரிதம் மிகவும் சிக்கலாக இருக்கிறதே. இதை எப்படித் தீர்ப்பது?” என்று கவின் சற்றே சோர்வுடன் தனது தலையைக் கோதிக் கொண்டான்.

“அங்கே ஒரு சிறிய அடைப்புக்குறியை விடுத்துவிட்டாய் கவின். அதனால்தான் கம்பைலர் பிழையைக் காட்டுகிறது!” என்று ஒரு மென்மையான, அதே சமயம் துடிப்பான குரல் அவனது காதருகே கேட்டது.

கவின் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தான். அங்கே தரணி நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது நீண்ட பழுப்பு நிற முடி நேர்த்தியாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது, அவளது முகத்தில் இருந்த கண்ணாடி அவளது புத்திசாலித்தனத்தை மேலும் அழகாகக் காட்டியது. அவளது துடிப்பான பச்சை நிறக் கண்கள் கவினின் கணினித் திரையை உற்று நோக்கின. அவளது கைகளில் எப்போதும் இருக்கும் புதிர் தீர்க்கும் டேப்லெட் இருந்தது. வெள்ளை மற்றும் ஊதா நிறப் பள்ளிச் சீருடையில் அவள் மிகவும் சுறுசுறுப்பாகக் காட்சியளித்தாள்.

“தரணியா? நீ எப்போது இங்கே வந்தாய்?” என்று கேட்டான் கவின், அவளது திடீர் வருகையால் சற்றே தடுமாறி.

“இப்போதுதான் வந்தேன். நீ ஏதோ பெரிய புதிரில் மூழ்கியிருப்பதைப் பார்த்ததும் உதவலாம் என்று தோன்றியது,” என்று புன்னகைத்தவாறே கூறினாள் தரணி. அவள் தனது டேப்லெட்டைத் தட்டி, கவினின் திரையில் இருந்த குறியீட்டை ஒரு நொடியில் பகுப்பாய்வு செய்தாள். “பார், இந்த மூன்றாவது வரியில் உள்ள குறியீட்டை மாற்றியமைத்தால், உனது அண்ணனின் பழைய கோப்புக்கான பாதை திறந்துவிடும்.”

கவின் அவளது வழிகாட்டலின்படி விசைப்பலகையில் அந்தச் சிறிய திருத்தத்தைச் செய்தான். அடுத்த நொடியே முடங்கிக் கிடந்த கணினித் திரை பச்சை நிறத்தில் ஒளிரத் தொடங்கியது. ‘அணுகல் அனுமதிக்கப்பட்டது’ (Access Granted) என்ற செய்தி திரையில் தோன்றியதும் கவினின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. அவனது அண்ணன் விட்டுச் சென்ற இரகசியக் கோப்புகள் ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கின. “அற்புதமான கவனிப்பு தரணி! நான் அரை மணி நேரமாக இந்தச் சிறிய பிழையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தேன். உனது கூர்மையான புத்திசாலித்தனம் உண்மையிலேயே வியப்பளிக்கிறது,” என்று மனதாரப் பாராட்டினான் கவின்.

தரணி லேசாகப் புன்னகைத்தவாறு, “நன்றாக இருக்கிறது கவின். ஆனால் இந்தக் கோப்புகளில் அப்படி என்ன சிறப்பு? நீ ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக இருக்கிறாய்?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள். கவின் தன் கழுத்தில் தொங்கிய டிஜிட்டல் கோடட் பெண்டன்ட்டைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டான். “இது என் அண்ணன் தருண் எனக்குக் கொடுத்தது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் கேம் சோதனையின்போது அவன் மாயமானபோது, இந்தச் சிப் மட்டுமே எனக்குக் கிடைத்தது. இப்போது திரையில் திறக்கப்பட்டுள்ள இந்த அண்ணனின் குறிப்புகளில் உள்ள வரிசை எண்ணும், என் பெண்டன்ட்டில் உள்ள குறியீடும் சரியாகப் பொருந்துகின்றன. இதன் மூலம் அவன் விட்டுச்சென்ற விளையாட்டின் உண்மையான ஆழத்தை நான் அறிந்துகொள்ள முடியும்,” என்று உணர்ச்சிப்பூர்வமாகக் கூறினான்.

தரணி அவனது கதையைக் கேட்டுச் சற்றே அதிர்ச்சியடைந்தாலும், உடனே தன் டேப்லெட்டில் அந்தத் தரவுகளை ஆராயத் தொடங்கினாள். “அப்படியென்றால், இந்த நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் வெறும் சாதாரண விர்ச்சுவல் விளையாட்டு மட்டுமல்ல. இதில் ஏதோ பெரிய ரகசியம் மறைந்திருக்கிறது. பார் கவின், இந்த அல்காரிதம்கள் வழக்கமான கேமிங் குறியீடுகளை விட மிகவும் சிக்கலானதாக இருக்கின்றன. உனது கோடிங் திறமை அபாரமானது, ஆனால் இந்த நுட்பமான லாஜிக் அமைப்புகளைப் புரிந்துகொள்ள எனது கணித அறிவும் உனக்குத் தேவைப்படும்,” என்றாள் தரணி தன்னம்பிக்கையுடன். கவின் அவளது அறிவுக் கூர்மையைக் கண்டு மேலும் வியந்தான். அவளது துல்லியமான கணிப்புகளும், விரைவான முடிவெடுக்கும் திறனும் அவனுக்குள் ஒரு புதிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தின.

அப்போது, விர்ச்சுவல் லேப்பின் மைய ஒலிபெருக்கியில் ஒரு கம்பீரமான குரல் ஒலித்தது: “மாணவர்களே கவனத்திற்கு! புதிய தலைமுறை விர்ச்சுவல் உலகமான ‘நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ்’ விளையாட்டின் முதற்கட்ட சோதனைப் போட்டி இன்னும் சில நிமிடங்களில் தொடங்கவுள்ளது. அனைவரும் அவரவர் கணினிகளில் உள்ள விஆர் (VR) ஹெட்செட்களை அணிந்துகொண்டு தயாராக இருக்கவும்.” அந்த அறிவிப்பைக் கேட்டதும் அறையில் இருந்த அனைத்து மாணவர்களும் உற்சாகத்துடன் ஆரவாரம் செய்தனர்.

“நாம் இருவரும் இந்தச் சோதனையில் பங்கேற்போமா?” என்று கேட்டாள் தரணி. கவின் தலையசைத்து, “நிச்சயமாக, அண்ணனின் குறிப்புகளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள நான் இந்த விளையாட்டு உலகத்திற்குள் சென்றே ஆக வேண்டும்,” என்றான். இருவரிடமும் இருந்த கணினிகள் தற்செயலாக ஒரு புதிய வரலாற்று இணைப்பை உருவாக்கின. லேப்பின் தானியங்கி மேட்ச்மேக்கிங் அமைப்பு, கவினையும் தரணியையும் ஒரே குழுவாகத் தேர்ந்தெடுத்துத் திரையில் காட்டியது. ‘குழு எண் 7: கவின் & தரணி’ என்று பளிச்சிடும் சாம்பல்-நீல எழுத்துக்களில் திரை மின்னியது.

“பார்ப்பதற்கு விதி நம்மை ஒரே அணியில் இணைத்துவிட்டது போல் தெரிகிறது!” என்று சிரித்தவாறே கூறினாள் தரணி. இருவரும் தங்களின் விஆர் ஹெட்செட்களை எடுத்து அணிந்து கொண்டனர். அவளது கைகளில் இருந்த ஹேப்டிக் கையுறைகளைச் சரிசெய்தபடி, “நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் உலகத்தில் ஆரம்பக்கட்டப் பகுதியில் எதிரிகளை எப்படி வீழ்த்துவது, நிலப்பரப்பை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பது பற்றிய அனைத்து வியூகங்களையும் நான் ஏற்கனவே படித்து முடித்துவிட்டேன். நீ கோடிங் வழியில் வழிகாட்டினால், நான் உனக்குத் தந்திரோபாய வழிகாட்டலாக இருப்பேன்,” என்றாள். அவளது இந்தத் தயார்நிலையைக் கண்டு கவின் புன்னகைத்தான். “உன்னுடன் இணைந்தது எனக்கு மிகப்பெரிய பலம் தரணி,” என்றான்.

இருவரின் திரைகளிலும் விளையாட்டுக்கான கவுண்ட்டவுன் தொடங்கியது. 3… 2… 1… விர்ச்சுவல் உலகத்தின் கதவுகள் திறக்கத் தொடங்கின. எண்ணற்ற டிஜிட்டல் துகள்கள் அவர்களைச் சுற்றிச் சுழன்றன. ஆனால், வழக்கமான கேம் தொடக்கத் திரைக்குப் பதிலாக, அவர்களின் இரு திரைகளிலும் திடீரென ஒரு விசித்திரமான, பிரகாசமான நீல ஒளி கோடு குறுக்காகத் தோன்றி மின்னியது. அந்த நீலக் கோடு சாதாரண கேமிங் அனிமேஷன் போலத் தெரியவில்லை; மாறாக, கவினின் அண்ணன் கோப்புகளில் இருந்த அதே பிரத்யேகக் குறியீட்டு அமைப்பைப் பிரதிபலித்தது. “தரணி… இந்த நீல ஒளி கோட்டைப் பார்! இது வழக்கமான கேம் குறியீடு அல்ல…” என்று கவின் பதற்றத்துடன் கூற, அந்த நீல ஒளி அவர்களை நோக்கி வேகப் பாய்ந்தது.

அந்த நீல ஒளிப்பாதை அவர்களின் விஆர் ஹெட்செட்களின் திரையை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தது. வழக்கமான கேமிங் தளங்களில் காணப்படும் டிஜிட்டல் கிராபிக்ஸ் போலன்றி, அது கவினின் அண்ணன் உருவாக்கியிருந்த தனித்துவமான பிளாக் செயின் அல்காரிதமின் வடிவத்தை எடுத்தது. “கவின், என்னுடைய டேப்லெட்டில் இருந்த கணிதச் சமன்பாடுகளும் இந்த நீலக் கோட்டோடு ஒத்திசைகின்றன! இது கேமின் இயல்பான சிஸ்டம் பிழை அல்ல, ஏதோ ஒரு சிறப்பு அணுகல் குறியீடு,” என்று தரணி ஆச்சரியத்துடன் கூறினாள். அவளது குரலில் அச்சத்தை விட புதிய சவாலை எதிர்கொள்ளும் ஆர்வம் அதிகமாக இருந்தது.

அடுத்த நொடி, இருவரின் உணர்வுகளும் லேப்பின் இருப்பை மறந்து, விர்ச்சுவல் டிஜிட்டல் இடவெளிக்குள் பாய்ந்தன. கண் சிமிட்டும் நேரத்தில், அவர்கள் ‘நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ்’ விளையாட்டின் தொடக்க நிலப்பரப்பான ‘விடிவெள்ளி சமவெளி’ என்ற பகுதிக்கு வந்தடைந்தனர். சுற்றிலும் பச்சைப்பசேல் என்ற விர்ச்சுவல் புல்வெளிகளும், காற்றில் மிதக்கும் மிளிரும் படிகங்களும் அவர்களின் கண்களைக் கவர்ந்தன. மனித தொடு உணர்வை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் ஹேப்டிக் தொழில்நுட்பத்தால், காற்றின் குளிர்ச்சியையும் அவளால் உணர முடிந்தது. “அற்புதம்! இந்த விர்ச்சுவல் உலகம் நாம் நினைத்ததை விட மிகவும் தத்ரூபமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது,” என்று தரணி தனது கையுறைகளை உற்றுப் பார்த்தபடி கூறினாள்.

கவின் தன் கைகளை விரித்துப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் முன்னே மிதந்த பயனர் திரையில் சாதாரண வீரர்களுக்குக் கிடைக்காத சில நுட்பமான குறியீட்டுத் தரவுகள் நீல நிறத்தில் தோன்றின. அவனது அண்ணனின் பெண்டன்ட்டில் இருந்த அதே குறியீடு, அவனது அவதாரத்தின் இதயப் பகுதிக்கு அருகில் சிறிய முத்திரையாகப் பிரகாசித்தது. “தரணி, என் அண்ணன் விட்டுச்சென்ற தரவுகள் இந்த உலகத்திற்குள் முழுமையாகச் செயல்படத் தொடங்கிவிட்டன. பார், என் திரையில் சில ரகசிய கோடிங் பாதைகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன,” என்று உற்சாகத்துடன் கூறினான்.

தரணி அவனருகில் வந்து, அவனது தோளைத் தட்டிப் புன்னகைத்தாள். “நான் தான் சொன்னேனே கவின், உனது கோடிங் திறமையும் எனது கணித வியூகங்களும் இணைந்தால் இந்த விளையாட்டில் எவராலும் நம்மை வீழ்த்த முடியாது. இந்த நீல ஒளியின் ரகசியத்தையும், உன் அண்ணன் மறைத்து வைத்த உண்மையையும் நாம் இருவரும் இணைந்து நிச்சயமாகக் கண்டுபிடிப்போம்,” என்றாள். இருவரின் விழிகளும் ஒன்றையொன்று சந்தித்த அந்த நொடியில், அவர்களுக்குள் ஒரு ஆழமான நம்பிக்கையும் நட்பும் மலர்ந்தது. ‘குழு எண் 7’ தனது பயணத்தை வெற்றிகரமாகத் தொடங்கியது.