எபிசோடு 20: துக் கோபுர வாசலும் மைய நினைவுக் கூடமும்

இறுதித் துக் கோபுரத்தின் வாசலில் ஒரு புதிய விசை

நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் விர்ச்சுவல் கேம் உலகத்தின் மையக் கோபுரத்தைச் சுற்றிலும் நியான் நீல மற்றும் வைதாலை ஊதா நிற டிஜிட்டல் துகள்கள் பனிமழை போலப் பொழிந்து கொண்டிருந்தன. கவினும் தரணியும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான துக் கோபுரத்தின் பிரதான வாசலின் அருகே நின்றிருந்தனர். சுவர்களில் சுழன்றுகொண்டிருந்த விசித்திரமான சமிக்ஞைகளும் குறியீடுகளும் அவர்களின் அவதார்களின் உடற்கவசத்தில் பிரதிபலித்தன. கோபுரத்தின் பிரதான நுழைவாயிலின் நடுவே அமைந்திருந்த ஊதா நிற கவுண்ட்டவுன் டைமர், மிக வேகமாகக் குறைந்த எண்களைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வோர் விநாடியும் குறையும்போதும், அந்த டிஜிட்டல் வெளியின் வளிமண்டலத்தில் மெல்லிய அதிர்வலைகள் பரவின.

கவின் தன் மார்பில் அணிந்திருந்த டிஜிட்டல் கோடட் பெண்டன்ட்டைத் தன் கைகளில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான். அவனது அண்ணன் விட்டுச் சென்ற நினைவகக் குறிப்புகள் அந்தப் பெண்டன்ட்டின் ஊடே நீல நிற ஒளியாகக் பிரகாசித்தன. அவனது நீல நிற ஹூடீயின் முனைகளில் அந்த வெளிச்சம் படர, பிரகாசமான நீல நிறக் கண்கள் கோபுர வாசலின் கதவில் இருக்கும் சிக்கலான டிஜிட்டல் பூட்டை கவனமாக ஆராய்ந்தன. “தரணி, இந்த ஊதா நிற கவுண்ட்டவுன் டைமர் பூஜ்ஜியத்தைத் தொடுவதற்குள் நாம் இந்த வாசலின் தடுப்புப் புதிரைத் தீர்த்தாக வேண்டும். என் அண்ணன் தன் கடைசி நினைவகக் குறிப்பில் சுட்டிக்காட்டிய மையத் தரவுத் தளம் இந்த வாசலுக்குப் பின்புறம்தான் உள்ளது. ஆனால், இந்த நுழைவாயில் நம்முடைய இருவரின் டிஜிட்டல் ஆற்றலையும் ஒரே நேரத்தில் கோருகிறது!” என்று கவின் கூறினான்.

தரணி தன் கையில் வைத்திருந்த புதிர் தீர்க்கும் டேப்லெட்டை வேக வேகமாக இயக்கியபடி அவனருகே வந்தாள். அவளது கண்ணாடிப் பிடியுடன் கூடிய நீண்ட பழுப்பு நிற முடி டிஜிட்டல் காற்றில் மெல்ல அசைந்தாடியது. அவளது துடிப்பான பச்சை நிறக் கண்கள் டேப்லெட்டின் திரையில் தோன்றிய கணித மாதிரிகளையும் ஆற்றல் அலைவரிசைகளையும் கணக்கிட்டன. “கவின், பதற்றப்படாதே. இந்தத் தடுப்புச் சுவர் சாதாரணமான ஒன்றல்ல. இது மனித உணர்வுகளின் அதிர்வெண்ணோடு பிணைக்கப்பட்ட ஒரு பாதுகாப்புக் குறியீடு. உன்னுடைய பெண்டன்ட் வழங்கும் அண்ணனின் குறியீடும், என்னுடைய டேப்லெட்டில் உள்ள உத்தி சார்ந்த அலைவரிசையும் நூறு சதவீதம் ஒத்திசைந்தால் மட்டுமே இந்த இறுதித் துக் கோபுர வாசல் திறக்கும்!” என்று ஊக்கமளிக்கும் தொனியில் பேசினாள். அவளது நேர்மறையான பேச்சு கவினின் மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, அவனுக்குள் புதிய நம்பிக்கையை விதைத்தது.

நிஜ உலக லேப்பின் பாதுகாப்புப் போராட்டம்

அதே நேரத்தில், சைபிரியா உயர்நிலைப் பள்ளியின் உயர் தொழில்நுட்ப விர்ச்சுவல் லேப்பில் அமர்ந்திருந்த ராகுலும் மலரும் தங்களின் கன்சோல் திரைகளில் தோன்றும் எச்சரிக்கைச் சமிக்ஞைகளைக் கட்டுப்படுத்தப் போராடிக்கொண்டிருந்தனர். லேப்பின் குளிரூட்டும் விசிறிகள் வேகமாகச் சுழலும் சத்தம் அந்த அறையில் எதிரொலித்தது. ராகுல் தன் கேமிங் ஹெட்செட்டைச் சரிசெய்தபடி, வேகமாகத் தன் விசைப்பலகையில் தட்டச்சு செய்தான். அவனது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் நகைச்சுவை உணர்வு மறைந்து, ஒரு தீவிரமான பொறுப்புணர்வு கூடியிருந்தது.

“கவின்! தரணி! உங்களுக்குக் கேம் உலகத்தில் கேட்கிறதா? நீங்கள் மையக் கோபுர வாசலின் பூட்டைத் திறக்க முயலும் இந்தச் சமயத்தில், நிஜ உலக லேப்பின் மெயின் பிரேம் சர்வரில் வெப்பம் கடுமையாக உயர்கிறது! எதிரிக் குறியீட்டின் புதிய டேட்டா அலை ஃபயர்வாலின் பாதுகாப்பு சுவர்களைத் துளைக்க முயல்கிறது!” என்று ராகுல் கத்தினான்.

மலர் உடனடியாக ராகுலின் திரைக்குத் தேவையான பாதுகாப்புத் தரவுகளை அனுப்பி உதவினாள். அவளது அவதானிக்கும் திறன் நிஜ உலக லேப்பின் அமைப்பைக் காப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றியது. “ராகுல், பதற்றப்படாமல் லேப்பின் இரண்டாம் நிலைத் தடுப்புச் சங்கிலியை முடுக்கிவிடு! நான் கேம் உலகத்திற்கும் நமது சர்வருக்கும் இடையிலான டேட்டாப் பாதையை மாற்றி அமைக்கிறேன். கவின், தரணி… நீங்கள் அங்கே கோபுர வாசலைத் திறப்பதில் முழு கவனத்தைச் செலுத்துங்கள்! நிஜ உலக லேப்பின் பாதுகாப்பை நாங்கள் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் விட்டுத்தர மாட்டோம்!” என்று மலர் உறுதியான குரலில் கூறினாள். அவளது குரல் ஹெட்செட் வழியாகக் கவினுக்கும் தரணிக்கும் தெளிவான பாதுகாப்பை உணர்த்தியது.

ஒத்திசைந்த ஆற்றலும் டிஜிட்டல் பூட்டின் திறப்பும்

நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் கேம் உலகத்தில், கவினும் தரணியும் தங்கள் அடுத்த கட்ட உத்தியைத் தொடங்குவதற்குத் தயாராயினர். கவின் தன் பெண்டன்ட்டை முன்னோக்கி நீட்டினான். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட நியான் நீல நிற ஒளிக்கற்றை கோபுர வாசலின் நடுவே இருந்த ஊதா நிறக் கவுண்ட்டவுன் டைமரின் மையப் புள்ளியைத் தொட்டது. அதே நேரத்தில், தரணி தன் டேப்லெட்டின் திரையில் இறுதிச் சமன்பாட்டைத் தீர்த்து, ஊதா நிற ஆற்றல் அலையை அந்த வாசலின் பக்கவாட்டுப் பலகைகளுக்குப் பாய்ச்சினாள்.

“இப்போதுதான் கவின்! உன்னுடைய பெண்டன்ட்டின் தரவு அதிர்வெண்ணையும், என்னுடைய டேப்லெட்டின் கட்டுப்பாட்டையும் ஒரே நொடியில் ஒன்றிணைக்க வேண்டும்! மூன்று… இரண்டு… ஒன்று… செயல்படுத்து!” என்று தரணி உரக்கக் கூறினாள்.

இருவரின் ஆற்றல்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்த 순간, அந்தத் துக் கோபுர வாசலில் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஒளி வெடிப்பு ஏற்பட்டது. நீலமும் ஊதாவும் கலந்த டிஜிட்டல் ஒளியலைகள் மையக் கோபுரத்தின் சுவர்களில் அலை அலையாகப் பரவின. வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த ஊதா நிற கவுண்ட்டவுன் டைமர் திடீரெனத் தன் வேகத்தைக் குறைத்து, மெதுவான அதிர்வெண்ணிற்கு மாறியது. கோபுரத்தின் பிரம்மாண்டமான எஃகு கதவுகள் மெதுவாக விலகத் தொடங்கின. அந்த கதவுகளின் பின்னே இருந்து தங்க நிறமும் நியான் நீலமும் கலந்த பேரொளி வெளிப்பட்டது.

“நாம் வெற்றி பெற்றுவிட்டோம் தரணி! கோபுர வாசல் திறந்துவிட்டது!” என்று கவின் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கூறினான். அவனது கண்கள் நன்றியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் தரணியைப் பார்த்தன.

தரணி புன்னகையுடன் அவனது கையைப் பிடித்து ஊக்கப்படுத்தினாள். “நான் முன்னே கூறியது போல கவின், தனிப்பட்ட திறமையை விட நமது குழு ஒற்றுமையும் பரஸ்பர நம்பிக்கையும்தான் இந்த புதிரை எதிர்கொள்ள உதவியது. வா, உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று பார்ப்போம்!” என்று கூறினாள். இருவரும் கைகோர்த்தபடி அந்த பிரம்மாண்டமான வாசல் வழியே உள்ளே அடி எடுத்து வைத்தனர்.

மைய நினைவுக் கூடத்தின் உள்ளே தோன்றும் ரகசியம்

கோபுரத்தின் உள்ளே நுழைந்தவுடன், அவர்கள் ஒரு பிரம்மாண்டமான மிதக்கும் படிகக் கூடத்தை அடைந்தனர். சுற்றிலும் சதுர வடிவ டிஜிட்டல் திரைகளும், மனித உணர்வுகளின் அலைவரிசைகளைக் காட்டும் வண்ணமயமான கோடுகளும் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. அந்த அறையின் மையத்தில் ஒரு பெரிய டிஜிட்டல் மேடை இருந்தது. கவினும் தரணியும் அந்த மேடையை நெருங்கியபோது, கவினின் பெண்டன்ட் தானாகவே அதிர்ந்து, மேடையின் கன்சோலுடன் இணைந்தது.

அடுத்த நொடியில், அந்த மேடையின் நடுவே கவினின் அண்ணனின் டிஜிட்டல் ப்ரொஜெக்ஷன் உருவாகியது. அது முந்தைய நினைவுக் குறிப்புகளை விட மிகவும் தெளிவானதாகவும், முழுமையானதாகவும் இருந்தது. கவினின் அண்ணனின் முகத்தில் அமைதியும் தீவிரமும் கலந்திருந்தது. அவனது குரல் அந்தப் படிகக் கூடமெங்கும் எதிரொலித்தது.

“கவின்… தரணி… நீங்கள் இருவரும் இந்த மைய நினைவுக் கூடத்தை அடைந்துவிட்டீர்கள் என்றால், நீங்கள் நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸின் உண்மையான நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தயாராகிவிட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். இந்த கேம் உலகம் வெறும் விளையாட்டு அல்ல; இது மனிதர்களின் நினைவுகளையும் உணர்வுகளையும் பாதுகாப்பாகச் சேமிக்கும் ஒரு டிஜிட்டல் பெட்டகம். ஆனால், ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்த அமைப்பில் உருவான ஒரு ரகசிய எதிரிக் குறியீடு மனித நினைவுகளை அழித்து, கேம் உலகத்தை முடக்குவதற்கு முயற்சிக்கத் தொடங்கியது,” என்று அந்த ப்ரொஜெக்ஷன் பேசியது.

கவின் தன் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு தன் அண்ணனின் உருவத்தைப் பார்த்தான். “அண்ணே… நீ எங்கே இருக்கிறாய்? இந்த கவுண்ட்டவுன் டைமர் எதற்காக ஓடுகிறது?” என்று கவின் உரக்கக் கேட்டான்.

ப்ரொஜெக்ஷன் தொடர்ந்தது: “இந்த ஊதா நிற கவுண்ட்டவுன் டைமர் பூஜ்ஜியத்தைத் தொட்டால், கேம் உலகத்தின் மையத் தரவுத் தளம் தானாகவே சுயமாக அழிந்துவிடும் அமைப்பை எதிரிக் குறியீடு அமைத்துள்ளது. அதைத் தடுப்பதற்கான இறுதி அலைவரிசைக் சாவி இந்த நினைவுக் கூடத்தின் கீழ் தளத்தில் உள்ள ரகசிய கோபுர மையத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் எச்சரிக்கை! எதிரிக் குறியீடு தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி அந்தச் சாவியை நீங்கள் அடைவதைத் தடுக்க முயலும்!” என்ற எச்சரிக்கையுடன் அந்த உருவம் மறைந்தது.

ஒரு புதிய வெளிச்சமும் அடுத்த இலக்கும்

அண்ணனின் ப்ரொஜெக்ஷன் மறைந்ததும், அந்தப் படிகக் கூடத்தின் தரையில் ஒரு புதிய டிஜிட்டல் பாதை கீழ்நோக்கித் திறந்தது. அந்தப் பாதையின் முடிவில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான, ஆழமான டிஜிட்டல் இசை ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில், கவுண்ட்டவுன் டைமரின் வேகம் மீண்டும் மெதுவாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

ஹெட்செட் வழியாக ராகுலின் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது. “கவின்! தரணி! நீங்கள் உள்ளே கண்ட காட்சியை நாங்களும் லேப் திரையில் பார்த்தோம்! எதிரிக் குறியீடு இப்போது மையக் கோபுரத்தின் கீழ் தளத்தை நோக்கித் தன் கவனத்தைத் திருப்புகிறது. நிஜ உலக லேப்பில் நாங்கள் ஃபயர்வால் பாதுகாப்பை முழு பலத்துடன் உயர்த்தியுள்ளோம். நீங்கள் உடனடியாகக் கீழ் தளத்திற்குச் செல்லுங்கள்!” என்று ராகுல் கூறினான்.

மலர் தொடர்ந்து, “ஆம் கவின், இந்த கவுண்ட்டவுன் நிற்குமுன் நீங்கள் அந்த இறுதி அலைவரிசைக் சாவியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். நாங்கள் லேப்பில் இருந்து உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்து தரவு உதவிகளையும் தொடர்ந்து வழங்குவோம்!” என்று ஊக்கப்படுத்தினாள்.

கவின் தரணியைப் பார்த்தான். அவளது முகத்தில் அச்சத்திற்குப் பதிலாக ஒரு தெளிவான துணிவு தென்பட்டது. “கவின், நாம் இதுவரை வந்த பாதை மிக நீண்டது. உன்னுடைய அண்ணனின் லட்சியத்தையும், இந்த நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் உலகத்தையும், நமது நினைவுகளையும் காப்பாற்ற நாம் இந்த இறுதி அடியையும் ஒன்றாக எடுத்து வைக்க வேண்டும்!” என்று தரணி நம்பிக்கையுடன் கூறினாள்.

கவின் தன் பெண்டன்ட்டை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, தரணியின் கையைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டான். “நன்றி தரணி… நீ அருகில் இருக்கும்வரை எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை. வா, கீழ் தளத்தில் காத்திருக்கும் அந்த ரகசியத்தைச் சந்திப்போம்!” என்று கூறினான். இருவரும் இணைந்து, கீழ்நோக்கிச் செல்லும் அந்த புதிய டிஜிட்டல் பாதையில் உறுதியான அடிகளோடு அடி எடுத்து வைத்தனர். துக் கோபுரத்தின் மையத்தை நோக்கி அவர்கள் முன்னேறும்போது, அடுத்த கட்டப் போராட்டத்தின் ஒளி அலைகள் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டன.