Episode 10: டிஜிட்டல் சுவரும் மறைந்த பாதையும்

சைபிரியா உயர்நிலைப் பள்ளியின் விர்ச்சுவல் லேப்பில் இருந்து நீல நிற ஒளியும், நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் கேம் உலகத்தின் நியான் வெளிச்சமும் ஒன்றிணைந்து ஒளிர்கின்றன. கவினும் தரணியும் அந்தப் புதிய ரகசிய அறைக்குள் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் டிஜிட்டல் அவதார்கள் இப்போது முழுமையாகச் செயல்பட்டு, சுற்றிலும் மிதக்கும் டிஜிட்டல் பாறைகளையும் ஒளிரும் படிக்கட்டுகளையும் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன. கவினின் நீல நிற ஹூடீயில் பொறிக்கப்பட்ட டிஜிட்டல் பெண்டன்ட், அந்த அறையின் விசித்திரமான மின்காந்த அலைகளுக்கு ஏற்ப மென்மையாகத் துடிக்கிறது. தரணி தனது புதிர் தீர்க்கும் டேப்லெட்டை முன்னால் நீட்டி, புதிய பாதையின் தரவுகளை மிகக் கவனமாக ஆராயத் தொடங்குகிறாள்.

“கவின், அண்ணன் விட்டுச் சென்ற இரண்டாவது ஹாலோகிராம் குறிப்பு சொன்னபடி பார்த்தால், நாம் மையக் கோபுரத்தை அடைவதற்கு இந்த மிதக்கும் படிக தீவின் மேற்குப் பாதையைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்,” என்று தரணி தனது துடிப்பான பச்சை நிறக் கண்களில் லேசான உற்சாகத்துடன் கூறுகிறாள். அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கம் இப்போது முழுமையாக மறைந்து, வழக்கமான தைரியமும் சுறுசுறுப்பும் வந்துவிட்டன. கவின் தன் பிரகாசமான நீல நிறக் கண்களால் அந்தப் பாதையை உற்றுப் பார்த்துவிட்டுத் தலையசைக்கிறான். அவன் தனது அமைதியான சுபாவத்துடன், “சரி தரணி, ஆனால் எதிரிக் குறியீடு எப்போது வேண்டுமானாலும் மீண்டும் நம்மைத் தாக்கக்கூடும். நிஜ உலகத்தில் ராகுலும் மலரும் பாதுகாப்பைத் தீவிரப்படுத்தியிருந்தாலும், இங்குள்ள கணினிச் சங்கிலிகள் பலவீனமாக உள்ளன,” என்று எச்சரிக்கிறான்.

அதே நேரத்தில், நிஜ உலக லேப்பில் ராகுலும் மலரும் மிகவும் பரபரப்பாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ராகுல் தன் கிராபிக்ஸ் டேப்லெட்டில் விரல்களை ஓட்டி, ஃபயர்வால் பாதுகாப்பை பலப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறான். “மலர், எதிரிக் குறியீட்டின் வேகம் சற்று குறைந்துள்ளது, ஆனால் அது முற்றிலுமாக அணைந்துவிடவில்லை. கவினும் தரணியும் அந்த மையக் கோபுரத்தை அடைவதற்குள் நாம் இந்தத் தற்காலிகத் தடையை உறுதி செய்ய வேண்டும்,” என்கிறான் ராகுல் தன் வழக்கமான நகைச்சுவைக்குப் பின்னால் தீவிரமான அக்கறையுடன். மலர் தன் அவதானிக்கும் திறனால் ஸ்கிரீனைப் பார்த்து, “கவலைப்படாதே ராகுல், கேம் உலகத்தின் மையச் சங்கிலிக்கும் நமது லேப் கன்சோலுக்கும் உள்ள தொடர்பு இப்போது நிலையாகத்தான் இருக்கிறது,” என்று அவனுக்கு ஊக்கமளிக்கிறாள்.

கேம் உலகத்தில், கவினும் தரணியும் அந்த மிதக்கும் படிக்கட்டுகளில் கவனமாக நடக்கத் தொடங்குகின்றன. ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது, அவர்கள் இருவரும் தங்கள் சிறுவயது நட்பையும், பள்ளியில் ஒன்றாகச் செலவிட்ட அழகான கணங்களையும் மனதில் அசைபோடுகிறார்கள். சைபிரியா பள்ளியின் அமைதியான மாலை நேரக் குளிர்ந்த காற்று நிஜத்தில் வீசினாலும், இந்த விர்ச்சுவல் உலகத்தின் இதமான சூரிய ஒளி மஞ்சள் கலந்த பிரகாசம் அவர்களைச் சுற்றிலும் ஒரு அரவணைப்பைத் தருகிறது. தரணி சற்று மெலிதாகச் சிரிக்கிறாள். “கவின், ஞாபகம் இருக்கிறதா? நாம் முதன்முதலில் இந்த லேப்பில் சந்தித்தபோது, நீ எவ்வளவு அமைதியாக இருந்தாய்? இப்போது நாம் இருவரும் சேர்ந்து இந்த கேம் உலகத்தின் மிக முக்கியமான ரகசியத்திற்கு அருகில் இருக்கிறோம்,” என்று கூறுகிறாள். கவின் லேசான புன்னகையுடன், “ஆம் தரணி, நீ அருகில் இருக்கும்போது எந்தப் புதிரையும் எளிதாகத் தீர்த்துவிடலாம் என்று தோன்றுகிறது,” என்கிறான். அவனது அந்த மென்மையான வார்த்தைகள் அவளது இதயத்தில் ஒரு விவரிக்க முடியாத மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்துகின்றன.

திடீரென அவர்களின் பாதையை மறித்து ஒரு பெரிய டிஜிட்டல் சுவர் தோன்றுகிறது. அந்தச் சுவரில் பல வண்ணங்களில் மின்னும் குறியீடுகள் குழப்பமான வடிவங்களில் ஓடுகின்றன. சுவரின் மையத்தில் ஊதா நிற கவுண்ட்டவுன் டைமர் ஒன்று தலைகீழாக எண்ணத் தொடங்குகிறது. “கவின்! பார், இது வழக்கமான சுவர் அல்ல. இது நமது நினைவுகளைச் சோதிக்கும் ஒரு டிஜிட்டல் தடை!” என்று தரணி எச்சரிக்கிறாள். கவின் சிறிதும் தாமதிக்காமல் முன்னால் வந்து, தன் கழுத்தில் இருக்கும் டிஜிட்டல் கோடட் பெண்டன்ட்டை அந்தச் சுவரின் மையப் பகுதியில் தொடுகிறான். பெண்டன்ட்டில் இருந்து வெளிப்படும் நீல நிற ஒளியும், சுவரின் குறியீடுகளும் ஒன்றையொன்று எதிர்க்கின்றன.

“தரணி, இந்தச் சுவரின் குறியீட்டில் ஒரு கணித மாதிரி உள்ளது. உன் டேப்லெட்டின் மூலம் அதன் வரிசையை எனக்குச் சொல்!” என்று கவின் கேட்கிறான். தரணி உடனடியாக தனது டேப்லெட்டில் உள்ள புதிர்களை அலசி ஆராய்ந்து, “மூன்று, ஐந்து, எட்டு… இது ஃபைபோனாச்சி வரிசை கவின்! வலது பக்கக் குறியீட்டை மாற்று!” என்று கத்தினாள். கவின் தனது மின்னனு நிரலாக்கத் திறமையைப் பயன்படுத்தி, நொடியில் அந்தச் சுவரின் குறியீட்டை மாற்றுகிறான். சுவரில் இருந்த ஊதா நிற கவுண்ட்டவுன் டைமர் பலமாக ஒளிர்கிறது, பின்னர் ஒரு மெிய சத்தத்துடன் அந்த டிஜிட்டல் சுவர் மெல்ல விலகத் தொடங்குகிறது.

“அற்புதமாகச் செய்தாய் கவின்!” என்று தரணி அவனைக் கை தட்டி உற்சாகப்படுத்துகிறாள். சுவருக்குப் பின்னால் இருந்த மறைந்த பாதை இப்போது பிரகாசமாகத் திறக்கிறது. அந்தப் பாதையின் முடிவில் பிரம்மாண்டமான மையக் கோபுரத்தின் பிரதான நுழைவு வாயில் கம்பீரமாக நிற்கிறது. அந்த வாயிலில் இருந்து விசித்திரமான, மெல்லிய இசை போன்ற அலைகள் எழுகின்றன. திடீரென அந்த இடத்திலிருந்து கவினின் அண்ணனின் குரல் ஒரு எதிரொலி போல ஒலிக்கிறது: “கவின்… நீ சரியான பாதையை அடைந்துவிட்டாய். கோபுரத்தின் உள்ளே உண்மையைச் சந்திக்கும் நேரம் இது…” கவினும் தரணியும் ஒருவரையொருவர் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டு, கைகோர்த்தபடி அந்த மையக் கோபுரத்தை நோக்கி உறுதியுடன் ஒரு அடியை எடுத்து வைக்கிறார்கள்.