அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 3: மூலோபாயக் கூட்டாளிகள்

குரோனோஸ் அகாதமியின் பிரம்மாண்டமான விளையாட்டரங்க வளாகம் இரவின் அடர்ந்த இருளில் அமைதியாக ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. பனியின் மெல்லிய திரை வெளிப்புறக் கண்ணாடிக்கட்டிடங்களை மூடியிருக்க, எழிலும் பவித்ராவும் அகாதமியின் உடற்பயிற்சி மையத்தின் பின்புற கதவருகே இரகசியமாகக் காத்திருந்தனர். அங்கே, அகாதமியின் கூடைப்பந்து அணியின் முன்னாள் கேப்டனான கபில் வேகமாக வந்து சேர்ந்தான். 17 வயதான கபில், தனது உயரமான தோற்றத்துடனும் தடகள வீரருக்கான கம்பீரத்துடனும் நண்பர்களைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தான். “எழில், பவித்ரா… இந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் இங்கு என்ன செய்கிறீர்கள்? இந்த பகுதிக்கு இரவு நேரங்களில் வர அனுமதி இல்லையே! ஆசிரியர் பார்த்தால் பெரிய பிரச்சனையாகிவிடும்!” என்று கபில் தாழ்ந்த குரலில் எச்சரித்தான். எழில் அமைதியாகத் தன் இடது மணிக்கட்டில் இருந்த தொழில்நுட்பக் காப்பினை (smart gauntlet) இயக்கினான். அதிலிருந்து நீல நிற ஹாலோகிராம் திரை வெளிப்பட்டு, காற்றில் கணிதக் குறியீடுகளுடன் சுழலத் தொடங்கியது. “கபில், இந்த அகாதமி நாம் நினைப்பது போல வெறும் பள்ளி மட்டுமல்ல. பள்ளி மணி அடித்ததும் இயங்கும் ஒரு இரகசிய நிழல் விளையாட்டு உலகம் இங்கு செயல்படுகிறது. இதில் தோற்கும் மாணவர்களின் நினைவுகள் அழிக்கப்பட்டு அவர்கள் காலவெளியில் மாட்டிக்கொள்கிறார்கள்!” என்று எழில் உண்மையை அழுத்தமாகக் கூறினான்.

கபில் எழிலின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு முதலில் லேசாகச் சிரிக்க முயன்றான். “என்ன விளையாடுகிறீர்களா? நினைவுகள் அழிவதாவது, நிழல் உலகமாவது! இது ஏதோ அறிவியல் புனைகதை படம் போல இருக்கிறது! நாம் அமைதியாக விடுதிக்குத் திரும்புவோம் வாருங்கள்,” என்றான் கபில் நம்பிக்கையின்றி. ஆனால், பவித்ரா தன் இரு தரவு ஸ்டைலஸ்களை (data-styli) எடுத்து, அருகிலிருந்த சுவரில் இருந்த மறைக்கப்பட்ட டிஜிட்டல் முனையத்தில் தொட்ட அடுத்த விநாடியே, உடற்பயிற்சி கூடத்தின் தரைத்தளத்தில் அதிர்ச்சியூட்டும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. சாதாரண கான்கிரீட் தரை மெல்ல ஒளிவீசும் சதுர வடிவியல் டைல்ஸ்களாக மாறின. பிரகாசமான ஊதா மற்றும் நீல நிற டிஜிட்டல் கோடுகள் தரை மற்றும் சுவர்களில் மின்னல் வேகத்தில் பரவின. அகாதமியின் சாதாரண உடற்பயிற்சி கூடம், ஒரு விசித்திரமான கேம்-வேர்ல்ட் அரங்காக மாறுவதை கபில் தன் சொந்தக் கண்களால் பார்த்தான். அவனது கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன. “இது… இது எப்படி சாத்தியம்? சுவர்கள் எப்படி மாறுகின்றன?” என்று திக்கியபடி கேட்டான் கபில். எழில் கபிலின் தோளைத் தொட்டு, “என் அண்ணன் உட்பட பல மாணவர்கள் இந்த விளையாட்டின் விசித்திர விதிகளுக்குள் மாட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களை மீட்க எங்களுக்கு உன் உடல் திறனும் துணிச்சலும் தேவை,” என்று உறுதியுடன் கூறினான்.

பவித்ரா தன் கூர்மையான ஸ்மார்ட் கண்ணாடி வழியே மிதக்கும் டிஜிட்டல் வரைபடத்தைச் சரிபார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினாள். “கபில், இந்த நிழல் விளையாட்டில் வெற்றி பெற ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனித்துவமான பங்கு உள்ளது. எழில் புதிர்களையும் கணித வியூகங்களையும் கையாளுவான். நான் கணினி குறியீடுகள் மற்றும் ஃபயர்வால் பாதுகாப்புகளை ஹேக் செய்வேன். ஆனால், இந்த விளையாட்டின் உயர் நிலைகளில் இயற்பியல் தடைகளும் மின்னல் வேக நகர்வுகளும் அதிகம் தேவைப்படும். அங்கே எங்களுக்குப் பாதுகாப்பாக நிற்கவும், இயற்பியல் இயக்கங்களை எதிர்கொள்ளவும் உன்னைப் போன்ற ஒரு திறமையான தடகள வீரர் தேவை,” என்றாள் பவித்ரா. கபில் சில விநாடிகள் அந்த ஒளிவீசும் டிஜிட்டல் தளத்தைப் பார்த்தான். அவனது பயம் மெல்ல மறைந்து, நண்பர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற தோழமை உணர்வு வெளிப்பட்டது. “சரி எழில்! என் நண்பர்களையும் மற்ற மாணவர்களையும் காப்பாற்ற நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல். இந்த விளையாட்டின் எந்தச் சவாலையும் எதிர்கொள்ள நான் தயார்!” என்று கபில் தன் கைமுட்டிகளை இறுக்கினான். மூவரின் கூட்டணி இப்போது ஒரு வலிமையான மூலோபாய அணியாக உருவெடுத்தது.

மூவரும் இணைந்து தரைத்தளத்தில் உருவான ஒளிரும் பரிமாணக் கதவின் வழியே அடித்து வைத்து, நிழல் விளையாட்டு அரங்கின் இரண்டாவது தளத்திற்குள் (Arena Level 2) நுழைந்தனர். அந்த தளம் ‘திசைகாட்டி நடைபாதை’ என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பிரம்மாண்டமான டிஜிட்டல் மாயக்கூடமாக இருந்தது. சுவர்களும் தரைகளும் தொடர்ந்து தங்களுக்குள் நகர்ந்து மறுசீரமைப்பைப் பெற்றுக் கொண்டே இருந்தன. சதுர வடிவிலான ஒளிரும் டைல்ஸ்கள் காற்றில் மிதந்தபடி புதிய பாதைகளை உருவாக்கின. அடர்ந்த ஊதா நிற வெளிச்சம் சுற்றிலும் பரவியிருக்க, காற்றில் ஒருவித மின்சார அதிர்வு உணரப்பட்டது. “இங்கு ஒவ்வொரு அடியையும் கவனமாக வைக்க வேண்டும். தவறான சதுரத்தில் கால் வைத்தால், அந்த டைல்ஸ் மறைந்துவிடும்,” என்று எழில் எச்சரித்தான். கபில் தனது கூர்மையான பார்வையால் நகரும் மேடைகளைக் கவனித்து, “நான் முன்னால் சென்று பாதையின் ஸ்திரத்தன்மையைச் சோதிக்கிறேன். நீங்கள் என் அடியைப் பின்தொடருங்கள்,” என்று கூறி அணியின் முன்னணியாகச் செல்லத் தொடங்கினான்.

அவர்கள் இரண்டாவது தளத்தின் மையப் பகுதியை அடைந்தபோது, திடுமென அரங்கின் விளக்குகள் ஆபத்தான சிவப்பு மற்றும் ஊதா நிறத்தில் மாறின. சுவர்களில் இருந்து ஒரு கனமான எச்சரிக்கை ஒலி கேட்டது. “எச்சரிக்கை! அங்கீகரிக்கப்படாத ஊடுருவல்காரர்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளனர்! தற்காப்பு அமைப்பு இயங்குகிறது!” என்ற இயந்திர டிஜிட்டல் குரல் ஒலித்தது. உடனே, மேலிருந்த மேடையில் இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான தானியங்கி பாதுகாப்பு காவலர் (Sentry Guardian) கீழே குதித்தது. அது எட்டு அடி உயரமுள்ள டிஜிட்டல் எஃகு உடலையும், முகத்தில் ஒளிரும் ஊதா நிற சென்சார் கண்ணையும் கொண்டிருந்தது. அது மாணவர்களைக் காயப்படுத்துவதற்காக அல்லாமல், அவர்களைப் பிடித்து விளையாட்டை விட்டு வெளியேற்றி நினைவுகளைத் துடைக்கும் அமைப்பாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் எஃகு கரங்கள் வேகமான தற்காப்பு நிலையில் இயங்கத் தொடங்கின.

கபில் உடனே தன் தடகளப் பயிற்சியின் வேகத்தோடு முன்னோக்கி பாய்ந்து, “எழில்! பவித்ரா! நீங்கள் பின்னால் நில்லுங்கள்! நான் இதன் கவனத்தைத் திருப்புகிறேன்!” என்று உரக்கக் கூவினான். ஆனால் எழில் அவனைத் தடுத்து, “வேண்டாம் கபில்! இதை நேருக்கு நேர் பலத்தால் ஜெயிக்க முடியாது! இது அகாதமி விதிகளுக்குட்பட்ட ரோபோ. இதன் நகர்வுகள் தரை டைல்ஸ்களின் கணித சுழற்சியோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளன,” என்றான். எழில் தன் ஹாலோகிராம் மாத்திரையை விரைவாக இயக்கி ரோபோவின் இயக்கங்களை பகுப்பாய்வு செய்தான். ரோபோவின் சென்சார் பார்வை ஒவ்வொரு ஐந்து விநாடிக்கும் வலமிருந்து இடமாகச் சுழல்வதை எழில் கண்டறிந்தான். “கபில், நீ வலதுபுற மிதக்கும் மேடைகளில் தாவிச் சென்று இதன் கவனத்தை திசைதிருப்பு! பவித்ரா, நீ இதன் பின்னணியில் உள்ள ஸ்பேஷியல் நோடை ஹேக் செய்! நான் இதன் மையக் கட்டுப்பாட்டை முடக்குகிறேன்!” என்று எழில் தந்திரமான வியூகம் அமைத்தான்.

திட்டம் உடனே செயல்பாட்டுக்கு வந்தது. கபில் தன் கூடைப்பந்து ஆட்டத்தின் மின்னல் வேக நகர்வுகளுடன், காற்றில் மிதந்த ஒளிரும் டைல்ஸ்களின் மீது துள்ளிக் குதித்து வளைந்து சென்றான். அவனது தந்திரமான நகர்வுகள் தானியங்கி பாதுகாப்பு காவலரின் கவனத்தை முழுமையாகக் கவர்ந்தன. ரோபோவின் ஊதா நிற சென்சார் கண் கபிலைப் பின்தொடர்ந்து சுழன்றது. அதே நேரத்தில், பவித்ரா சத்தமின்றி ரோபோவின் பின்புறத்திற்குச் சென்று தன் இரு ஸ்டைலஸ்களால் அதன் ஸ்பேஷியல் நோடில் டிஜிட்டல் குறியீடுகளைப் பாய்ச்சினாள். “ஃபயர்வால் முடக்கப்பட்டுவிட்டது, எழில்! இப்போது உன் கணிதக் குறியீட்டை உள்ளிடு!” என்று பவித்ரா கத்தினாள். எழில் தன் மணிக்கட்டு காப்பில் இருந்த கணித மடக்கை குறியீட்டைச் சரியாக உள்ளீடு செய்தான். அடுத்த விநாடி, தானியங்கி பாதுகாப்பு காவலர் அப்படியே உறைந்து நின்று, அதன் ஒளிரும் சென்சார் கண் மெதுவாக அணைந்தது. எந்தவித வன்முறையுமன்றி, தந்திரமான தற்காப்பு மற்றும் குழுப்பணியால் அந்த ஆபத்து வெற்றிகரமாகக் கடக்கப்பட்டது.

பாதுகாப்பு காவலர் முடங்கியதும், சுவர்களில் இருந்த டிஜிட்டல் கோடுகள் மீண்டும் அமைதியான நீல நிறத்திற்கு மாறின. இரண்டாம் தளத்தின் அடுத்த பாதைக்கான கதவு மெதுவாகத் திறந்தது. கபில் மூச்சு வாங்கியபடி, “நாம் அதைச் செய்துவிட்டோம்!” என்று புன்னகையுடன் கூறினான். ஆனால், அதே தருணத்தில், அரங்கம் முழுதும் ஒரு கம்பீரமான, குளிர்ந்த டிஜிட்டல் குரல் சுவர்களில் எதிரொலித்தது. அது ‘கேம் மாஸ்டரின்’ குரல். “சிறப்பான மூலோபாயம், எழில்! புதிய உறுப்பினரான கபிலையும் இணைத்துக்கொண்டு இரண்டாவது தளத்தைக் கடந்துவிட்டீர்கள். ஆனால் நினைவில் வையுங்கள்… குரோனோஸ் அகாதமியின் விதிகளின்படி, அடுத்த நிலை இன்னும் கடினமாக இருக்கும். உங்கள் ஒவ்வொரு தவறான முடிவும் நினைவுகளை நிரந்தரமாக அழித்துவிடும்!” என்று கேம் மாஸ்டரின் குரல் எச்சரித்து மறைந்தது. எழிலும் பவித்ராவும் கபிலும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்; அவர்களின் உண்மையான சவால் இப்போதுதான் தொடங்கியது.