அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 2: நினைவுக் குறிப்புகளின் பெருவழி

பாகம் 2: நினைவுக் குறிப்புகளின் பெருவழி

குரோனோஸ் இன்டர்-டைமென்ஷனல் அகாதமியின் பிரம்மாண்டமான வளாகத்தில் இரவு மணி பன்னிரண்டைக் கடந்துவிட்டது. பகல் நேரத்தில் ஆரவாரமாக இருந்த வகுப்பறைகளும் திறந்தவெளிக் கூடங்களும் இப்போது அமைதியில் மூழ்கியிருந்தன. ஆனால், இந்த அமைதிக்குப் பின்னால் ஒரு ஆபத்தான விளையாட்டு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. பள்ளியின் பிரதான அறிவிப்புப் பலகையில் திடீரென ஒளிரும் நீல நிற டிஜிட்டல் எழுத்துக்கள் தோன்றின. அதில் இரண்டு மாணவர்களின் பெயர்கள் காணாமல் போனதாகப் பதிவாகியிருந்தன. கடந்த வாரத்தில் கணக்கில்லாமல் மாயமான மாணவர்களின் வரிசையில் இப்போது மேலும் இருவர் இணைந்திருப்பது அகாதமி முழுவதும் ஒருவிதப் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

இந்த அறிவிப்பைக் கவனித்த எழில், தன் ஸ்மார்ட் காண்ட்லெட் திரையைத் தட்டித் தரவுகளைச் சரிபார்த்தான். அவனது கண்களில் ஆழ்ந்த சிந்தனை நிழலாடியது. “பவித்ரா, இந்த அறிவிப்பு சாதாரணமானது அல்ல. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாகக் காணாமல் போன மாணவர்களுக்கும் இந்த வார விபத்துகளுக்கும் ஒரு நூலிழைத் தொடர்பு இருக்கிறது” என்று அவன் உறுதியான குரலில் கூறினான். அவனுடன் நின்றுகொண்டிருந்த பவித்ரா தன் ஸ்மார்ட் கண்ணாடியைச் சரிசெய்துகொண்டு, டேட்டா ஸ்டைலால் காற்றில் ஒரு சிறிய ஹாலோகிராபிக் வரைபடத்தை உருவாக்கினாள். அவள் முகத்தில் எந்த அச்சமும் இல்லாமல் ஒரு தொழில்முறை நிபுணருக்கான தெளிவு இருந்தது.

‘நிழல் விளையாட்டு’ தொடங்கியது என்பதற்கான அறிகுறியாக அகாதமியின் பெரும்கடிகாரத்தின் ஓசைகள் எதிரொலித்தன. அந்த இரண்டு மாணவர்கள் கடைசியாகத் தடம் பதிந்த இடம், அகாதமியின் பழைய நூலகத்திற்குப் பின்னால் உள்ள லெபிரிந்த் அரங்கு எனப்படும் பிரம்க பகுதிதான். எழிலும் பவித்ராவும் தாமதிக்காமல் அந்தப் பகுதியை நோக்கி விரைந்தனர். வழியில் சுவர்களில் பதிக்கப்பட்டிருந்த டிஜிட்டல் மின்சுற்றுகள் நீல நிறத்தில் ஒளிரத் தொடங்கின. சாதாரண மாணவர்கள் அந்தப் பக்கம் வரவழைக்கப்பட மாட்டார்கள்; இது கேம் மாஸ்டரின் பிரத்யேகத் திட்டமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை எழில் தன் கூர்மையான பார்வையால் உணர்ந்துகொண்டான்.

அவர்கள் லெபிரிந்த் அரங்கின் நுழைவாயிலை அடைந்தபோது, பிரம்மாண்டமான எஃகு கதவுகள் தாமாகவே திறந்தன. உள்ளே நுழைந்தவுடன் கதவுகள் இரண்டும் பயங்கர சத்தத்துடன் அடைத்துக்கொண்டன. அது ஒரு எளிய அறை அல்ல; அது மாறிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு நகரும் பிரம்கக் கட்டமைப்பு. சுவர்கள் ஒவ்வொன்றும் மாறி மாறி நகர்ந்து பாதைகளை மாற்றிக் கொண்டிருந்தன. இந்த மாயாஜால டிஜிட்டல் சூழலில் வழி தவறிவிட்டால், நினைவுகள் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டுவிடும் என்ற அகாதமியின் எச்சரிக்கை விதி எழிலின் நினைவுக்கு வந்தது. பவித்ரா உடனடியாகத் தன் டேட்டா ஸ்டைலால் சுவர்களில் ஓடும் குறியீடுகளை ஸ்கேன் செய்யத் தொடங்கினாள்.

“எழில், இது சாதாரணமான வழியல்ல. இங்குள்ள ஒவ்வொரு சுவரும் ஒரு பைனரி புதிரை அடிப்படையாகக் கொண்டு நகர்கிறது. நாம் தவறான திசையைத் தேர்ந்தெடுத்தால், இந்த அரங்கு நம்மை ஒரு முடிவற்ற சுழல் பாதைக்குள் தள்ளிவிடும்” என்று எச்சரித்த பவித்ரா, தனது குறியீட்டுத் திறமையால் வழியைக் கண்டறியும் பணியில் மும்முரமாக ஈடுபட்டாள். அவளது விரல்கள் ஹாலோகிராபிக் திரையில் மின்னல் வேகத்தில் இயங்கின. எழில் அவளுக்குப் பாதுகாப்பாக நின்றுகொண்டு, சுவர்களின் இயக்க முறையைக் கவனித்தான். அவனது கணித மூளை அந்த நகரும் சுவர்களின் கணித வடிவத்தைக் கணித்து, அடுத்த கட்ட நகர்வை முன்கூட்டியே கணக்கிட்டது.

“பவித்ரா, இடதுபுறம் மூன்றாவது சுவர் இன்னும் மூன்று நொடிகளில் பின்வாங்கும். அந்த இடைவெளியை நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்” என்று எழில் துல்லியமாக வழிகாட்டினான். அவனது சொற்களுக்கு ஏற்ப பவித்ரா உடனடியாகத் தன் கையாளுதலை மாற்றினாள். இருவரும் ஒருமித்த குரலிலும் செயலிலும் செயல்பட்டதால், அந்தச் சிக்கலான பிரம்கத்தின் ஆபத்தான முதல் கட்டத்தைக் வெற்றிகரமாகக் கடந்தனர். இவர்களுக்கிடையேயான இந்த வியூக ஒத்துழைப்பு அவர்களுக்குள் இருந்த நம்பிக்கையை மேலும் பலப்படுத்தியது. எழில் தனியாகச் சிந்திப்பதோடு நின்றுவிடாமல், பவித்ராவின் தொழில்நுட்ப உதவியோடு ஒவ்வொரு அடியையும் மிக எச்சரிக்கையாக எடுத்துவைத்தான்.

அந்த நகரும் பிரம்கத்தின் மையப் பகுதியை நெருங்கியபோது, காற்று திடீரெனக் குளிர்ந்துபோனது. சுற்றிலும் விவரிக்க முடியாத நீல நிற நியான் ஒளிகள் மட்டும் வழிகாட்டின. அங்கு தரையில் சிதறிக்கிடந்த டிஜிட்டல் துகள்கள் கடந்த கால நிகழ்வுகளை மெல்லிய ஒளிக்கற்றைகளாக வெளிப்படுத்தின. காணாமல் போன மாணவர்களின் இறுதித் தருணங்களின் நிழல் உருவங்கள் காற்றில் தோன்றி மறைந்தன. அகாதமியின் ரகசியங்களை உறிஞ்சும் இந்த வெளி அவர்கள் இருவரையும் முழுமையாகச் சூழ்ந்துகொள்ளத் தொடங்கியது. எழில் தன் கைக்கடிகாரத் திரையைப் பார்த்தபோது, கேம்-விண்டோவின் நேரம் வேகமாகக் கரைந்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான்.

திடீரென அந்தப் பிரம்கத்தின் ஒரு இருண்ட மூலையில் ஒரு மர்மமான வெளிச்சம் சிமிட்டியது. அது சாதாரணமான மின்விளக்கு வெளிச்சம் அல்ல. அந்தச் சுவர் மறைவில், சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு காணாமல் போன மாணவர்களில் ஒருவனின் கைக்கடிகாரம் தரையில் கிடந்து ஒளிர்கிறது. அந்தச் சிறிய கைக்கடிகாரத்தின் முட்கள் வழக்கம் போல் ஓடாமல், விசித்திரமான முறையில் எதிர் திசையில் சுழன்று கொண்டிருந்தன. அதிலிருந்து ஒரு டிஜிட்டல் சிக்னல் எழிலின் காண்ட்லெட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டது. பவித்ரா அதைக் கைப்பற்றி ஸ்கேன் செய்ய முயன்றபோது, அந்தச் சுவருக்குள்ளிருந்து ஒரு ஆழமான குரல் எதிரொலித்தது. அது கேம் மாஸ்டரின் குரலாக இருக்கலாம் அல்லது காலவெளியில் மாட்டிக்கொண்ட மாணவனின் எச்சரிக்கையாக இருக்கலாம். எழில் அந்த ஒளிரும் கடிகாரத்தை நோக்கி தன் கையை நீட்டியபோது, லெபிரிந்த் சுவர்கள் மீண்டும் வேகமாக நகரத் தொடங்கின.

லெபிரிந்த் சுவர்கள் இடிமுழக்கம் போல அதிர்ந்து நகரத் தொடங்கியதும், எழில் சிறிதும் தாமதிக்காமல் தன் உடலை முன்னோக்கிச் சாய்த்து, சுவருக்கு இடையே மாட்டிக் கொள்வதற்குள் அந்த ஒளிரும் கைக்கடிகாரத்தைக் கைப்பற்றினான். பவித்ரா உடனடியாகத் தன் டேட்டா ஸ்டைலை அந்த கடிகாரத்தின் டிஜிட்டல் போர்ட்டுடன் இணைத்து, அதிலிருந்த தகவல்களைத் தன் திரைக்கு மாற்றினாள். அந்தச் சிறிய சாதனத்திலிருந்து ஒரு நீலநிற ஹாலோகிராம் வெளிச்சம் தோன்றி, காணாமல் போன மாணவனின் நினைவுக் குறிப்புகளை (Memory Logs) முப்பரிமாணக் காட்சியாகப் பரப்பியது. அந்த நினைவுக் குறிப்பில், அந்த மாணவன் லெபிரிந்தின் மையப்பகுதியை நோக்கிச் சென்ற பாதையும், அவனைச் சூழ்ந்த மர்மமான நிழல் வடிவங்களும் தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தன.

“எழில், இது வெறும் வழிகாட்டும் கடிகாரம் மட்டுமல்ல; இது அந்த மாணவனின் நினைவுகளை டிஜிட்டல் குறியீடுகளாகச் சேமித்து வைத்துள்ள ஒரு தரவுப் பெட்டகம்!” என்று பவித்ரா வியப்புடன் கூறினாள். கடிகாரத்தின் முட்கள் எதிர் திசையில் சுழல்வது, அகாதமியின் நினைவக அமைப்பு அவர்களின் தரவுகளை அழிப்பதற்கான நேரக் கணிப்பைக் குறிக்கிறது என்பதை இருவரும் உணர்ந்துகொண்டனர். பவித்ரா தனது குறியீட்டுத் திறமையைப் பயன்படுத்தி அந்தத் தரவுகளின் பாதுகாப்பை உடைத்து, காணாமல் போன மாணவர்களின் முழுமையான நினைவுக் குறிப்புக் கோப்புகளைத் தனது காண்ட்லெட்டுக்குத் தரவிறக்கம் செய்யத் தொடங்கினாள்.

அதே நேரத்தில், சுவர்களின் வேகம் அதிகரித்து அவர்களை நசுக்குவது போல் நெருங்கி வந்தது. எழில் தன் கணித மூளையைப் பயன்படுத்தி, சுவர்களின் சுழற்சி வேகத்தையும் அவற்றுக்கு இடையேயான இடைவெளியையும் நொடிக்கு நொடி கணக்கிட்டான். “பவித்ரா, இன்னும் பத்து வினாடிகளில் இந்த வலதுபுறச் சுவர் அடைபடும். அதற்குள் தரவிறக்கத்தை முடித்துவிட வேண்டும்!” என்று உரக்கக் கூவினான். பவித்ராவின் விரல்கள் துரிதமாகச் செயல்பட, கடிகாரத்திலிருந்து இறுதிக்கட்ட நினைவுக் குறிப்பு வெற்றிகரமாகப் பெறப்பட்டது. இருவரின் ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடாலும், ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருந்த நம்பிக்கையாலும் அந்த ஆபத்தான தருணத்தில் தரவுப் பரிமாற்றம் முழுமையாக நிறைவடைந்தது.

தரவிறக்கம் முடிந்த மறுநொடி, அந்த ஒளிரும் கைக்கடிகாரம் திடீரெனத் தனது இயக்கத்தை நிறுத்திக்கொண்டது. அதன்பின் சுவர்களின் பயங்கரமான நகர்வும் சட்டென்று நின்றுபோனது. சுவரின் மறைவில் ஒரு புதிய இருண்ட சுரங்கப் பாதை திறந்தது. அந்தப் பாதையின் முடிவில், அகாதமியின் ஆழமான ரகசியங்கள் புதைந்துள்ள மையக் கோபுரம் நோக்கிய வழி அமைந்திருந்தது. ஆனால், அந்த கைக்கடிகாரத்தின் திரையில் கடைசியாக ஒரு எச்சரிக்கைச் செய்தி பளிச்சிட்டது: “அடுத்த கட்டப் பகுதி உங்கள் நினைவுகளைப் பலி கேட்கக் காத்திருக்கிறது.” எழிலும் பவித்ராவும் அந்தப் புதிய பாதையை நோக்கித் துணிச்சலுடன் தங்களின் அடுத்த அடியை எடுத்து வைத்தனர்.