அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 46: நிலவொளியும் டிஜிட்டல் நிழல்களும்

நிலவொளியும் டிஜிட்டல் நிழல்களும்

குரோனோஸ் அகாதமியின் பிரதான கட்டுப்பாட்டு அறைக்குள் நுழையும் குளிர்ந்த காற்று, அங்குள்ள பதற்றமான சூழலை மேலும் அதிகரித்தது. எழிலின் இடது கையில் கட்டப்பட்டிருந்த ஸ்மார்ட் டாக்டிகல் கௌன்ட்லெட் ஒளிரத் தொடங்கியது. டிஜிட்டல் திரைகளில் ஓடிக்கொண்டிருந்த பைனரி குறியீடுகள் திடீரென ஊதா நிற அலைகளாக மாறி மறைந்தன. அவனது கண்கள் அந்த ஒளிரும் திரையின் மீது தீவிரமாகப் பதிந்திருந்தன. பவித்ரா தனது இரட்டை டேட்டா-ஸ்டைலி கருவிகளைக் கொண்டு ஃபயர்வால் பாதுகாப்பின் கடைசி அடுக்கை முறியடிக்கும் பணியில் மும்முரமாக இருந்தாள். அவளது முகத்தில் வழிந்த வியர்வை, அந்த டிஜிட்டல் ஒளியில் ஒரு நட்சத்திரத்தைப் போல மினுமினுத்தது. ‘எழில், பாதுகாப்புச் சுவரின் முக்கிய நெட்வொர்க் இன்னும் இரண்டு நிமிடங்களில் முழுமையாகத் துண்டிக்கப்பட்டுவிடும். நாம் விரைந்து செயல்பட வேண்டும்’ என்று அவளது குரல் சிறு நடுக்கத்துடன் ஒலித்தது.

கபில் கட்டுப்பாட்டு அறையின் வாசலில் நின்று தனது முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி, அகாதமியின் சென்ட்ரி ரோபோக்களின் அடுத்த அலை தாக்குதலைத் தடுத்து நிறுத்திக் கொண்டிருந்தான். அவனது தற்காப்பு நிலையும் உறுதியான காலடிகளும் அந்தப் பாதையை அரண் போலப் பாதுகாத்தன. ‘கபில், அதிக நேரம் தாக்குப்பிடிக்க முடியாது போலிருக்கிறதே! ரோபோக்களின் ஆற்றல் வெளியீடு மிக வேகமாக அதிகரிக்கிறது!’ என்று கபில் குரல் எழுப்ப, எழில் தனது ஹோலோகிராபிக் புதிர்த் பலகையை மிக வேகமாகத் தட்டினான். அவனது விரல்கள் காற்றில் மிதக்கும் ஒளிரும் பட்டன்களைத் தொட்டதும், அறையின் நடுவே ஒரு பெரிய பரிமாண வரைபடம் வெளிப்பட்டது. அந்த வரைபடத்தில், ஐந்தாம் எண் நிலவறையின் ஆழத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பிரதான ஆற்றல் மையத்தின் துடிப்பு தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பேராசிரியர் அக்ஷயா நூலகத்தின் ரகசிய முனையத்திலிருந்து அனுப்பிய அவசர எச்சரிக்கை செய்திகள் எழிலின் கௌன்ட்லெட்டில் வந்து விழுந்தன. ‘மாணவர்களே, கேம் மாஸ்டர் தனது பாதுகாப்பை மீறப்படுவதை உணர்ந்துவிட்டான். அவன் தனது இரண்டாவது நிலை நெறிமுறையைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டான். அந்த அறையின் மையப்பகுதிக்குச் செல்ல நீங்கள் பயன்படுத்தும் குவாண்டம் பாலம் இன்னும் சில நொடிகளில் அதன் வடிவத்தை மாற்றப் போகிறது. சரியான சமிக்ஞையைத் தேர்ந்தெடுக்காவிட்டால், நீங்கள் வேறு பரிமாணத்தில் நிரந்தரமாகச் சிக்கிக்கொள்ள நேரிடும்’ என்று அவரது குரல் எச்சரித்தது. எழில் சிறிதும் தாமதிக்காமல், தன் தந்தையின் பழைய டைரியில் படித்த கணிதக் குறியீடுகளையும் அகாதமியின் தற்போதைய டிஜிட்டல் கட்டமைப்பையும் இணைத்துப் பார்த்தான்.

பவித்ரா தனது கணினியின் மூலம் அந்த டிஜிட்டல் பாலம் மாறப்போகும் திசையைக் கண்டறிந்து எழிலிடம் கூறினாள். ‘எழில், அந்த பாலம் வலதுபுறமாக மூன்று டிகிரி கோணத்தில் விலகுகிறது. நாம் உடனடியாக அந்தப் புள்ளியை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்’ என்றாள். எழில் தன் நண்பர்களைப் பார்த்துத் தலையசைத்துவிட்டு, கட்டுப்பாட்டு அறையின் பிரதான கதவைத் திறந்தான். கதவின் பின்னால் நீல நிற நியான் ஒளியில் ஜொலிக்கும் நீண்ட நடைபாதை ஒன்று காத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பாதையின் ஒவ்வொரு படியிலும் கடந்த காலங்களில் காணாமல் போன மாணவர்களின் பெயர்கள் ஹோலோகிராம் வடிவில் தோன்றி மறைந்தன. அவர்களின் நினைவுகளை மீட்டெடுக்க இதுவே சரியான தருணம் என்பதை எழில் நன்றாக அறிந்திருந்தான்.

அவர்கள் மூவரும் அந்த விசித்திரமான பாதையைக் கடந்து, பிரதான கேம் மாஸ்டரின் சோதனைக் கூடத்தின் வாசலை அடைந்தனர். அங்கு மிதந்து கொண்டிருந்த பிரம்மாண்டமான ஆற்றல் கோளம், அகாதமியின் ஒட்டுமொத்த இயக்கத்தையும் கட்டுப்படுத்துவது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்த ஆற்றல் கோளத்தின் நடுவே, கேம் மாஸ்டரின் நிழல் போன்ற உருவம் மெல்லச் சிரிப்பது போல் ஒரு மாயை தோன்றியது. ‘எழில், நீ இவ்வளவு தூரம் வருவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், இந்த முடிவை உன்னால் தாங்க முடியாது’ என்று அந்த மெய்நிகர் குரல் அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது. எழில் சற்றும் பயமின்றி, தன் கையில் இருந்த ஹோலோகிராபிக் பலகையைக் இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு முன்னேறினான்.

பவித்ரா அந்த ஆற்றல் கோளத்தின் மையக் குறியீட்டை ஹேக் செய்யத் தன் டேட்டா-ஸ்டைலியைத் துல்லியமாக இயக்கத் தொடங்கினாள். கோளத்தின் சுவர்களில் இருந்து வெளிப்பட்ட பாதுகாப்பு ஒளிக்கதிர்கள் அவளது பாதுகாப்புக் கண்ணாடியில் பட்டுத் தெறித்தன. ‘எழில், இதன் ஃபயர்வால் நான் நினைத்ததை விட மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது. ஆனால் இதன் மூலக் குறியீட்டில் ஒரு சிறிய பிழை இருக்கிறது. அதைப் பயன்படுத்தி இதை அணைத்துவிடலாம்’ என்று உற்சாகமாகத் குரல் கொடுத்தாள். கபில் தன் உடல் திறனைப் பயன்படுத்தி, அந்த ஆற்றல் கோளத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட மின்காந்த அலைகளைத் தன் கேடயத்தால் தடுத்து, பவித்ராவுக்குப் பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்கிக் கொடுத்தான். அகாதமியின் எதிர்காலமும் காணாமல் போன மாணவர்களின் விதியும் அந்தச் சிறு கணத்தில் தீர்மானிக்கப்பட இருந்தது.

எழில் தனது கௌன்ட்லெட்டில் உள்ள பிரதான குறிப்புகளை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, அந்த மூலக் குறியீட்டில் சரியான கணிதச் சமன்பாட்டை உள்ளிட்டான். அவனது நினைவில் இருந்த தந்தையின் வார்த்தைகளும், அகாதமியின் உண்மையான வரலாறும் அவனுக்கு வழிகாட்டின. ‘இது கேம் மாஸ்டரின் இறுதிப் பாதுகாப்பல்ல, இது பேராசிரியர் விக்ரமின் அசல் நினைவகத்தின் ஒரு பகுதி!’ என்று எழில் உரக்கக் கூறினார். அவன் அந்தச் சமன்பாட்டை முழுமையாக உள்ளிட, அந்தப் பெரிய ஆற்றல் கோளம் மெல்ல நிறம் மாறத் தொடங்கியது. நியான் நீல நிறத்தில் இருந்த கோளம், தூய வெண்மை நிறத்திற்கு மாறி ஒளிரத் தொடங்கியது. அறையில் இருந்த அத்தனை டிஜிட்டல் திரைகளும் ஒரே நேரத்தில் ஸ்தம்பித்தன.

அந்தக் கோளம் முற்றிலுமாக அணைந்ததும், அதன் நடுவே நீண்ட நாட்களாக மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய ரகசியக் கதவு தானாகத் திறந்தது. அந்தக் கதவின் பின்புறம், காலவெளியில் மாட்டிக்கொண்ட மாணவர்கள் அனைவரும் பாதுகாப்பான தூக்க நிலையில் இருக்கும் விசித்திரமான ஸ்டாசிஸ் pods வரிசையாகத் தெரிந்தன. பவித்ராவும் கபிலும் வியப்புடன் அந்தப் பகுதியைப் பார்த்தனர். ‘நாம் மாணவர்களைக் கண்டுபிடித்துவிட்டோம்!’ என்று பவித்ரா மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள். ஆனால், அதே நேரத்தில் அந்த ரகசியக் கதவுக்கு மேலிருந்த பிரதான முனையத்தில் ஒரு புதிய சிவப்பு எச்சரிக்கை விளக்கு ஒளிரத் தொடங்கியது. கேம் மாஸ்டரின் முகத்திரையைக் கிழிக்கும் இறுதிப் போட்டி இப்போதுதான் அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கியிருந்தது.

அந்தச் சிவப்பு எச்சரிக்கை விளக்கு எரியத் தொடங்கியதும், அறையின் சுவர்களிலிருந்து தொடர்ச்சியான பாதுகாப்புத் தானியங்கி ஆயுதங்கள் வெளியே வரத் தொடங்கின. ஸ்டாசிஸ் பாட்களின் மின்சாரம் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கியதுடன், அங்கிருந்த மாணவர்களின் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படும் சூழல் உருவானது. “பவித்ரா, உடனடியாக அந்த ஸ்டாசிஸ் பாட்களின் மின்சார இணைப்பைப் பிரதான நெட்வொர்க்கிலிருந்து பிரித்துவிடு! அவை அனைத்தின் நினைவகமும் அழியக்கூடும்!” என்று எழில் அவசரக் குரலில் எச்சரித்தான்.

பவித்ரா சற்றும் தாமதிக்காமல் தன் டேட்டா-ஸ்டைலியை அதிவேகமாக இயக்கி, பாட்களின் அவசரகாலப் பாதுகாப்பு முறையைச் செயல்படுத்தினாள். அதே நேரத்தில், கபில் தன் பிரம்மாண்டமான கௌன்ட்லெட் கேடயத்தை விரித்து, கூரையிலிருந்து பாய்ந்து வந்த லேசர் கதிர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான். அவனது கேடயம் அதிகப்படியான வெப்பத்தால் சிவக்கத் தொடங்கினாலும், அவன் தன் இடத்தை விட்டு நகராமல் உறுதியாக நின்றான். “எழில், பவித்ராவுக்கு இன்னும் சில நிமிடங்கள் தேவை! நான் இந்தத் தற்காப்பு அமைப்புகளைச் சமாளிக்கிறேன், நீ அந்த முதன்மை முனையத்தைக் கைப்பற்று!” என்று கபில் உரக்கக் கூவினான்.

எழில் அந்த சிவப்பு எச்சரிக்கை ஒளிரும் பிரதான முனையத்தை நோக்கி விரைந்தான். அங்கு திரையில் கேம் மாஸ்டரின் இறுதித் திட்டமான ‘ப்ராஜெக்ட் ரீசெட்’ பற்றிய தரவுகள் மின்னல் வேகத்தில் பதிவேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. அந்தத் தரவுகளின் நடுவே, அகாதமியின் நிறுவனர்களில் ஒருவரான பேராசிரியர் விக்ரமின் தனிப்பட்ட டிஜிட்டல் கையெழுத்தும் மறைமுகக் குறியீடுகளும் இருப்பதை எழில் கவனித்தான். கேம் மாஸ்டர் என்பது ஒரு தனி நபர் அல்ல, அகாதமியின் அசல் செயற்கை நுண்ணறிவும் பேராசிரியர் விக்ரமின் நினைவுகளும் கலந்த ஒரு ஆபத்தான மெய்நிகர் வடிவம் என்பதை எழில் அந்த நொடியில் உணர்ந்தான்.

எழில் தன் கௌன்ட்லெட்டில் இருந்த அசல் குறிப்புகளைப் பயன்படுத்தி, ‘ப்ராஜெக்ட் ரீசெட்’ நெறிமுறையை தற்காலிகமாகத் தடுத்து நிறுத்தினான். ஸ்டாசிஸ் பாட்களின் சிவப்பு விளக்குகள் அணைந்து, இயல்புநிலைக்குத் திரும்பின. ஆனால், அதே தருணத்தில் அந்த ரகசியக் கதவுக்கு அப்பால் இருந்த இருண்ட ஆழமான அறையிலிருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான டிஜிட்டல் அவதாரம் வெளிப்படத் தொடங்கியது. அது எழிலைப் பார்த்து, “நீ எனது அமைப்பை தற்காலிகமாக முடக்கியிருக்கலாம் எழில், ஆனால் எனது உண்மையான உலகத்திலிருந்து உன்னால் தப்பிக்க முடியாது!” என்று கூறி சவாலிட்டது.