மூடுபனிச் சுரங்கத்தின் சவால்

மூடுபனிச் சுரங்கத்தின் சவால்

பழைய கட்டுப்பாட்டு அறையின் மூலையில் திறக்கப்பட்ட அந்த இரகசிய இரும்புப் பலகை வழியாக வீசிய குளிர் காற்று, கிரனின் முகத்தில் அறைந்தது. வெளியே காவலர் இன்பாவின் ரோந்து வாகனங்களின் சக்கரங்கள் உரசுவது போன்ற சத்தம் மெலிதாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. பாமா மாமா தந்த அந்தப் பழைய வரைபடக் குறிப்புகளை மீரா தனது டேப்லெட்டில் நொடியில் ஸ்கேன் செய்து கொண்டாள். “கிரன், இந்தச் சுரங்கப் பாதை மிகவும் குறுகியதாக இருக்கிறது. மேலும், மையக் குழுவின் அதிநவீன மூடுபனி சென்சார்கள் இந்த வழியையும் எப்போது வேண்டுமானாலும் கண்டறியலாம். நாம் ஒரு நொடி கூட தாமதிக்கக் கூடாது” என்று எச்சரித்தாள் அவளது துடுக்குத்தனமான குரல்.

கிரன் தனது பழைய மர கித்தாரை தோளில் மாட்டிக் கொண்டு, அந்த இருண்ட சுரங்கத்திற்குள் தைரியமாக முதன்முதலாக கால் வைத்தான். அவனது நீல நிற ஹூடீ சுரங்கச் சுவர்களில் உரசியது. மீரா தனது சிறிய ரோபோ உதவியுடன் வெளிச்சத்தை ஏற்படுத்தினாள். அந்த ரோபோவின் கண்களில் இருந்த மஞ்சள் நிற எல்.இ.டி விளக்குகள் சுரங்கப் பாதையின் ஈரமான சுவர்களைப் பிரகாசமாக ஒளிரச் செய்தன. பாதையின் நடுவே தடிமனான ‘அமைதியான மூடுபனி’ ஊதா நிறப் புகையாகப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. அந்தப் புகையின் அருகில் சென்றதுமே, கிரனுக்குள் இருந்த பழைய நினைவுகளும் மகிழ்ச்சியும் மெல்ல மங்கத் தொடங்குவதை அவன் உணர்ந்தான். குமிழி நகர விதிகளின்படி, இந்த மூடுபனி மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளை மழுங்கடிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது என்பதால் அவனுக்குள்ளே ஒரு சிறு நடுக்கம் ஏற்பட்டது.

“கிரன்! மூடுபனியின் தாக்கம் உன்னைச் சூழ்ந்து கொள்கிறது. உனது உணர்ச்சிகள் மங்க ஆரம்பிக்கின்றன! சீக்கிரமாக ஏதேனும் செய்!” என்று மீரா பதற்றத்துடன் கத்தினாள். அவளது தேன் நிறக் கண்கள் கிரனின் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. கிரன் தன் அச்சத்தை உதறித் தள்ளினான். தன் நண்பியும் குடும்பமும் தனக்குப் பின்னால் இருப்பதை நினைத்துக் கொண்டவன், தனது கித்தாரின் கம்பிகளை மென்மையாகத் தடவினான். அவனது விரல்கள் சுயமாக இயங்கின; அவன் தனது ஒலியலை ஆற்றலைச் செயல்படுத்தினான். கித்தாரிலிருந்து வெளிப்பட்ட தங்க மஞ்சள் நிற அலைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண்ணில் அதிர்ந்தன. அந்த ஒலியலைகள் காற்றில் பரவி, சுற்றியிருந்த ஊதா நிற மூடுபனியை விலக்கி ஒரு சிறிய பாதையை உருவாக்கின.

“பார்த்தாயா மீரா? ஒலியின் அதிர்வெண் மாறும்போது மூடுபனி நம்மைவிட்டு விலகுகிறது! தாத்தா செந்தில் எனக்குச் சொல்லித் தந்த வித்தை இதுதான்!” என்று கிரன் உற்சாகமாகப் புன்னகைத்தான். அவனது முகத்தில் மீண்டும் அந்த இளமைத் துடிப்பும் நம்பிக்கையும் ஒளிர்ந்தன. மீரா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டபடி தன் டேப்லெட்டைப் பார்த்தாள். “அற்புதம் கிரன்! உனது கித்தார் இசை டோம்-4 இன் மையப் பகுதிக்குச் செல்லும் சரியான அலைவரிசையைத் தொட்டுவிட்டது. நம்மால் முடியும்!” என்று அவனை ஊக்குவித்தாள். இருவரும் அந்த ஒளியின் வழியே மிக வேகமாக முன்னேறிச் சென்றனர்.

சுரங்கத்தின் கடைசிப் பகுதியை அவர்கள் நெருங்கியபோது, பாதையின் மேற்பகுதியில் ஒரு பெரிய உலோகக் கதவு தெரிந்தது. அது டோம்-4 இன் குடியிருப்புப் பகுதிக்குச் செல்லும் பிரதான வடிகால் வாயில் ஆகும். மீரா தனது தொழில்நுட்பத் திறமையைப் பயன்படுத்தி அந்த உலோகக் கதவின் பூட்டை மிகத் திறமையாகக் கழற்றினாள். “இன்னும் ஒரு விநாடி… இதோ திறந்துவிட்டேன்!” என்று அவள் முணுமுணுத்தாள். கதவு மெதுவான ஒலியுடன் திறக்கப்பட்டது. தூரத்தில் பசுமையான தொழில்நுட்ப நகரமான டோம்-4 இன் அழகிய ஒளி விளக்குகள் அவர்களின் கண்களுக்குத் விருந்தளித்தன. பல மாதங்களுக்குப் பிறகு தனது குடும்பம் வசிக்கும் இந்த நகரத்திற்குள் நுழைந்ததை எண்ணி கிரனின் இதயம் பெருமிதத்தால் துடித்தது.

ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. அவர்கள் கதவைத் தள்ளி வெளியே காலடி வைத்த அடுத்த கணம், அவர்களைச் சுற்றியிருந்த விளக்குகள் சிவப்பு நிறமாக மாறின. “எச்சரிக்கை! அங்கீகரிக்கப்படாத ஊடுருவல்காரர்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளனர்!” என்ற கடுமையான எச்சரிக்கை ஒலி எங்கும் எதிரொலித்தது. நிழல் போல நகர்ந்து வந்த மையக் குழுவின் புதிய ரோந்து ரோபோக்கள் நான்கு திசைகளிலிருந்தும் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டன. நடுவழியில் காவலர் இன்பாவின் அடையாளச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்ட ரோபோ இயந்திரம் அவர்களின் வழியை மறித்து நின்றது. கிரனும் மீராவும் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றனர்.