நட்சத்திரங்களின் குடும்பம் — எபிசோடு 15: கோபுரத்திலிருந்து தப்பியோட்டம்

பகுதி 15: கோபுரத்திலிருந்து தப்பியோட்டம்

டோம்-4 தகவல் தொடர்பு கோபுரத்தின் கட்டுப்பாட்டு அறைக்குள் ஒலித்த ரோபோக்களின் இயந்திரத்தனமான சத்தம், கிரனையும் மீராவையும் உடனடியாகச் செயல்படத் தூண்டியது. மீராவின் டேப்லெட் திரையில் பதிவிறக்க வரிகள் 98 சதவீதத்தை எட்டியிருந்தன. அவளது தோளில் அமர்ந்திருந்த சிறிய ரோபோ பதற்றத்துடன் தன் ஒளிரும் கண்களை இடமும் வலமாக மாற்றியது. ‘கிரன்! இன்னும் பத்தே செகண்ட்ஸ்! மையக் குழுவோட முழு மூடுபனி திட்டத் தரவுகளும் நம்ம கையில வந்துடும். ஆனா, காவலர் இன்பாவோட ரோபோக்கள் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல இந்த இரும்புட்டுக் கதவை உடைச்சு உள்ள வந்துடும் போலிருக்கு!’ என்று மீரா தனது குரலில் சிறு நடுக்கத்துடன் கூறினாள்.

கிரன் ஒரு நிமிடம் கூட யோசிக்கவில்லை. தன் கையில் இருந்த பழைய மர கித்தாரை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். அவனது இளமையான முகத்தில் ஒரு தீர்க்கமான உறுதி வெளிப்பட்டது. தன் குடும்பத்தை மீண்டும் இணைக்க வேண்டும் என்ற அவனது ஒற்றைக் குறிக்கோள் அவனுக்கு அசாத்தியமான தைரியத்தைத் தந்தது. ‘கவலைப்படாதே மீரா, நான் இருக்கேன். இன்பாவோட ரோபோக்களோட சென்சார்களைக் குழப்ப என்கிட்ட ஒரு வழி இருக்கு,’ என்று புன்னகையுடன் கூறியவன், கித்தாரின் கம்பிகளை வேகமாக மீட்டினான். அவனது உணர்ச்சி ஆற்றல் ஒரு விசித்திரமான உயர் அதிர்வெண் கொண்ட இசை அலையாக மாறியது. அந்த ஒலி அலை கோபுரத்தின் கட்டுப்பாட்டு அறை முழுவதும் எதிரொலித்து, வெளியில் நின்றுகொண்டிருந்த ரோபோக்களின் செவித்திறன் உணரிகளையும் டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு கருவிகளையும் முற்றிலுமாகத் திசைதிருப்பியது.

‘டவுன்லோட் கம்ப்ளீட்!’ என்று மீரா மகிழ்ச்சியுடன் கத்தினாள். அவள் உடனடியாகத் தன் டேப்லெட்டைத் துண்டித்து தனது பையில் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொண்டாள். ‘அருமை மீரா! இப்போ உடனே நாம இந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேறணும். பாஸ்கர் தாத்தா கொடுத்த வரைபடத்தின்படி, இந்தத் தகவல் தொடர்பு கோபுரத்தின் பின் பக்கத்துல ஒரு ரகசிய நழுவு பாதை (Slide Path) இருக்கணும்,’ என்று கிரன் அவளது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கோபுரத்தின் அவசரகால வெளிப்பகுதியை நோக்கி ஓடினான்.

வெளியே மூடுபனியின் மெல்லிய குளிர் காற்று அவர்களின் முகத்தில் அடித்தது. மையக் குழுவின் ரோபோக்கள் ஒலி அதிர்வெண்ணின் தாக்கத்தால் திணறிக்கொண்டிருந்த அந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி, இருவரும் கோபுரத்தின் பின் பக்கச் சுவரில் இருந்த சிறிய சேவைப் பாதையில் குதித்தனர். அந்தச் சரிவுப் பாதை அவர்களை நேராக டோம்-4 இன் குடியிருப்புப் பகுதிக்குச் செல்லும் பிரதான எல்லைச் சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றது. அங்கே நின்றுகொண்டு, மீரா தனது டேப்லெட்டில் பதிவிறக்கம் செய்த வரைபடத்தின் ஆயத்தொலைவுகளை (Coordinates) உன்னிப்பாக ஆராய்ந்தாள்.

‘கிரன், நாம நினைச்சதை விட ரொம்ப பக்கத்துல வந்துட்டோம். பாஸ்கர் தாத்தா குறிப்பிட்ட அந்தப் பழைய குடியிருப்புப் பகுதி இன்னும் ரெண்டு கிளாஸ் டோம் தள்ளித்தான் இருக்கு. உன்னோட அப்பாவோட பழைய குரல் பதிவை இப்போ ஒருமுறை கேட்டா, அடுத்த கட்டத்துக்கு கரெக்டா போகலாம்,’ என்று மீரா தன் டேப்லெட்டில் இருந்த ஆடியோ கோப்பினை இயக்கினாள்.

அந்தச் சிறிய ஸ்பீக்கரில் இருந்து கிரனின் தந்தையின் அன்பான குரல் மெல்ல ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ‘கிரன்… நீ இந்த இடத்திற்கு வந்தடைந்தால், எங்களைப் பிரிந்த ரகசியத்தின் உண்மை உனக்குப் புரியும். மையக் குழுவின் மூடுபனி திட்டம் இயற்கையானது அல்ல…’ தந்தையின் குரலைக் கேட்டதும் கிரனின் கண்கள் ஈரமாகின. ஆனால் அந்தத் கண்ணீர் சோகத்தால் அல்ல; குடும்பத்தை விரைவில் ஒன்று சேர்க்கப் போகிறோம் என்ற நம்பிக்கையாலும் உறுதியாலும் உருவானது. அவனது இதயத்துடிப்பு வேகமாக உயர்ந்தது. தங்களது நீண்ட காலக் கனவு நனவாகப் போகும் தருணம் நெருங்கிவிட்டதை அவனால் உணர முடிந்தது.

அவர்கள் இருவரும் டோம்-4 குடியிருப்புப் பகுதியின் எல்லையை அடைந்தபோது, அங்குள்ள பிரம்மாண்டமான கண்ணாடிச் சுவர்கள் தங்க மஞ்சள் நிற ஒளியில் ஜொலித்தன. தூரத்தில் குடும்பங்கள் வசிக்கும் அந்தப் பகுதி மிக அமைதியாகக் காட்சியளித்தது. இதுவரை எந்த இளைஞனும் தனிப்பட்ட முறையில் கடக்க முடியாத அந்தப் பாதுகாப்பு எல்லையை அவர்கள் வெற்றிகரமாக நெருங்கியிருந்தனர். மரகதப் பச்சை நிறச் செடிகளும், நவீன காட்சியமைப்புகளும் நிறைந்த அந்தப் பகுதி பார்க்கச் சினிமா உலகம்போல அழகாக இருந்தது. கிரன் தன் கித்தாரைத் தன் முதுகில் சரிசெய்து கொண்டு மீராவுடன் சேர்ந்து அந்த எல்லைச் சோதனைச் சாவடியை நோக்கி அடி எடுத்து வைத்தான்.

திடீரென, அந்தச் சோதனைச் சாவடியின் பிரதான விளக்குகள் அணைந்து, அங்கே ஒரு மெல்லிய ஊதா நிற ஒளிரும் அரங்கம் போலக் காட்சி மாறியது. வழியை மறித்து நின்ற ஒரு பாதுகாப்புத் தடையின் அருகே ஒரு உருவம் நிழலாடியது. கிரனும் மீராவும் உடனடியாகத் தங்களது நடையைக் குறைத்துக்கொண்டு அருகில் உள்ள கண்ணாடித் தூணின் பின்னால் மறைந்து கொண்டனர். அந்த விசித்திரமான சூழலில் யாரோ ஒருவர் அவர்களுக்காகக் காத்திருப்பது போலத் தோன்றியது.

மீரா தனது சிறிய ரோபோவை இயக்கி அந்த நபரின் முகத்தைக் ஸ்கேன் செய்ய முயன்றாள். ரோபோவின் கண்கள் சிவப்பாக ஒளிரத் தொடங்கின. ‘கிரன்… அங்கே நிக்கிறது யாருன்னு பாரு. நமக்கு நல்லாவே பரிச்சயமான ஒரு முகமா இருக்கு!’ என்று மீரா தன் ஆச்சரியத்தை அடக்கிக் கொண்டு மெல்லிய குரலில் கூறினாள். கிரன் தன் கண்களைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டு அந்த நிழலை உற்றுப் பார்த்தான். அவனது கடந்த கால நினைவுகளைத் தட்டியெழுப்பும் அந்தப் பரிச்சயமான முகம் யாராக இருக்கக்கூடும் என்ற பதற்றத்துடன் இருவரும் காத்திருந்தனர்.