அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 9: நினைவுச் சேமிப்பு பெட்டகம்

ஒளிரும் பரிமாணப் பாதையின் கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டபோது, எழிலும் அவனது குழுவினரும் பாதாள தரவு மையத்தின் பிரம்மாண்டமான நுழைவு முனையத்தில் நின்றிருந்தார்கள். சுவர்களில் நீல மற்றும் ஊதா நிற டிஜிட்டல் ரேகைகள் மின்னல் கொடிகளைப் போலப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. காற்று லேசான மின்சார அதிர்வையும், குளிர்ந்த லேசர் உலோக வாசனையையும் தாங்கி நின்றது. அகாதமியின் அடித்தளத்தில் இப்படி ஒரு பிரம்மாண்டமான தொழில்நுட்ப அமைப்பு மறைந்திருப்பதை நேரில் காண்பது அவர்களுக்கு விசித்திரமான பிரமிப்பையும் அச்சத்தையும் அளித்தது. எழில் தன் இடது கையில் இருந்த பிரத்யேக கவசக் கருவியைச் செயல்படுத்தி, தங்களின் இருப்பிடத்தை வரைபடமாக மாற்ற முயன்றான். ஆனால், ஹாலோகிராம் திரை சீரற்ற அலைவரிசைகளுடன் அதிர்ந்து, பாதையின் தொடர்ச்சியை மறைத்தது.

“இந்த இடத்தின் டிஜிட்டல் அடர்த்தி மிகவும் அதிகமாக இருக்கிறது, எழில்,” என்று பவித்ரா தன் கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி கூறினாள். அவளது இரு தரவு ஊசிகளும் ஊதா நிற ஒளியுடன் தயாராக இருந்தன. “மேலே நூலகத்தில் இருந்த அமைப்பை விட இது பன்மடங்கு சக்தி வாய்ந்தது. கேம் மாஸ்டர் இந்த மண்டலத்தை முழுமையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளான். நாம் இப்போது நிற்பது சாதாரண அடித்தளம் அல்ல, ‘நினைவு சேமிப்பு பெட்டகம்’ எனப்படும் ரகசிய பரிமாண அறை.” அவளது விரல்கள் கையில் இருந்த தகவற் பலகையில் மின்னல் வேகத்தில் இயங்கின. பல அடுக்குக் குறியீடுகள் திரையில் தோன்றி மறைந்தன. சுற்றியிருந்த சுவர்களில் இருந்த ஹாலோகிராம் கோடுகள் தன்னிச்சையாக மாறத் தொடங்கின.

அப்போது திடீரென்று மேல் छतையிலிருந்து பயங்கரமான இயந்திரச் சத்தம் கேட்டது. கபில் உடனடியாக எச்சரிக்கையடைந்து தன் உடலைத் தயார்படுத்திக் கொண்டான். “எழில், பவித்ரா, கவனமாக இருங்கள்! மேலே ஏதோ அசைகிறது!” என்று கூச்சலிட்டான். இருண்ட பகுதியிலிருந்து நான்கு நவீன டிஜிட்டல் நிழல் காவலர் ட்ரோன்கள் கீழே இறங்கின. அவற்றின் சிவப்பு நிற லேசர் கண்கள் எழிலின் குழுவை நோட்டமிட்டன. அந்த ட்ரோன்கள் சுற்றிலும் லேசர் தடுப்புச் சுவர்களை உருவாக்கி, அவர்களை அசைக்க முடியாமல் முடக்க முயன்றன. கபில் பாய்ந்து சென்று ஒரு லேசர் கற்றையைத் தவிர்த்து, தரையில் உருண்டு பாதுகாப்பான தூணின் பின்புறம் அடைக்கலம் புகுந்தான். “இவை சாதாரண ரோபோக்கள் அல்ல, நம் அசைவுகளைக் கணிக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு காவலர்கள்!” என்று கபில் எச்சரித்தான்.

எழில் அமைதியாகத் தன் கூர்மையான பார்வையால் ட்ரோன்களின் இயக்கத்தைக் கவனித்தான். அவை வட்டமிடும் முறை ஒரு குறிப்பிட்ட கணித வரிசையைப் பின்பற்றுவதை அவன் உடனடியாகக் கண்டுபிடித்தான். “கபில், பயப்படவேண்டாம்! அவை ஃபிபோனாசி பகா எண் வரிசையின் அடிப்படையில் மட்டுமே நகர்கின்றன. நீ அவற்றின் கவனத்தைச் திசைதிருப்ப வேண்டும். வலதுபுறத்தில் உள்ள மூன்றாவது தூணிற்கு விரைந்து செல்!” என்று எழில் கட்டளையிட்டான். கபில் எழிலின் கணிப்பில் முழு நம்பிக்கை வைத்து, தன் கூடைப்பந்து ஆட்டத்தின் வேகத்தைப் பயன்படுத்தி இடமிருந்து வலமாகப் பாய்ந்தான். ட்ரோன்களின் சிவப்பு லேசர்கள் கபிலைப் பின்தொடர்ந்தன, இதனால் தரவு முனையத்தின் முதன்மை கட்டுப்பாட்டுப் புள்ளி பாதுகாப்பின்றி திறந்தது.

“பவித்ரா, இப்போதுதான் சரியான நேரம்!” என்று எழில் உரக்கக் கூறினான். பவித்ரா நொடியும் தாமதிக்காமல் தன் இரு தரவு ஊசிகளையும் பிரதான சுவரில் இருந்த ஒளிரும் டிஜிட்டல் முனையத்திற்குள் செருகினாள். அவளது கணினிக் குறியீடுகள் ட்ரோன்களின் பாதுகாப்பு அமைப்பிற்குள் ஊடுருவின. “நான் அவற்றின் ஆணைப் பக்கங்களை மாற்றியமைக்கிறேன்… இன்னும் ஐந்து வினாடிகள் மட்டுமே தேவை!” என்று பவித்ரா கூறினாள். அவளது நெற்றியில் துளி வியர்வை அரும்பியது. எழில் தன் கவசக் கருவியிலிருந்து கூடுதல் தரவு அலைகளை அனுப்பி பவித்ராவின் ஹேக்கிங் வேகத்தை இரட்டிப்பாக்கினான். அடுத்த நொடியில், சிவப்பு நிறத்தில் ஒளிரும் ட்ரோன்களின் கண்கள் நீல நிறமாக மாறி, அவை முற்றிலும் செயலிழந்து தரைமீது அமைதியாக இறங்கின.

அதே நேரத்தில், எழிலின் கவசக் கருவியில் இருந்த ரகசிய ஒலிவாங்கி வழியே பேராசிரியர் அக்ஷயாவின் குரல் மெலிதாகக் கேட்டது. “எழில், பவித்ரா… நீங்கள் சொல்வது கேட்கிறதா? நீங்கள் இப்போது அகாதமியின் மிகவும் ஆபத்தான பகுதிக்குள் இருக்கிறீர்கள். அந்த நினைவுச் சேமிப்புப் பெட்டகத்தில்தான் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் காணாமல் போன மாணவர்களின் டிஜிட்டல் தடங்கள் பூட்டப்பட்டுள்ளன. கேம் மாஸ்டர் உங்கள் முன்னேற்றத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறான். எச்சரிக்கையாக இருங்கள், அங்குள்ள மைய முனையத்தில் உங்களுக்கான ஒரு சிறப்புச் செய்தி காத்திருக்கிறது,” என்று கூறிவிட்டு தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

பேராசிரியர் அக்ஷயாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட எழில், மெதுவாக அறையின் மையத்தில் அமைந்திருந்த ஒளிரும் பீடத்தை நோக்கி நடந்தான். அங்கு ஒரு பெரிய ஹாலோகிராபிக் நினைவுக் கோள வடிவம் மிதந்து கொண்டிருந்தது. எழில் தன் கையை அதன் அருகில் கொண்டு சென்றபோது, அந்த ஹாலோகிராம் திரையில் பழைய மாணவர் ஒருவரின் குறியீட்டு டைரிப் பதிவு தோன்றியது. அது வேறு யாருமல்ல, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன எழிலின் சொந்த அண்ணனின் கையெழுத்து மற்றும் ரகசிய முத்திரை! “தம்பி எழில், நீ இந்த இடத்திற்கு வருவாய் என்று எனக்குத் தெரியும். கேம் மாஸ்டரின் இந்த விளையாட்டு ஒரு மாயை அல்ல, அது அகாதமியின் எதிர்காலத்தையே மாற்றக்கூடிய ஒரு பெரிய சோதனை…” என்ற அண்ணனின் குரல் பதிவு ஒலித்தது. எழிலின் கண்கள் கலங்கினாலும், அவனது மன உறுதி பலமடங்கு அதிகரித்தது.

திடீரென்று, அந்த பாதாள அரங்கம் முழுதும் பேரிரைச்சலுடன் அதிர்ந்தது. சுவர்களில் உள்ள டிஜிட்டல் கோடுகள் சிவப்பு நிறத்திற்கு மாறின. கேம் மாஸ்டரின் கம்பீரமான, குளிர்ந்த குரல் ஒட்டுமொத்த அறையிலும் எதிரொலித்தது. “மிகவும் அருமை, எழில்! என் முதல் கட்டப் புதிரையும் காவல்படையையும் நீ வென்றுவிட்டாய். உன் அண்ணனின் குறிப்பையும் கண்டுபிடித்துவிட்டாய். ஆனால், உண்மையான விளையாட்டு இப்போதுதான் தொடங்குகிறது. இந்த நினைவுச் சேமிப்பு பெட்டகம் இன்னும் முப்பது நிமிடங்களில் சுய-அழிவுக் கட்டத்திற்குச் செல்லும். அதற்குள் அடுத்த பரிமாணக் கதவின் சாவியைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்றால், உங்கள் அனைவரின் நினைவுகளும் நிரந்தரமாக அழிக்கப்படும்!” என்று கூறி கேம் மாஸ்டரின் சிரிப்பொலி அடங்கியது. அறையின் கதவுகள் அனைத்தும் தானாகப் பூட்டிக்கொள்ள, நேரக் கடிகாரம் முப்பது நிமிடங்களில் இருந்து பின்னோக்கி நகரத் தொடங்கியது.

நேரக் கடிகாரம் வேகமாகப் பின்னோக்கி நகர்வதைக் கண்ட கபில் பதற்றமடையாமல், தன் கூடைப்பந்து திறமையைப் பயன்படுத்தி உடனடியாக சுவர்களில் உள்ள அவசரகால வெளியேற்றப் புள்ளிகளைப் பரிசோதிக்கத் தொடங்கினான். “எழில், இந்த இரும்புக்கதவுகள் அனைத்தும் தடிமனான டிஜிட்டல் பூட்டுகளால் அடைக்கப்பட்டுள்ளன. வெளிப்புறத்திலிருந்து இவற்றை உடைப்பது சாத்தியமில்லை,” என்று அவன் எச்சரித்தான்.

பவித்ரா தன் கணினித் திரையைச் சுழற்றி, மையப் பீடத்தில் மிதந்த ஹாலோகிராம் தரவுகளை அதிவேகமாக ஆய்வு செய்தாள். “கேம் மாஸ்டரின் இந்த சுய-அழிவுக் நிரல் மிகவும் சிக்கலானது. ஆனால் எழில், உன் அண்ணனின் கையெழுத்துப் பதிவிற்குப் பின்னால் ஒரு மறைமுகக் குறியீடு ஒளிந்திருப்பதை நான் காண்கிறேன்,” என்று அவள் கூறினாள்.

எழில் உடனடியாகத் தன் கவசக் கருவியின் லென்ஸை சரிசெய்து, தன் அண்ணன் விட்டுச் சென்ற ரகசிய முத்திரையை ஆழமாக ஆராய்ந்தான். அதில் அகாதமியின் பழமையான வரைபடத்தின் டிஜிட்டல் சுவடுகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. “இது வெறும் நினைவுக் குறிப்பு அல்ல! அடுத்த பரிமாணக் கதவுக்கான சாவியின் முதல் பகுதி இந்த முத்திரையிலேயே வழங்கப்பட்டுள்ளது,” என்று எழில் உணர்ந்தான்.

அவன் பவித்ரா மற்றும் கபிலைப் பார்த்து, “நாம் மூவரும் ஒரே நேரத்தில் இந்த அரங்கின் மூன்று வெவ்வேறு முனையங்களில் உள்ள கட்டுப்பாட்டு நெம்புகோல்களை இயக்க வேண்டும். கபில், நீ இடதுபுறக் கோபுரத்திற்கும், பவித்ரா, நீ வலதுபுறத் தரவு முனையத்திற்கும் செல்லுங்கள். நான் மையக் குறியீட்டை ஒருங்கிணைக்கிறேன்,” என்று திட்டமிட்டான்.

கபிலும் பவித்ராவும் தங்கள் இடங்களை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். சுவர்களில் சிவப்பு எச்சரிக்கை விளக்குகள் சுழன்று ஒளிர, அரங்கத்தின் அடித்தளத்தில் இருந்து அதிர்வுகள் அதிகரித்தன. நேரக் கடிகாரம் இருபத்தைந்து நிமிடங்களைக் காட்டியபோது, எழிலின் கவசக் கருவி அந்த மறைமுகக் குறியீட்டின் இரண்டாவது அடுக்கை வெற்றிகரமாக அவிழ்த்தது. அடுத்த பரிமாணத் திறவுகோலின் முதல் பாதியை அவர்கள் கைப்பற்றினாலும், கேம் மாஸ்டரின் புதிய கணினித் தடை அவர்களின் பாதையை மறிக்கத் தயாரானது.