Latest Updates
ஐ ஒஹிட்சுஜியின் ‘ஓச்சிபுரே ஜியூஸ் டொ தோரி நோ கொ’ மங்கா வெளியீட்டாளர் மாற்றம்: முழுமையான நேரலைச் செய்திகுரோக்கெட்! படைப்பாளர் மனாவு கிஷிமோட்டோ புதிய மங்கா தொடக்கத்தை அறிவித்தார்த செவன் நைட்ஸ் ஆஃப் தி மாரோனியர் கிங்டம் அனிமே தொடரில் இணைந்தார் சோயா இஷிகேஐ லாஸ்ட் மை அட்வென்ச்சரர் டெலிசென்ஸ் டிவி அனிமேஷன் தொடர்: டீசர் வீடியோ வெளியீடு மற்றும் ஜனவரி 2027 வெளியீட்டுத் தேதி அறிவிப்புமற்றொரு உலகில் சீட் திறமை பெறுகிறேன் 2-வது சீசன் வெளியீட்டுத் தேதி அறிவிப்பு‘Are You a Landmine, Chihara-san?’ அனிமேஷன் ஜனவரி 7 வெளியீட்டுத் தேதியை அறிவித்ததுகோதான்ஷா யுஎஸ்ஏ புதிய மாங்கா வெளியீடுகள்: ஜாக்பாட் கேர்ள்ஸ் மற்றும் பிற புதிய அறிவிப்புகள்மேஜிக்கல் டோரேமி மற்றும் ஸ்டார் டிடெக்டிவ் பிரிகியூர் அனிமேஷன் தொடர்களின் குறுக்குவெட்டு எபிசோட் அக்டோபர் 25-ல் வெளியீடு
☰ Chapters
டிஜிட்டல் இதயங்கள்: விர்ச்சுவல் காதலும் விளையாட்டும்

டிஜிட்டல் இதயங்கள்: விர்ச்சுவல் காதலும் விளையாட்டும் — எபிசோடு 15: மையக் கோபுரத்தின் ரகசிய அறை மற்றும் அண்ணனின் நினைவுக் குறிப்பு

Chapter 15 of 23 · October 23, 2026 👁 0 views 0% read

சைபிரியா உயர்நிலைப் பள்ளியின் அதிநவீன விர்ச்சுவல் கேமிங் லேப்பில் இருந்து தொடங்கும் இந்த எபிசோடில், கவினும் தரணியும் ‘நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ்’ கேம் உலகத்தின் மையக் கோபுரத்தின் கீழ்த்தளத்தில் உள்ள அந்த ரகசிய அறைக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறார்கள். இருவரும் கைகோர்த்து அந்த ஊதா நிற டிஜிட்டல் வாசலைக் கடந்ததும், அவர்களின் அவதார்கள் இலகுவாக மாறி ஒரு புதிய பிரபஞ்சத்திற்குள் நுழைந்தன. அந்த அறை முழுவதும் கடந்த கால நினைவுகள் ஒளிரும் கோளங்களாக மிதந்து கொண்டிருந்தன. கவினின் நீல நிற ஹூடீயும், தரணியின் வெள்ளை மற்றும் ஊதா நிற கேம் உடற்கவசமும் அந்த டிஜிட்டல் ஒளியில் பளபளத்தன. கவினின் கண்களில் ஒருபுறம் ஆச்சரியமும் மறுபுறம் தன் அண்ணன் விட்டுச் சென்ற முழுமையடையாத குறிப்புகளின் மீதான தீவிர கவனமும் இருந்தது.

‘தரணி, இந்த இடம் நாம் இதுவரை பார்த்த நினைவுக் கூடங்களை விட முற்றிலும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. இங்குள்ள ஒவ்வொரு ஒளிரும் கோளமும் மனித உணர்வுகளின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைக் குறிக்கின்றன’ என்று கவின் தனது அமைதியான குரலில் கூறினான். அவனது கழுத்தில் இருந்த டிஜிட்டல் கோடட் பெண்டன்ட் மெதுவான நீல நிற ஒளியை வெளிப்படுத்தியவாறு அந்த அறைக்குள் இருந்த ஒரு பெரிய படிகத் தூணை நோக்கி அவர்களை ஈர்த்தது. கவினின் அண்ணன் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாயமாவதற்கு முன்பு எழுதிய கடைசி நிரலாக்கக் குறியீடுகள் இந்தப் படிகத் தூணின் உள்ளே மறைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்ற உண்மை கவினின் மனதில் வலுவாகப் பதிந்தது.

அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த தரணி, தனது கண்ணாடிப் பிடியுடன் கூடிய நீண்ட பழுப்பு நிற முடியை ஒதுக்கியவாறு, தனது புதிர் தீர்க்கும் டேப்லெட்டை வேகமாக இயக்கினாள். அவளது துடிப்பான பச்சை நிற கண்கள் டேப்லெட்டின் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த டிஜிட்டல் சமிக்ஞைகளைத் தீவிரமாக ஆராய்ந்தன. அவள் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்த நேர்மறையான புன்னகை இப்போதும் இருந்தது. ‘கவின், நாம் சாதாரணமாக இந்த அறைக்குள் நுழைந்துவிட முடியாது. இந்தச் சுவரைச் சுற்றி ஒரு கூட்டுப் புதிர் (cooperative puzzle) காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. எனது டேப்லெட் இந்த அறை முழுவதும் ஒரு குறிப்பிட்ட கணிதச் சமன்பாட்டைக் கண்டறிந்துள்ளது. என் அவதாரின் திறனும் உனது பெண்டன்ட்டின் சக்தியும் ஒரே நேரத்தில் இணைந்தால் மட்டுமே இந்தச் சுவரைத் தாண்டி அடுத்த அறைக்குச் செல்ல முடியும்’ என்று தரணி உற்சாகமாகத் தன் தோழனுக்கு விளக்கினாள்.

கவின் உடனடியாகத் தன் தோழியின் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். அவனுக்குத் தரணியின் மீது இருந்த முழுமையான நம்பிக்கை அவனது பயத்தைப் போக்கியது. இருவரும் அந்தப் படிகத் தூணின் இருபுறமும் நின்றனர். கவின் தனது பெண்டன்ட்டைத் தூணின் மையப் பகுதியில் தொட்டான், அதே நேரத்தில் தரணி தனது டேப்லெட்டில் இறுதிச் சமன்பாட்டை உள்ளிட்டு ஒரு டிஜிட்டல் விசையை அழுத்தினாள். அந்தத் தருணம், அவர்களின் காதலும் பரஸ்பர புரிதலும் கேம் உலகத்தின் டிஜிட்டல் ஆற்றலோடு இணைந்து ஒரு புதிய அலைவடிவத்தை உருவாக்கியது. அறை முழுவதும் பிரகாசமான சூரிய ஒளி மஞ்சள் மற்றும் நியான் நீல நிற ஒளிக்கதிர்கள் பரவின.

திடீரென அந்தப் படிகத் தூண் மெதுவாகப் பிளவுபட்டு, அதற்குள் இருந்து ஒரு பெரிய ஹாலோகிராம் திரை வெளிப்பட்டது. அந்தத் திரையில் கவினின் அண்ணன் இளமையான தோற்றத்தில் சிரித்த முகத்துடன் தோன்றிப் பேசத் தொடங்கினார். ‘கவின், நீ இந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டாய் என்றால், நீ என் இறுதிப் புதிரை நெருங்கிவிட்டாய் என்று அர்த்தம். நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ் கேம் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது மனிதர்களின் தூய்மையான நினைவுகளைப் பாதுகாக்கும் ஒரு காப்பகம். இந்த கேம் உலகத்தின் மையக் கோபுரத்தின் மூலக் குறியீட்டை மீட்டெடுக்க உனது உண்மையான உணர்வுகளும், நண்பர்களின் ஒற்றுமையும் மட்டுமே உதவ முடியும்’ என்று அண்ணனின் குரல் அந்த அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது. கவின் தன் அண்ணனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு உணர்ச்சிவசப்பட்டான்; அவனது கண்கள் கலங்கின. ஆனால், தரணி மெதுவாக அவனது கையைப் பற்றிக் கவனுக்கே உரிய தைமீட்டைக் கொடுத்தாள்.

அண்ணனின் உருவம் மறைந்த பிறகும் அந்த அறையில் அவர் கூறிய சில வார்த்தைகள் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தன. கவின் படிகத் தூணை விட்டு நகர முடியாமல் நின்றான். ஐந்து ஆண்டுகளாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் குரலை இவ்வளவு தெளிவாகக் கேட்பது அவனுக்கு ஆறுதலாகவும் வேதனையாகவும் இருந்தது. அந்தக் குரல் இப்போது நேரடியாகப் பேசுகிறதா, அல்லது பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பதிவு செய்யப்பட்ட செய்தியா என்பதை அவனால் அறிய முடியவில்லை. ‘அண்ணா, நீ எங்கே இருக்கிறாய்?’ என்று அவன் மெதுவாகக் கேட்டான். திரை சில நொடிகள் ஒளிர்ந்தது. ஆனால் பதில் வரவில்லை. தரணி அவனருகில் வந்து நின்றாள். எந்தத் தவறான நம்பிக்கையையும் அளிக்காமல், ‘இது அவர் விட்டுச் சென்ற பதிவு என்றாலும், அதை நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்,’ என்று கூறினாள்.

கவின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பெண்டன்ட்டைத் தூணிலிருந்து அகற்றினான். உடனே ஹாலோகிராமின் ஒளி குறைந்து, அதன் பின்னணியில் சிறிய தரவுப் புள்ளிகள் தோன்றின. அவற்றுள் ஒன்றைத் தொட அவன் முயன்றபோது, தரணி அவனை நிறுத்தினாள். ‘நாம் அறிந்திராத கட்டளையை இயக்க வேண்டாம். முதலில் அதன் நகலை மட்டும் பதிவு செய்வோம்,’ என்றாள். கவின் தலையசைத்தான். தரணி தனது டேப்லெட்டில் ஒளிப்புள்ளிகளின் இடைவெளியையும் மாறும் நிறங்களையும் சேமித்தாள். எந்தப் புள்ளியும் நேரடியாக ஒரு முகவரியையோ ஒருவரின் பெயரையோ காட்டவில்லை. இருந்தாலும் அவை சீரற்ற வகையில் தோன்றவில்லை என்பதை இருவரும் கவனித்தனர். அண்ணனின் பழைய நிரலாக்க முறையைக் கவின் நினைவுகூர்ந்தான். அந்த முறை ஒரே விடையைக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, சரியான கேள்விகளைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவுவதாக இருந்தது.

சுற்றிலும் மிதந்த நினைவுக் கோளங்கள் ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு உணர்வுகளைத் தூண்டும் காட்சிகளைப் பிரதிபலித்தன. ஒரு கோளத்தில் மாணவர்கள் பழைய லேப்பில் சிரித்தபடி வேலை செய்தனர்; மற்றொன்றில் காலியாக இருந்த இருக்கைகளும் அணைக்கப்பட்ட கணினிகளும் தெரிந்தன. இந்தக் காட்சிகள் எந்த நேரத்தில் எடுக்கப்பட்டவை என்பது தெளிவாகவில்லை. ‘நாம் விரும்பும் பதிலைக் காண்பிக்கிறதற்காக மட்டும் ஒரு காட்சியை நம்பக்கூடாது,’ என்று தரணி கூறினாள். கவின் அவளுடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தனது நினைவுகளில் உண்மையாகத் தெரிந்த விவரங்களையும் இப்போது பார்த்த காட்சிகளையும் தனியாகப் பதிவு செய்தான். அண்ணன் கூறிய மனித நினைவுகளின் காப்பகம் என்ற கருத்துக்கு இந்தக் கோளங்கள் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றை யார் உருவாக்கினார்கள், அவற்றில் மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டனவா என்ற கேள்விகள் இன்னும் பதிலின்றி இருந்தன.

நிஜ உலக லேப்பில் ராகுல், கவினின் பெண்டன்ட்டிலிருந்து வரும் சமிக்ஞையில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தான். முன்பு தொடர்ந்து வந்த அலைவடிவம் சில நொடிகள் அமைதியாகி மீண்டும் தோன்றியது. அவன் பதறாமல், அந்த மாற்றத்துக்கு முன்பும் பின்பும் கிடைத்த தரவுகளைச் சேமித்தான். மலர் பாதுகாப்பு அமைப்பின் நிலையை உறுதிப்படுத்தினாள். ‘இணைப்பு துண்டிக்கப்படவில்லை. ஆனால் அவர்கள் புதிய நினைவுப் பகுதியில் இருக்கலாம். நாம் சோதிக்காத கட்டளைகளை அனுப்பக்கூடாது,’ என்றாள். இருவரும் குறுகிய பாதுகாப்புச் செய்தியை மட்டும் அனுப்பி, நண்பர்களின் அவதார்கள் நிலையாக உள்ளனவா என்பதைப் பார்த்தனர். அந்தச் செய்தி நேரடியாகக் கதவுகளைத் திறக்கவில்லை; மாறாக, நிஜ உலகத்துடனான தொடர்பு இன்னும் இருப்பதை கவினுக்கும் தரணிக்கும் உணர்த்தியது.

தரணி படிகத் தூணின் அடிப்பகுதியை ஆராய்ந்தபோது மூன்று ஒளிவட்டங்கள் ஒன்றுக்குள் ஒன்று சுழல்வதைக் கண்டாள். வெளிப்புற வட்டம் அவர்கள் வந்த பாதையை நினைவூட்டியது. நடுவிலிருந்த வட்டம் இப்போது கேட்ட நினைவுக் குறிப்புடன் ஒத்த அதிர்வெண்ணில் மின்னியது. மைய வட்டம் மட்டும் இன்னும் செயல்படவில்லை. அந்த அமைப்பு அடுத்த அறைக்குச் செல்லும் வழியைத் தீர்மானிக்கக்கூடும் என்று அவள் கருதினாள். ஆனால் எல்லா ஒளிகளையும் ஒரே நேரத்தில் இயக்கும் ஆபத்தை ஏற்கவில்லை. ‘இந்த அறை நமக்கான சோதனையாக இருக்கலாம். முதலில் எதைத் தொடக்கூடாது என்பதை அறிந்துகொள்வோம்,’ என்றாள். கவின் பெண்டன்ட்டின் ஒளியைச் சற்றுக் குறைத்து, தரணி ஒவ்வொரு வட்டத்தின் இயக்கத்தையும் பதிவு செய்ய நேரம் எடுத்துக்கொண்டான்.

அறையின் அமைதி கவினுக்கு அண்ணனுடன் கழித்த ஒரு மாலை நேரத்தை நினைவூட்டியது. ஒரு கணினிப் புதிரில் இருவரும் நீண்ட நேரம் சிக்கியிருந்தனர். இறுதியில் அண்ணன் திரையிலிருந்த தவறான குறியீட்டை அழிப்பதற்குப் பதிலாக, அது ஏன் தவறு என்று புரிந்துகொள்ளச் சொல்லியிருந்தார். அந்தப் பழைய பாடம் இப்போது மிகவும் தேவையானதாகத் தோன்றியது. ‘அவசரமாக முடிவை எடுப்பது தான் எப்போதும் முன்னேற்றம் அல்ல,’ என்று கவின் தனக்குத்தானே சொன்னான். தரணி அவனது முகத்தில் இருந்த பதற்றம் குறைவதைக் கவனித்தாள். அவர்களின் உறவு எந்தப் புதிருக்கும் மந்திரத் தீர்வாக மாறவில்லை; ஆனால் ஒருவரின் சந்தேகத்தை மற்றவர் அமைதியாகக் கேட்கும் பொறுமையை அளித்தது. அந்தப் பொறுமையுடன் அவர்கள் மைய வட்டத்தில் தோன்றிய சிறிய மாற்றத்தை எதிர்கொண்டனர்.

சில நொடிகளில் ஒளிவட்டங்களின் வேகம் ஒரே அளவுக்கு வந்தது. தரணி தனது டேப்லெட்டில் கணித்த மதிப்புகளுடன் அவற்றை ஒப்பிட்டாள். முன்பு பார்த்த வழித்தட வரைபடத்தின் ஒரு சின்னம் இங்கேயும் தோன்றியது. அது அண்ணனின் செய்திக்குப் பின்னால் இன்னொரு பதிவு இருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகத்தை எழுப்பியது. கவின் அந்தச் சின்னத்தைத் தொட முயலவில்லை; பதிலாக அதன் வடிவத்தை முழுவதும் சேமித்தான். ‘அடுத்த அறைக்குச் சென்றால் இந்தச் சின்னத்தை மறந்துவிடக் கூடாது,’ என்று தரணி நினைவூட்டினாள். அவர்களின் பதிவு முடிந்ததும் படிகத் தூணின் அடியில் மெலிந்த சிவப்பு ஒளி தெரியத் தொடங்கியது. அது ஒரு புதிய எச்சரிக்கையா அல்லது கதவைத் திறப்பதற்கான குறியீடா என்று இன்னும் தெரியவில்லை. இருவரும் அதை கவனிக்கத் திரும்பிய தருணத்தில் அறை முழுவதும் ஓர் ஒலி எழுவதற்கான அறிகுறி தென்பட்டது.

அந்த நினைவுக் குறிப்பு வெளிப்படுத்தப்பட்ட சில வினாடிகளில், அறை முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான டிஜிட்டல் சிமிட்டல் (digital chime) ஒலி கேட்டது. அந்தச் சத்தம் சாதாரணமானதல்ல; அது மையக் கோபுரத்தின் பிரதான அமைப்பு இடைமுகத்திற்குச் (core system interface) செல்லும் ஒரு மறைக்கப்பட்ட கதவைத் திறப்பதற்கான அறிகுறியாகும். தூணின் அடிப்பகுதியில் இருந்த தரைப்பகுதி மெதுவாக நகர்ந்து, ஒரு புதிய படிக்கட்டு கீழ்நோக்கிச் சென்றது. அந்தப் படிக்கட்டிலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல நிற ஒளி அவர்களின் முகத்தில் பட்டது. தரணியும் கவினும் ஒருவருக்கொருவர் நம்பிக்கையான பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டு, அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நடக்கத் தயாராகினர்.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *