அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 16

குரோனோஸ் அகாதமியின் ரகசிய நூலகத்தின் அடித்தளத்தில் அமைந்திருக்கும் புதிய பரிமாணப் பாதை, வழக்கமான கட்டிடக்கலையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு இருந்தது. நீல நிற நியான் ஒளியும், சுழலும் டிஜிட்டல் குறியீடுகளும் அந்தப் பாதையை எதிர்கால உலகம்போல் மாற்றியமைத்திருந்தன. எழில் தன் கையில் இருந்த ஹாலோகிராபிக் புதிர்த் டேப்லெட்டைப் பார்த்தவாறு முன்னேறினான். அவனது கண்களில் அந்தப் புதிய பாதையின் வரைபடமும், சுழலும் தரவு முனைகளும் துல்லியமாகப் பதிவாகின. பவித்ரா தனது ஸ்மார்ட்-கண்ணாடியின் மூலம் கணினி வலையமைப்பைத் தீவிரமாக ஆராய்ந்தபடி அவனுடன் தொடர்ந்தாள். கபில் தன் உடல் திறனை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி, எங்கு ஆபத்து வரக்கூடும் என்பதை முன்கூட்டியே கணித்துச் சென்றான். அகாதமியின் அமைதியான பகல் நேரச் சூழலுக்கும், இந்த இரவு நேர மாயாஜால டிஜிட்டல் உலகிற்கும் இடையிலான விவரிக்க முடியாத வித்தியாசம் அனைவரையும் எச்சரிக்கையுடன் இருக்கச் செய்தது.

‘நாம் இப்போது நுழைந்திருக்கும் பகுதி, அகாதமியின் பிரதான தரவு மையத்தின் பாதுகாப்பு வலயத்திற்கு அருகில் உள்ளது,’ என்று பவித்ரா தன் டூயல் டேட்டா ஸ்டைலியைப் பயன்படுத்தி காற்றில் சில டிஜிட்டல் கோடுகளை வரைந்தபடி கூறினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த பதற்றம் சிறிது சிறிதாகத் தெளிவான சிந்தனைக்கு வழிவிட்டிருந்தது. ‘கேம் மாஸ்டர் இந்த இடத்தை எளிதில் யாராலும் அணுக முடியாதபடி பல அடுக்கு பாதுகாப்பு குறியீடுகளால் மூடியுள்ளான். ஆனால், நாம் முன்பு தீர்த்த புதிரின் அடிப்படையிலான லாஜிக் இங்கே வேலை செய்கிறது.’ எழில் அவளது வார்த்தைகளைக் கவனித்துத் தன் ஸ்மார்ட் காண்ட்லெட் மூலம் அந்த டிஜிட்டல் முனையைத் தொட்டான். உடனடியாக, சுவரில் மறைந்திருந்த ஒரு சிறிய ரகசியக் கதவு மெதுவான ஒலியுடன் திறந்தது. அந்தத் திறப்பு ஒரு புதிய சவாலின் தொடக்கமாக இருந்தது.

கதவு திறந்ததும் வெளிப்பட்ட வெளிச்சத்தில், ஒரு பிரம்மாண்டமான சதுரங்க அரங்கம் போன்ற பகுதி தெரிந்தது. ஆனால் இது சாதாரண விளையாட்டு அல்ல; ஒவ்வொரு கட்டமும் மாறுபடும் புதிர்களைக் கொண்ட ஆபத்தான பரிமாணக் களம். பேராசிரியர் அக்ஷயா ரகசியத் தொடர்பகம் மூலம் அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டு எச்சரித்தார். ‘எழில், கவனமாக இருங்கள்! அந்த அரங்கத்தில் உள்ள கட்டங்கள் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு ஒருமுறை நிறம் மாறுகின்றன. தவறான கட்டத்தில் கால் வைத்தால், உங்களது நினைவுகள் அந்த டிஜிட்டல் அமைப்பால் உறிஞ்சப்படலாம்.’ பேராசிரியரின் குரலில் இருந்த அவசரம் அந்தச் சூழலின் தீவிரத்தை உணர்த்தியது. எழில் தன் குழுவினரை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்து, ‘நாம் தனித்தனியாகச் செயல்பட முடியாது. பவித்ரா நமக்கு வழியைத் திறக்கட்டும், கபில் பாதுகாப்புடன் முன்னேறட்டும், நான் புதிரைக் கணக்கிடுகிறேன்’ என்று திட்டத்தை வகுத்தான்.

கபில் தன் முழு பலத்தையும் தைரியத்தையும் திரட்டி முதல் கட்டத்தில் கால் வைத்தான். அவனது தடகள அனுபவம் அவனுக்கு அந்தச் சவாலில் கை கொடுத்தது. அவன் முன்னோக்கிச் சென்று அடுத்த கட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டு இயக்கத்தைக் கண்டறிந்து எழிலுக்குச் சைகை காட்டினான். அதே நேரத்தில், பவித்ரா தனது தொழில்நுட்ப அறிவைப் பயன்படுத்தி, கேம் மாஸ்டரின் தானியங்கிப் பாதுகாப்புத் டிரோன்களை ஹேக் செய்து முடக்கிவிட்டாள். அந்தச் சிறிய இயந்திரங்கள் இயக்கம் இழந்து தரையில் விழுந்தன. எழில் தன் ஹாலோகிராபிக் டேப்லெட்டில் எண்களை வேகமாகச் சரிபார்த்து, அடுத்த கட்டத்திற்கான கணிதச் சமன்பாட்டைத் தீர்த்தான். அவனது அமைதியான சுபாவமும் கூர்மையான புத்தி கூர்மையும் அந்த இக்கட்டான சூழலில் வெற்றியை நோக்கி அவர்களை அழைத்துச் சென்றது.

அவர்கள் அரங்கத்தின் நடுப்பகுதியை அடைந்தபோது, காற்று திடீரெனக் குளிர்ந்து போனது. சுற்றியிருந்த டிஜிட்டல் சுவர்களில் ஒரு பெரிய நிழல் உருவம் தோன்றியது. அது கேம் மாஸ்டரின் குரலாக இருக்கலாம் என்று அனைவரும் கருதினர், ஆனால் அது ஒரு பழைய மாணவரின் எஞ்சிய நினைவுக் குறியீடு என்பது பவித்ராவின் ஸ்கேனிங்கில் தெரியவந்தது. அந்த உருவம் மெதுவாகப் பேசி, ‘ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போனவர்களில் நானும் ஒருவன். இந்த விளையாட்டின் உண்மையான இலக்கு மாணவர்களைத் தோற்கடிப்பது அல்ல, அகாதமியின் மர்மமான அடித்தளத்திற்குள் இருக்கும் உண்மையான ஆற்றலைக் கண்டுபிடிப்பதுதான்’ என்று ஒரு சிறிய துப்புக்கு வழிகாட்டிக் மறைந்தது. அந்த வெளிப்பாடு எழிலுக்குப் புதிய கோணத்தில் சிந்திக்க ஊக்கமளித்தது.

எழில் அந்த பழைய மாணவரின் வார்த்தைகளை ஆழமாக யோசித்தான். ‘அப்படியானால், கேம் மாஸ்டர் என்பவன் அகாதமிக்கு வெளியே உள்ளவன் அல்ல; அவன் இந்த அமைப்பிற்குள்ளேயே இருந்து எல்லாவற்றையும் இயக்குகிறான்’ என்று எழில் தன் அனுமானத்தைப் பவித்ராவிடம் கூறினான். பவித்ரா அந்தத் தரவுகளைச் சரிபார்த்து, அகாதமியின் பழைய ஆவணங்களில் உள்ள பெயர்களுடன் அவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். ‘உண்மைதான் எழில், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் காணாமல் போன அனைத்து மாணவர்களின் பதிவுகளும் இந்தத் தரவு மையத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. நாம் இப்போது அந்த மையத்தின் நுழைவாயிலை நெருங்கிவிட்டோம்’ என்றாள் அவள். கபில் தன் பங்கிற்குச் சுற்றியுள்ள பாதுகாப்பு அமைப்புகளைக் கண்காணித்து, எந்தவிதமான எதிர்பாராத தாக்குதல்களும் வரவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தினான்.

இருப்பினும், அவர்களின் வருகையைக் கண்டுகொண்ட கேம் மாஸ்டர் தனது அடுத்தகட்ட எதிர் நடவடிக்கையைத் தொடங்கினான். அரங்கத்தின் தளம் திடீரென அதிர்ந்து, இருபுறமும் இருந்த டிஜிட்டல் சுவர்கள் சுருங்கத் தொடங்கின. கால அவகாசம் மிகக் குறைவாக இருந்தது. பவித்ரா பீதியடையாமல் தனது டேட்டா ஸ்டைலியைப் பயன்படுத்தி அவசர ஹேக்கிங் முறையை இயக்கிச் சுவர்களின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். ‘எழில், நம்மிடம் மூன்று நிமிடங்களே உள்ளன! அதற்குள் பிரதான கதவின் குறியீட்டை உடைக்க வேண்டும்!’ என்று எச்சரித்தாள். எழில் சற்றும் தாமதிக்காமல் தனது ஸ்மார்ட் காண்ட்லெட்டைப் பிரதான கட்டுப்பாட்டுப் புள்ளியில் இணைத்து இறுதி கணிதப் புதிரைத் தீர்க்கத் தொடங்கினான்.

கடைநிமிடத்தில் எழில் சரியான குறியீட்டை உள்ளீடு செய்தவுடன், சுவர்களின் சுருங்குதல் நின்றது மற்றும் பிரதான கதவு அகலத் திறந்தது. அந்தத் திறப்பு அவர்களுக்குப் புதிய பரிமாணப் பாதையையும், கடந்த காலத்தில் காணாமல் போன மாணவர்களை மீட்கும் வழியையும் காட்டியது. வியர்வை சிதற மூவரும் வெற்றியின் பெருமூச்சு விட்டனர். ஆனால், கதவுக்கு அப்பால் காத்திருந்த காட்சி அவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அங்கு மிதந்து கொண்டிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹாலோகிராபிக் திரையில், கேம் மாஸ்டரின் நேரடி முகம் நிழலாகத் தோன்றியது. அவன் மென்மையாகப் புன்னகைத்து, ‘என் இறுதிச் சவாலுக்கு உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறேன், எழில்,’ என்று கூறி மறைந்தான். அந்தப் புதிய எச்சரிக்கை எழிலை அடுத்த கட்டப் போருக்குத் தயார்படுத்தியது.

அந்தப் பிரம்மாண்டமான கதவைக் கடந்து மூவரும் உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தனர். அவர்களுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த அந்த அறை அகாதமியின் வழக்கமான கட்டமைப்புக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருந்தது. சுற்றிலும் நீல நிற ஒளியைப் பாய்ச்சும் பிரம்மாண்டமான டிஜிட்டல் காப்சூல்கள் வரிசையாக மிதந்து கொண்டிருந்தன. அந்த ஒவ்வொரு காப்சூலுக்குள்ளும் கடந்த காலத்தில் காணாமல் போன மாணவர்களின் நினைவலைகளும், அவர்களின் டிஜிட்டல் குறியீடுகளும் பத்திரமாகச் சேமிக்கப்பட்டிருப்பதை பவித்ரா தன் ஸ்கேனரால் கண்டறிந்தாள். “எழில், இவர்கள் அனைவரும் இறக்கவில்லை! அவர்களின் சிந்தனைகளும் ஆற்றலும் இந்த கேம் அமைப்பை இயக்குவதற்காகச் சிறைபிடிக்கப்பட்டுள்ளன,” என்று அதிர்ச்சியுடன் கூறினாள் பவித்ரா.

கபில் உடனடியாகத் தன் கையிலிருந்த கவசத்தைச் சீரமைத்து, அறையின் நான்கு மூலைகளிலும் உருவாகியிருந்த புதிய பாதுகாப்பு வளையங்களைக் கண்காணிக்கத் தொடங்கினான். “நாம் இப்போது அகாதமியின் மிக இரகசியமான ‘மையக் கோர்’ பகுதிக்கு வந்துவிட்டோம். கேம் மாஸ்டர் நம்மை நேரடியாக இங்கேயே வரவழைத்தது தற்செயலானது அல்ல,” என்று கபில் எச்சரித்தான். எழில் தன் ஸ்மார்ட் காண்ட்லெட்டைப் பார்த்தான்; அது தானாகவே அதிர்ந்து, மையத்தில் இருந்த முதன்மைச் செயலியுடன் ஒத்திசையத் தொடங்கியது. அந்தச் செயலியின் திரையில் எழிலின் குடும்பப் பெயரும், அவன் சிறுவயதில் உருவாக்கிய கணிதச் சமன்பாடுகளின் குறியீடுகளும் மின்னின.

இதைக் கண்டு திகைத்த எழில், “எனவே கேம் மாஸ்டரின் இந்த முழுத் திட்டமும் என்னை நோக்கியே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. காணாமல் போன மாணவர்களை மீட்க வேண்டுமானால், நான் இந்த முதன்மை அமைப்போடு என் மனதை நேரடியாக இணைக்க வேண்டும்,” என்று உணர்ந்தான். திடீரென அறையின் மையத்தில் இருந்த பிரதான மணி ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ஒரு சிவப்பு நிறக் கடிகாரம் பத்து நிமிட எண்ணிக்கையைத் தொடங்கியது. அந்தத் திரையில், ‘இறுதி இணைப்பு தொடங்குகிறது’ என்ற எச்சரிக்கை வாசகம் பளிச்சிட்டது. அவர்கள் மூவரும் தங்களின் அடுத்த கட்ட தீர்க்கமான போருக்குத் தயாராகினர்.