அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 51: அடிவாரக் கூடத்தின் ரகசியப் பாதை

குரோனோஸ் அகாதமியின் அடிவாரக் கூடத்தில் உள்ள பிரதான சோதனைக் கூடத்தின் காற்று மிகவும் கனமாக இருந்தது. சுவரோரத்தில் பொருத்தப்பட்டிருந்த நியான் நீல நிறக் கம்பிவடங்கள் படபடக்க, அதன் ஒளியில் எழிலின் முகம் தீவிரமான சிந்தனையால் நிழலாடியது. அவனது வலது கையில் இருந்த ஹாலோகிராபிக் புதிர் டேப்லெட், முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த அண்ணனின் டிஜிட்டல் ஹாலோகிராபிக் பிம்பத்துடன் நேரடியாகத் தொடர்பு கொண்டு தகவல்களைப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தது. அண்ணனின் குரல் சோதனைக் கூடத்தின் சுவர்களில் எதிரொலித்து, கடந்த காலத்தின் ரகசியங்களை மெல்ல அவிழ்க்கத் தொடங்கியிருந்தது. ‘எழில், நீ இந்த இடத்திற்கு வருவாய் என்று எனக்கு முன்பே தெரியும்’ என்ற அந்த வார்த்தைகள் அவன் மனதை ஆழமாகத் தாக்கின. ஆனால், சோதனைக் கூடத்தின் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் இன்னும் முழுமையாகத் திறக்கப்படவில்லை என்பதை உணர்த்தும் வகையில், அவசர எச்சரிக்கை சமிக்ஞைகள் சிவப்பு நிறத்தில் ஒளிரத் தொடங்கின.

பவித்ரா தனது டேப்லெட்டின் திரையை அதிவேகமாகத் தட்டி, கணினி அமைப்பில் ஏற்பட்ட பாய்ச்சலைச் சரிசெய்ய முயன்றாள். அவளது ஸ்மார்ட் கண்ணாடியில் குறியீடுகளின் வரிகள் மின்னல் வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ‘எழில், கேம் மாஸ்டரின் பிரதான கட்டுப்பாட்டு முனையம் நம்மைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்கிறது. அண்ணனின் ஹாலோகிராபிக் பிம்பம் ஒரு பாதுகாப்பு விசையை நமக்கு அளித்துள்ளது, ஆனால் அதை நாம் இன்னும் மூன்று நிமிடங்களுக்குள் செயல்படுத்த வேண்டும் இல்லையென்றால் இந்த முழுச் சோதனைக் கூடமும் பூட்டப்பட்டுவிடும்’ என்று எச்சரித்தாள் பவித்ரா. அவளது குரலில் இருந்த அமைதி பதற்றத்தை மறைக்கவில்லை, மாறாக அவளது தீவிரமான கவனத்தை வெளிப்படுத்தியது. கபில் வாயில் பகுதியில் நின்று கொண்டிருந்த தனது இடத்திலிருந்து திரும்பிப் பார்த்தான். ‘அங்கு ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது, சென்ட்ரி ரோபோக்கள் மீண்டும் செயல்படத் தொடங்கிவிட்டன போலிருக்கிறது, சீக்கிரம் ஏதாவது செய்யுங்கள்’ என்று அவன் சத்தமாகக் கூறினான்.

எழில் சிறிதும் பதறாமல், அண்ணன் விட்டுச்சென்ற டிஜிட்டல் குறியீடுகளைத் தனது டேப்லெட்டில் உள்ள கணக்கீடுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான். அந்தப் புதிரின் அடிப்படை கணிதக் கொள்கை அவனுக்கு உடனடியாகப் புரிந்துபோனது. அது சாதாரண குறியீடு அல்ல, மாறாக குரோனோஸ் அகாதமியின் ஆரம்ப கால நிறுவனர்கள் உருவாக்கிய ஒரு சிறப்பு பரிமாண முடக்கமாகும். ‘பவித்ரா, அந்தச் சுழற்சி அதிர்வெண்ணை 4.8 மெகாஹெர்ட்ஸுக்கு மாற்று, அதுதான் இந்த மறைக்கப்பட்ட பாதுகாப்பைத் திறக்கும் ஒரே வழி’ என்று உறுதியான குரலில் கூறினான் எழில். பவித்ரா உடனடியாகத் தனது இரட்டை டேட்டா-ஸ்டைலி கருவிகளைக் கொண்டு அந்த நெட்வொர்க் முனையத்தில் அதிவேகமாகத் தட்டினாள். திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த சிவப்பு நிறக் குறியீடுகள் திடீரென அமைதியான நியான் சியான் நிறத்திற்கு மாறின.

அந்தக் கணத்தில், சோதனைக் கூடத்தின் மையத்தில் இருந்த தரைப்பகுதி மெல்ல நகர்ந்து, ஒரு புதிய படிக்கட்டு கீழ்நோக்கித் திறந்தது. அந்தப் படிக்கட்டுகளிலிருந்து வெளிப்பட்ட வெளிச்சம் சாதாரண மின்சார ஒளி போலல்லாமல், விண்மீன்கள் நிறைந்த விண்வெளியின் ஒளியைப் போலப் பிரகாசமாக இருந்தது. கபில் தனது காவற்கடமையை முடித்துவிட்டு அவசரமாக அவர்களின் அருகில் வந்தான். ‘இது என்ன புதிய பாதை? நாம் எங்கு செல்லப் போகிறோம்?’ என்று வியப்புடன் கேட்டான். எழில் அந்தப் புதிய பாதையை உற்றுப் பார்த்தான். அது அகாதமியின் மிக ஆழமான பகுதிக்குச் செல்வதையும், அங்குதான் கேம் மாஸ்டரின் உண்மையான கட்டுப்பாட்டு அறை இருப்பதையும் அவனது ஸ்மார்ட் கையுறை காட்டியது. ‘இதுதான் நாம் தேடிக்கொண்டிருந்த இறுதிப் பகுதி. அகாதமியின் உண்மையான வரலாறு மற்றும் காணாமல் போன மாணவர்களின் நினைவுகள் அங்குதான் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன’ என்றார் எழில்.

பேராசிரியர் அக்ஷயா நூலகத்தின் ரகசிய முனையத்திலிருந்து அனுப்பிய அவசரக் குரல் செய்தி அவர்களின் காதில் ஒலித்தது. ‘மாணவர்களே, நீங்கள் திறந்திருக்கும் பாதை சாதாரணமானதல்ல. அங்கே கேம் மாஸ்டரின் இரண்டாவது நிலைச் சவால் உங்களை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது. எச்சரிக்கையாக இருங்கள், உங்கள் ஒற்றுமை மட்டுமே உங்களை அந்த ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றும்’ என்றார் அவர். அந்த எச்சரிக்கை எழிலின் குழுவிற்கு மேலும் ஒரு பெரிய பொறுப்பை உணர்த்தியது. பின்வாங்க வழி இல்லை என்பதை அறிந்த அவர்கள், ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு தலையசைத்தனர். எழில் தனது இடது கை கேண்டில் ஒளிரும் ஹாலோகிராபிக் டேப்லெட்டை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, அந்த விண்கல் ஒளி வீசும் புதிய பரிமாணப் பாதையில் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தான்.

பவித்ராவும் கபிலும் அவனுக்குப் பின்னால் பாதுகாப்பாகத் தொடர்ந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்துவைக்கும் போது, சுவர்களில் இருந்த டிஜிட்டல் சுவரோவியங்கள் உயிர்பெற்று நகர்வது போல் தோன்றியது. இது கேம் மாஸ்டரின் மனநிறைவுக்கான தந்திரமா அல்லது நிஜமான பரிமாண மாற்றமா என்பதை உடனடியாகக் கணிக்க முடியவில்லை. எழில் தன் கூர்மையான பார்வையைச் செலுத்திக் கொண்டே முன்னேறினான். பாதையின் முடிவில் ஒரு பிரம்மாண்டமான கண்ணாடி அரங்கு தெரிந்தது. அந்த அரங்கின் நடுவில் மிதந்து கொண்டிருந்த ஒரு பிரகாசமான ஆற்றல் கோளம், முழு அகாதமி வளாகத்தின் டிஜிட்டல் கட்டுப்பாட்டையும் தன்வசம் வைத்திருப்பது போலத் தென்பட்டது. அதுவே கேம் மாஸ்டரின் பிரதான கட்டுப்பாட்டு மையமாக இருக்க வேண்டும் என்று எழில் யூகித்தான்.

அவர்கள் அந்தப் பெரிய கண்ணாடி அரங்கிற்குள் நுழைந்தவுடன், கதவுகள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன. வெளியே செல்வதற்கான அனைத்து வழிகளும் டிஜிட்டல் சுவர்களால் மூடப்பட்டன. ஒரு வலுவான குரல் அந்தக் கட்டுப்பாட்டு அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது. ‘வரவேற்கிறேன், எழில். நீ இவ்வளவு தூரம் வருவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், உன் இறுதிச் சோதனை இனிதான் தொடங்குகிறது’ என்று கேம் மாஸ்டரின் குரல் கிண்டலாக ஒலித்தது. அரங்கின் தரைத்தளம் மீண்டும் மாறத் தொடங்கியது, புதிர்களும் பிரமைகளும் அவர்களைச் சுற்றி ஒரு சுழலாக உருவாகின. எழில் சற்றும் கலங்காமல், தனது மூளையின் ஆற்றலைக் கூர்மைப்படுத்திக் கொண்டு அடுத்த கட்ட வியூகத்தை வகுக்கத் தொடங்கினான். இந்தச் சவாலை வெற்றிகரமாக முடித்தால் மட்டுமே காணாமல் போன அனைத்து மாணவர்களையும் அவர்களது நினைவுகளையும் மீட்க முடியும் என்ற யதார்த்தம் அவனுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

பவித்ரா உடனடியாகத் தனது சாதனத்தை இயக்கத் தொடங்கி, சுற்றியுள்ள பாதுகாப்புத் திரைகளின் பலவீனமான புள்ளிகளைக் கண்டறிய முயன்றாள். ‘எழில், இந்தச் சவால் ஒரு குவாண்டம் நேரப் புதிர். நாம் சரியாக மூன்று நிமிடங்களுக்குள் இதன் மையக் குறியீட்டைத் தட்டச்சு செய்ய வேண்டும்’ என்று அவசரமாகக் கூறினாள். கபில் தனது உடல் பலத்தைப் பயன்படுத்தி, திடீரென தோன்றிய சிறிய சென்ட்ரி தடைகளைத் தடுத்து நிறுத்தினான். எழில் தன் முழு கவனத்தையும் அந்தப் புதிரின் மேல் செலுத்தி, தனது அண்ணன் விட்டுச்சென்ற குறிப்புகளை மனதிற்குள் இணைத்துப் பார்த்தான். அந்தப் புதிக்கான விடை அவனது நினைவுக்கு வந்த வேகத்தில், அவன் தனது ஹாலோகிராபிக் டேப்லெட்டில் கைகளை வேகமாக நகர்த்தி குறியீட்டை உள்ளிடத் தொடங்கினான். அறையின் நடுவில் இருந்த ஆற்றல் கோளம் பிரகாசமான ஒளியை வெளிப்படுத்தியபடியே இருந்தது, அடுத்த அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்திற்கான பெரிய திருப்பத்தை நோக்கி அந்தச் சூழல் நகர்ந்தது.

எழில் தனது ஹாலோகிராபிக் டேப்லெட்டில் இறுதி இலக்கத்தைத் தட்டிய நொடியில், அந்தப் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடி அரங்கின் சுவர்களில் இருந்த அனைத்து டிஜிட்டல் குறியீடுகளும் ஒரே கணத்தில் நீல நிறத்திலிருந்து பச்சை நிறத்திற்கு மாறின. கேம் மாஸ்டரின் கிண்டலான குரல் உடனடியாக மௌனமானது, அதற்குப் பதிலாக ஒரு அமைதியான கணினி அறிவிப்பு ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ‘இரண்டாம் நிலைச் சவால் வெற்றிகரமாக முடிக்கப்பட்டது’ என்று அந்த ரோபோடிக் குரல் கூறியது.

பவித்ரா பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே தன் கணினியைச் சரிபார்த்தாள். ‘எழில், நாம் செய்த குறியீடு சரியான நேரத்தில் வேலை செய்துவிட்டது. கட்டுப்பாட்டு மையத்தின் பாதுகாப்புச் சுவர்கள் விலகுகின்றன’ என்று அவள் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள். கபில் தன் தசைகளைத் தளர்த்திக் கொண்டு, தன் பக்கத்தில் இருந்த சென்ட்ரி தடைகளை ஓரங்கட்டினான். அந்த ஆற்றல் கோளத்தின் மையத்திலிருந்து ஒரு சிறிய தரவு சிப் மெதுவாக கீழே இறங்கி வந்து எழிலின் கைகளில் நின்றது. அதில் முழு அகாதமி வளாகத்தின் ரகசியக் கோப்புகளும், காணாமல் போன மாணவர்களின் அசல் நினைவுகளும் பதிவாகியிருந்தன.

அந்தத் தரவு சிப்பை எழில் வாங்கியவுடன், அகாதமியின் பிரதான மையத்திலிருந்து பேராசிரியர் அக்ஷயாவின் நேரலை ஒளிபரப்பு மீண்டும் திரையில் தோன்றியது. ‘மாணவர்களே, நீங்கள் இரண்டாம் கட்டத்தைத் தாண்டிவிட்டீர்கள். ஆனால் கேம் மாஸ்டரின் உண்மையான தலைமையகம் இன்னும் ஆழமான ரகசியப் பகுதியில் இருக்கிறது’ என்று அவர் எச்சரித்தார். எழில் தன் நண்பர்களைப் பார்த்து உறுதியான பார்வையுடன் தலையசைத்தான். இந்த வெற்றி அவர்களுக்கு மிகப்பெரிய நம்பிக்கையைக் கொடுத்ததுடன், அடுத்த கட்ட இறுதி மோதலுக்கான பாதையையும் தெளிவாகக் காட்டியது.