அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 55: கேம் மாஸ்டரின் முகமூடி மற்றும் இறுதித் தீர்வு

ஆர்ச்சிவ் சேம்பரின் குவாண்டம் காப்பகத் தரவுகள் முழுவதும் மின்னுவதைத் தொடர்ந்து, கேம் மாஸ்டரின் ஹாலோகிராபிக் நிழல் மெல்ல வடிவம் பெறத் தொடங்கியது. அறையின் மையத்தில் நின்றிருந்த அந்த உருவம் தன் முகத்தில் அணிந்திருந்த நியான் முகமூடியைக் கழற்றத் தொடங்கியது. எழில் தன் கண்களை நம்ப முடியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த முகமூடிக்குப் பின்னால் இருந்த முகம், அகாதமியின் நீண்ட கால வரலாற்றில் தொலைந்துபோன ஒரு பரிட்சயமான நபருடையது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அது வேறு யாருமல்ல, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன அகாதமியின் முன்னாள் பிரதான கட்டிடக் கலை நிபுணரும், எழிலின் குடும்பத்தின் மூதாதையர்களில் ஒருவருமான அந்த மூத்த விஞ்ஞானிதான். அந்தத் திடுக்கிடும் உண்மையை உணர்ந்த எழிலின் இதயம் ஒரு கணத்திற்குத் நின்றுவிட்டது போல் இருந்தது. அவனது மூளையில் பல கேள்விகள் மின்னல் வெட்டுப் போல வெடித்துச் சிதறின. கேம் மாஸ்டர் என்பது ஒரு சாதாரண எதிரி அல்ல; அது அகாதமியின் அடித்தளத்தை அமைத்தவர்களின் சிந்தனையின் தொடர்ச்சியான ஒரு சுயாதீன டிஜிட்டல் மனநிலை என்பது இப்போது தெளிவாகப் புரிந்தது.

பவித்ரா அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டு, உடனடியாகத் தன் டேப்லெட்டின் குறியீட்டுப் பலகையை நோக்கித் தன் கைகளை நகர்த்தினாள். ‘எழில், நாம் நேரத்தை வீணடிக்கக் கூடாது! கேம் மாஸ்டரின் பிரதான கட்டுப்பாட்டு முனையத்தை முழுமையாகப் பூட்டி, அனைத்து மாணவர்களின் நினைவகப் பேழைகளைத் திறக்க இதுவே சரியான தருணம்’ என்று அவள் உறுதியான குரலில் கூறினாள். அவளது தரவு ஸ்டைலஸ்கள் காற்றில் ஒளிரும் பைனரி கோடுகளை வேகமாகத் தட்டின. அந்தப் பழைய ஆர்ச்சிவ் சேம்பரின் குவாண்டம் கோப்புகள் ஒன்றின் பின் ஒன்றாகத் திறக்கப்பட்டு, ஒளிமயமான சுருள்களாக உருமாறின. பவித்ராவின் விரல்கள் துரிதமாகச் செயல்பட்டு, அகாதமியின் பிரதான ஃபயர்வாலை மீறி மாஸ்டர் கீ குறியீட்டைச் செருகின. அந்தத் தருணத்தில், அறையின் சுவர்களில் இருந்த அனைத்து டிஜிட்டல் திரைகளும் பச்சை நிற ஒளியில் பிரகாசிக்கத் தொடங்கின. காலங்காலமாகச் சிறைப்பட்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்களின் நினைவுகள் இப்போது விடுவிக்கப்படுவதற்கான சமிக்ஞைகள் அந்தத் திரைகளில் வரிசையாகத் தோன்றின.

கபில் அறையின் நுழைவுப் பகுதியில் தன் நிலைப்பாட்டை மாற்றாமல் உன்னிப்பாகக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தான். ‘பவித்ரா, இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தேவைப்படுகிறது? வெளிப்புறச் சுவர்களில் இருந்து ஏதோ ஒரு புதிய பாதுகாப்பு அலை நெருங்கி வருவதை என் சென்சார்கள் காட்டுகின்றன’ என்று கபில் எச்சரித்தான். அவனது கவலை நியாயமானதே, ஏனெனில் அகாதமியின் பாதுகாப்பு அமைப்பு முழுவதும் இப்போது மறுசீரமைப்புக்கு உள்ளாகிக் கொண்டிருந்தது. எழில் தன் கூட்டாளிகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய உடனே தன் ஹாலோகிராபிக் டேப்லெட்டைக் கபிலின் கணினியுடன் இணைத்தான். ‘கபில், கவலைப்பட வேண்டாம்; பவித்ரா மாஸ்டர் கீயை வெற்றிகரமாக உள்ளிட்டுவிட்டாள். நாம் இன்னும் சில நிமிடங்களில் இந்தச் சுழற்சியை முடிக்கப் போகிறோம்’ என்று எழில் தன் நண்பனுக்குத் தைரியம் கூறினான். அவனது குரலில் இருந்த அமைதியும் உறுதியும் அந்தப் பதட்டமான சூழலிலும் குழுவினருக்கு ஒரு பெரிய பலத்தைக் கொடுத்தது.

அப்போது, அந்த வெளிப்பட்ட முதியவரின் ஹாலோகிராபிக் பிம்பம் மெல்லிய குரலில் பேசத் தொடங்கியது. ‘எழில், உனது விடாமுயற்சியும் புத்தி கூர்மையும் என்னை வியப்படையச் செய்துவிட்டது. இந்த அகாதமி ஒரு கல்விக்கூடம் மட்டுமல்ல; மனித மூளையின் எல்லையற்ற திறனை மேம்படுத்தும் ஒரு பரிமாணப் பரிசோதனைக் கூடம். ஆனால் இந்த அமைப்பு தன் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் சென்றபோது, நான் என்னை இந்த டிஜிட்டல் வடிவமாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று’ என்று அவர் விளக்கினார். எழில் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஆழமான யோசனையில் மூழ்கினான். தன் குடும்பத்திற்கும் இந்த மாயாஜால கேம்-வேர்ல்ட் அமைப்புக்கும் இடையிலான ஆழமான தொடர்பை அவன் இப்போது முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டான். கேம் மாஸ்டரின் நோக்கம் மாணவர்களைத் துன்புறுத்துவது அல்ல, மாறாக அவர்களை வரவிருக்கும் ஒரு பெரிய பரிமாண அச்சுறுத்தலில் இருந்து தற்காத்துக் கொள்ளத் தயார்படுத்துவதே ஆகும்.

பவித்ரா தனது பணியின் இறுதிக் கட்டத்தை நெருங்கினாள். அவளது விரல்கள் கლவித் திரையில் இறுதி என்டர் விசையை அழுத்தியவுடன், அகாதமியின் கடிகாரத் கோபுரத்திலிருந்து ஒரு மங்களகரமான பெரிய மணி ஓசை நள்ளிரவைக் குறிக்கும் வகையில் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்த மணி ஓசை கேட்டவுடன், ஆர்ச்சிவ் சேம்பரின் மையத் தூணில் சுழன்று கொண்டிருந்த நீல நிறப் புகை மறைந்து, தூய தங்கம் போன்ற ஒளி எங்கும் பரவியது. ‘எழில், இதோ பார்! அனைத்து மாணவர்களின் நினைவகப் பேழைகளும் திறக்கப்பட்டுவிட்டன. அவர்களின் டிஜிட்டல் வடிவங்கள் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிவிட்டன’ என்று பவித்ரா மகிழ்ச்சியுடன் குரல் கொடுத்தாள். அந்தத் தருணத்தில், அகாதமியின் பல்வேறு பகுதிகளில் மாட்டிக்கொண்டிருந்த மாணவர்கள் மெல்ல விழித்து எழுந்து, தங்களது பழைய நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் அற்புதமான காட்சியைக் காண முடிந்தது. அவர்களின் முகங்களில் இருந்த பயமும் குழப்பமும் நீங்கி, புதிய தெளிவு பிறந்தது.

ஆனால், அந்த அமைதி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. அகாதமியின் பிரதான கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு ஒரு அவசர காலப் பூட்டுதல் சுழற்சியைத் தொடங்கியது. அறை முழுவதும் சிவப்பு நிற ஒளியும் எச்சரிக்கை சைரன்களும் ஒலிக்கத் தொடங்கின. ‘எழில், இந்த பரிமாணக் கதவு இன்னும் சில நிமிடங்களில் தானாக மூடிக்கொள்ளும். நாம் உடனடியாக இங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும்; இல்லையென்றால் நாமும் இந்த டிஜிட்டல் சுழலில் மாட்டிக்கொள்வோம்’ என்று பவித்ரா அவசரப்படுத்தினாள். அந்தத் தற்காலிக காலக் கெடு எழிலுக்கும் அவனது குழுவினருக்கும் ஒரு பெரிய சவாலாக மாறியது. அவர்கள் எங்கு செல்வது, எப்படிப் பாதுகாப்பாக வெளியேறுவது என்ற அடுத்த கட்ட நகர்வை மிக விரைவாகத் திட்டமிட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. கபில் தன் உடல் திறனைப் பயன்படுத்தி அவசர கால வெளியேறும் பாதையின் கதவைத் தன் முழு பலத்தால் தள்ளித் திறந்தான்.

எழில் தன் கடைசி பார்வையாக அந்த முதியவரின் ஹாலோகிராபிக் பிம்பத்தை நோக்கினான். அந்த முதியவர் புன்னகையுடன் தன் தலையை அசைத்து விடைபெற்றார். அகாதமியின் ரகசியங்களை வெளிக் கொணர்ந்த திருப்தியும், தன் நண்பர்களை மீட்ட பெருமையும் எழிலின் முகத்தில் நிம்மதியான ஒளியைப் பாய்ச்சியது. பவித்ராவும் கபிலும் முன்னால் செல்ல, எழில் கடைசி ஆளாக அந்தப் புதிய பரிமாணக் கதவை நோக்கித் தன் அடியை எடுத்து வைத்தான். அவர்கள் திறந்த அந்தப் பாதை நேராக அகாதமியின் பிரதான வளாகத்தின் மைய முத்ரா பகுதிக்குச் சென்றது. அங்கே காலையில் இயங்கும் சாதாரண பாடசாலைச் சூழலுக்கான முதல் சூரிய ஒளி கோபுரத்தின் மீது படரத் தொடங்கியது. இரவு நேரத்து நிழல் விளையாட்டு உலகம் மறைந்து, இயல்பு நிலை திரும்புவதற்கான அறிகுறிகள் எங்கும் தென்பட்டன.

அகாதமியின் பிரதான வாயிலை அவர்கள் அடைந்தபோது, அங்கு காத்திருந்த பேராசிரியர் அக்ஷயா அவர்களைப் பார்த்து லேசான புன்னகையுடன் தலையசைத்தார். அவர் ஏற்கனவே நிலைமையின் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொண்டு மாணவர்களுக்கான பாதுகாப்பான வழியை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருந்தார். ‘எழில், பவித்ரா, கபில்… நீங்கள் நினைத்ததை சாதித்துவிட்டீர்கள். ஆனால் இந்த வெற்றி வெறும் தொடக்கம்தான். அகாதமியின் எதிர்காலம் இனி உங்களது கைகளில்தான் உள்ளது’ என்று பேராசிரியர் அக்ஷயா ஆசீர்வதிக்கும் பாணியில் கூறினார். எழில் தன் கூட்டாளிகளுடன் உறுதியுடன் நின்று, அந்த சவாலான இரவுக் கால நிழல் விளையாட்டு உலகத்தின் முதல் பெரும் அத்தியாயத்தை வெற்றிகரமாக நிறைவு செய்தான். அவர்களின் மனங்களில் எதிர்காலத்திற்கான புதிய நம்பிக்கையும் தெளிவும் மலர்ந்தன.