மறைந்துபோகும் நினைவுக் குறியீடு

சைபிரியா உயர்நிலைப் பள்ளியின் விர்ச்சுவல் லேப்பில் இருந்த பெரிய டிஜிட்டல் திரையில், ‘நியோ-க்ரானிக்கிள்ஸ்’ கேம் உலகத்தின் மையப் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த வைதாலை ஊதா நிற கவுண்ட்டவுன் டைமர் மின்னிக்கொண்டிருந்தது. ’00:07:30′ என்ற வினாடிகளைக் காட்டிய அந்த டைமர், வெறும் நேரத்தைக் குறிக்காமல், முழு கேம் உலகத்தின் ஸ்திரத்தன்மையையும் உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது. கடந்த சில வினாடிகளுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட திடீர் நிலநடுக்கம் போன்ற டிஜிட்டல் அதிர்வுகளால், மிதக்கும் படிக தீவின் ஒரு பகுதி அப்படியே மறைந்து போயிருந்தது. அந்த ஆபத்தான சூழலில், கவினும் தரணியும் ராகுலும் மலரும் இணைந்து ஒரு புதிய வியூகத்தை வகுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

கேம் உலகத்திற்குள் மிதக்கும் படிக தீவின் மையப் பகுதியில் நின்று கொண்டிருந்த கவின், தன் நீல நிற ஹூடீயின் தொப்பியைச் சரிசெய்து கொண்டான். அவனது பிரகாசமான நீல நிறக் கண்கள் எதிரே ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த மையக் குறியீட்டை ஊடுருவிப் பார்த்தன. ‘தரணி, மலர் சொன்னது போல் இந்த டைமர் சாதாரணமானது அல்ல. இது நமது நினைவுகளைச் குறிவைக்கும் ஒரு டிஜிட்டல் பூட்டு. நாம் தாமதித்தால், இந்தத் தீவின் மீதமுள்ள பகுதிகளும் டிஜிட்டல் வெற்றிடமாக மாறிவிடும்’ என்று தன் குரலில் தீவிரத்துடன் கூறினான்.

தரணி சற்றும் பதட்டமடையாமல், தன் கைகளில் இருந்த புதிர் தீர்க்கும் டேப்லெட்டை வேகமாக இயக்கினாள். அவளது துடிப்பான பச்சை நிறக் கண்கள் கோட் வரிகளில் ஓடின. ‘கவின், ராகுல் நிஜ உலக லேப்பில் இருந்து அனுப்பிய கிராபிக்ஸ் சிக்னல் நமக்குக் கிடைத்துவிட்டது. மலர் அந்த சிக்னலை இந்த மையக் குறியீட்டின் பாதுகாப்புச் சுவருக்குள் இணைக்க உதவுகிறாள். நாம் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் நமது அவதார் சக்திகளைப் பயன்படுத்தி, இந்த டைமரின் மையப் புள்ளியில் உள்ள மூன்று பாதுகாப்புச் சாவிகளைச் செயல்படுத்த வேண்டும்’ என்று நம்பிக்கையுடன் கூறினாள். அவளது குரலில் இருந்த அந்த நேர்மறையான ஆற்றல், கவினின் மனதை ஆசுவாசப்படுத்தியது.

நிஜ உலக லேப்பில், மலர் தனது கணினித் திரையின் முன் அமர்ந்து மின்னல் வேகத்தில் விரல்களைத் தட்டினாள். ‘கவின்! தரணி! நான் சிக்னல் பாத்வேவை ஓபன் செய்கிறேன். ராகுல் உருவாக்கிய கிராபிக்ஸ் ஃபில்டர் அந்த டைமரின் அதிர்வெண்ணை இப்போது சமன் செய்யத் தொடங்குகிறது. விரைவாகச் செயல்படுங்கள்!’ என்று தனது மைக்ரோஃபோன் வழியாக கத்தினாள். ராகுல் தன் பங்குகாக, ‘கூல் காய்ஸ்! அந்த டைமரின் ஸ்பீடு இப்போ பாதியாகக் குறைஞ்சிருக்கு. ஆனா அது மறுபடியும் இன்கிரீஸ் ஆகுறதுக்குள்ள அந்த கோட்டை கிராக் பண்ணுங்க!’ என்று உற்சாகப்படுத்தினான்.

கேம் உலகத்தில், கவினும் தரணியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களின் கண்களில் இருந்த பரஸ்பர நம்பிக்கையும் ஆழமான காதலும் அந்த டிஜிட்டல் உலகத்தின் இருளை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான பலத்தைக் கொடுத்தது. கவின் தன் வலது கையை உயர்த்தினான்; அவனது கழுத்தில் அணிந்திருந்த டிஜிட்டல் கோடட் பெண்டன்ட் நீல நிற ஒளியில் பிரகாசமானது. தரணியும் தன் டேப்லெட்டை உயர்த்தி, மையக் குறியீட்டின் மீது தனது சக்தியைப் செலுத்தத் தொடங்கினாள். இருவரும் இணைந்து ஒரே நேரத்தில் அந்த மூன்று பாதுகாப்புச் சாவிகளையும் தொட்டனர்.

திடீரென, கேம் உலகத்தின் பிரதான திரை முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான ஒளிவெள்ளம் பரவியது. டைமரின் வேகம் முற்றிலுமாக நின்று, ’00:03:45′ என்ற நிலையில் ஸ்தம்பித்தது. அந்தத் தீவின் மறைந்துபோன பகுதி சற்று வெளிவரத் தொடங்கியது. அதே நேரத்தில், கேம் திரையின் நடுவே கவினின் அண்ணனின் பழைய நினைவுக் குறிப்பு ஒன்று டிஜிட்டல் எழுத்துக்களாகத் தோன்றியது. ‘நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் திறவுகோல் உங்களிடமே உள்ளது…’ என்ற அந்த வாசகம் மின்னியபோது, கவினின் பெண்டன்ட் இன்னும் தீவிரமாக ஒளிரத் தொடங்கியது.

அப்போது, அந்த அமைதியான டிஜிட்டல் வெளியைக் கீறிக்கொண்டு ஒரு விசித்திரமான, மெல்லிய டிஜிட்டல் குரல் கவினின் காதில் கேட்டது. அது கவினின் அண்ணனின் குரலைப் போலவே இருந்தது, ஆனால் அதில் ஏதோ ஒரு ரகசிய எச்சரிக்கை மறைந்திருந்தது. ‘கவின்… நீ தேடும் உண்மைகள் இந்த தீவின் ஆழத்தில் இல்லை… அது உனது நினைவுகளின் மறுபக்கத்தில் உள்ளது…’ அந்த குரல் நின்றவுடன், கேம் உலகத்தின் அடிப்பகுதியில் இருந்து ஒரு புதிய எதிரிக் குறியீடு ஊதா நிறப் புயல் போலச் சுழன்று மேலே வரத் தொடங்கியது. கவினும் தரணியும் அந்தப் புதிய ஆபத்தைச் சமாளிக்கத் தயாராகினர்.