அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 27

குரோனோஸ் அகாதமியின் இரவுக் கால நிழல் விளையாட்டு உலகத்தில், பத்தாவது நிமிடத்தின் கவுண்டன் கவுன்டர் வேகமாக எண்களைக் குறைத்துக் கொண்டிருந்தது. மையக் கோபுரத்தின் வெளிச்சம் நீல நிறத்திலிருந்து ஆழ்ந்த ஊதா நிறத்திற்கு மாறியது. எழில் தன் கையில் இருந்த ஹாலோகிராபிக் புதிர்த் டேப்லெட்டைப் பார்த்தான். அதன் திரை முழுவதும் டிஜிட்டல் குறியீடுகள் மின்னின. பவித்ரா தன் டூயல் டேட்டா ஸ்டைலிகளைப் பயன்படுத்தி, கேம் மாஸ்டரின் இரண்டாவது நிலைச் சுவரின் ஃபயர்வால் பாதுகாப்பை உடைக்கும் பணியில் தீவிரமாக இருந்தாள். அவளது ஸ்மார்ட்-கண்ணாடி திரையில் தரவுகள் மின்னல் வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. கபில் நுழைவாயிலின் பாதுகாப்பிற்காக தனது ஸ்மார்ட் காண்டலட்டை இறுக்கிக் கொண்டு, சுற்றியுள்ள நகரும் கியர்களின் சத்தத்தைக் கவனித்தான். அகாதமியின் ரகசியப் பாதையில் எந்த நேரத்திலும் சென்ட்ரி ரோபோக்கள் மீண்டும் வரலாம் என்ற பதற்றம் நிலவியது. எழில் சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் ஆழ்ந்த சிந்தனையால் புதிய புதிரின் வடிவத்தைக் கணக்கிடத் தொடங்கினான்.

“பவித்ரா, அந்த குறியீட்டின் லூப் எண் என்னவாக இருக்க முடியும்? கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால மாணவர்களின் டிஜிட்டல் பதிவுகளுடன் இதை இணைத்தால் மட்டுமே அடுத்த கதவு திறக்கும்,” என்று எழில் அமைதியான குரலில் கேட்டான். பவித்ரா தன் விரல்களால் ஸ்டைலியை வேகமாக இயக்கிவிட்டுப் பதிலளித்தாள். “இரு நிமிடம் கொடு எழில். கேம் மாஸ்டர் நம்மை திசைதிருப்ப பல போலி குறியீடுகளை இந்தத் தரவு மையத்தில் பதித்துள்ளார். ஆனால் இந்த சுவரில் உள்ள கணித முறையைக் கவனித்தால், இது அகாதமியின் பழைய கட்டிடக் கலையின் எண்கணித முறையைப் போலவே உள்ளது.” இதைக் கேட்டவுடன் எழிலின் முகத்தில் ஒரு தெளிவு பிறந்தது. அகாதமியின் பழைய நூலகக் காப்பகத்தில் அவன் கண்டெடுத்த டைரியில் உள்ள குறிப்புகளும் இந்த எண்களும் சரியாகப் பொருந்துவதை அவன் உணர்ந்தான். தன் குடும்பத்திற்கும் இந்த அகாதமிக்கும் உள்ள நீண்ட காலத் தொடர்பின் மர்மம் இப்போது அவனுக்கு மெல்ல விளங்கத் தொடங்கியது.

கபில் தன் இடது கையை உயர்த்தி எச்சரித்தான். “நண்பர்களே, தூரத்தில் உள்ள டிஜிட்டல் சுவர்களில் ஏதோ இயக்கம் தெரிகிறது. ரோபோக்கள் அல்லது புதிய பாதுகாப்பு சென்ட்ரி திரைகள் நம்மை நோக்கி வருவதைப் போல இருக்கு. சீக்கிரம் இந்த புதிரை முடியுங்கள்!” என்று அவசரப்படுத்தினான். கபிலின் எச்சரிக்கையைக் கண்டுகொள்ளாமல் எழிலும் பவித்ராவும் தங்கள் பணியில் முழுமையாகக் கவனத்தைச் செலுத்தினர். எழில் தன் டேப்லெட்டில் உள்ள கடைசி வழிமுறையைத் தட்டினான். “சரி, பவித்ரா! அந்த மையக் குறியீட்டை என் டேப்லெட்டுடன் சின்க் செய். நாம் அந்த ஆற்றல் மையத்தின் கதவை திறக்கப் போகிறோம்.” பவித்ரா ஒரு விநாடி கூட தாமதிக்காமல் தன் ஸ்டைலியால் தரவுப் பரிமாற்றத்தை முடித்தாள். அப்போது அந்த பிரம்மாண்டமான டிஜிட்டல் கதவு மெதுவான ஒலியுடன் நடுக்கமடைந்து திறக்கத் தொடங்கியது.

கதவு திறந்தவுடன் உள்ளே இருந்த குளிர்ச்சியான காற்று அவர்களின் முகத்தில் வீசியது. அங்கே கண்ணாடிப் பந்துகளில் (digital pods) தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் போல நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் டிஜிட்டல் வடிவத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்தனர். கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாகக் காணாமல் போனதாகக் கூறப்பட்ட மாணவர்கள் அனைவரும் இந்தச் சோதனைக் கூடத்தின் உள்ளே தான் முடக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அவர்கள் நேரில் கண்டனர். இந்த மிகப்பெரிய வெளிப்பாடு எழிலையும் அவனது நண்பர்களையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. இது சாதாரண விளையாட்டு அல்ல, மாணவர்களின் நினைவுகளையும் ஆற்றலையும் உறிஞ்சும் ஒரு பெரிய டிஜிட்டல் பரிமாணச் சிறைச்சாலை என்பது இப்போது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கப்பட்டது. பவித்ரா அதிர்ச்சியுடன் அந்த டிஜிட்டல் பாட்களின் நிலையைத் தன் திரையில் பதிவு செய்துகொண்டாள்.

அப்போது அந்த அறையின் நடுவில் இருந்த பிரம்மாண்டமான ஹாலோகிராபிக் திரை திடீரென ஒளிரத் தொடங்கியது. கேம் மாஸ்டரின் மாறுபட்ட குரல் அந்த அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது. “மிகவும் அருமையாகச் செய்தீர்கள், எழில்! நீங்கள் எதிர்பார்த்ததை விட வேகமாகவே இந்த இரண்டாவது நிலையைத் தாண்டிவிட்டீர்கள். ஆனால், இந்த மாணவர்களை நீங்கள் இங்கிருந்து வெளியே கொண்டு செல்வது அவ்வளவு எளிதான காரியம் அல்ல. இதோ உங்களுக்கான இறுதி சவால் ஆரம்பமாகிறது,” என்று அந்த குரல் நக்கல் கலந்த எச்சரிக்கையுடன் ஒலித்தது. அந்த குரலைத் தொடர்ந்து, அறை முழுவதும் சிவப்பு நிற எச்சரிக்கை விளக்குகள் ஒளிரத் தொடங்கின. கோபுரத்தின் கடிகாரம் முப்பது நிமிடக் கெடுவைக் காட்டியது. இந்த புதிய சவாலை எதிர்கொள்ள எழிலும் அவனது குழுவும் தங்களின் முழு பலத்தையும் ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

பேராசிரியர் அக்ஷயா நூலகத்தின் தொலைதொடர்பு அலைவரிசை மூலம் எழிலுக்கு முக்கியமான எச்சரிக்கையை அனுப்பினார். “எழில், கேம் மாஸ்டர் உன்னை ஒரு பொறிக்குள் தள்ளுகிறான். அந்த ஆற்றல் மையத்தின் மையக் கணினியை நீங்கள் நேரடியாகத் தொடக்கூடாது. அது ஒட்டுமொத்த அகாதமியின் ஆற்றலையும் முடக்கிவிடும் அபாயம் உள்ளது. அதற்குப் பதிலாக, மாணவர்களின் டிஜிட்டல் சாவிகளை மட்டும் மீட்டெடுத்துப் பரிமாணப் பாதையை மாற்றுங்கள்,” என்று வழிகாட்டினார். அக்ஷயாவின் குரல் எழிலுக்குத் தேவையான மன உறுதியை அளித்தது. எழில் தன் வியூகத்தை உடனடியாக மாற்றியமைத்தான். “கபில், பவித்ரா, நாம் பேராசிரியர் சொல்வது போல் மையக் கணினியைத் தொடாமல், மாணவர்களின் சாவிகளை மட்டும் தனித்தனியாகப் பிரிக்க வேண்டும். கபில், அந்த பாதுகாப்புத் திரையை உன் உடல் திறனால் பாதுகாத்துக்கொள்,” என்று உத்தரவிட்டான்.

பவித்ரா உடனடியாகத் தன் டேப்லெட்டில் ஒரு புதிய பிரதான நிரலை இயக்கி மாணவர்களின் சாவிகளைப் பிரித்தெடுக்கத் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு சாவியும் மீட்கப்படும் போதும், கண்ணாடிப் பந்துகளில் இருந்த மாணவர்களின் முகங்களில் லேசான உயிர் துடிப்பு திரும்புவதை அவர்கள் கண்டனர். இது அவர்களின் நம்பிக்கையை மேலும் அதிகரித்தது. எழில் தன் ஸ்மார்ட் காண்டலட்டில் உள்ள குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தி, கேம் மாஸ்டரின் ஃபயர்வால் தாக்குதலைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றான். டிஜிட்டல் விண்கற்களைப் போல சுற்றியுள்ள சுவர்களில் குறியீடுகள் மோதிச் சிதறின. எனினும், எழிலின் துல்லியமான திட்டமிடலால் குழு பாதுகாப்பாக முன்னேறியது. கேம் மாஸ்டரின் கட்டுப்பாட்டு அறை மெல்ல இவர்களின் பிடிக்குள் வருவது போலத் தோன்றியது.

பவித்ரா கடைசி மாணவனின் டிஜிட்டல் சாவியையும் வெற்றிகரமாகப் பெற்றுவிட்டதாக அறிவித்தாள். “எழில், அனைத்து மாணவர்களின் பதிவுகளும் நம் வசம் உள்ளன! இப்போது நாம் இந்த இடத்திலிருந்து வெளியேற வேண்டும்.” ஆனால், அதற்குள் கேம் மாஸ்டர் ஒரு புதிய முப்பரிமாணச் சுவரை அவர்கள் முன் நிறுத்தினான். அது ஒரு பிரம்மாண்டமான லேபிரிந்த் அரினா போல மாறி அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அந்த புதிய ஆபத்தான பாதையின் நடுவில் கேம் மாஸ்டரின் நிழல் உருவம் தோன்றி அவர்களை நோக்கிக் கைகாட்டியது. அடுத்த பகுதியில் எழில் இந்த இறுதிச் சுவரைக் கடந்து மாணவர்களை எவ்வாறு மீட்கப் போகிறான் என்ற கேள்விக்கான பதற்றம் அனைவரையும் பற்றிக் கொண்டது.

அந்தப் பிரம்மாண்டமான லேபிரிந்த் அரினாவின் சுவர்கள் ஒவ்வொரு வினாடியும் தங்களின் வடிவத்தை மாற்றிக்கொண்டே இருந்தன. அது ஒரு எளிய பாதை அல்ல; மாறாக, நுட்பமான டிஜிட்டல் குறியீடுகளால் பின்னப்பட்ட ஒரு ஆபத்தான புதிர் மண்டலம். பவித்ராவின் டேப்லெட் திரையில் சிவப்பு நிறக் கோடுகள் எச்சரிக்கை மணி அடிப்பது போல வேகமாகச் சிமிட்டின. “எழில், இந்த லேபிரிந்த் பாதையின் கட்டமைப்பு வழக்கமான விதிகளுக்கு உட்படவில்லை. இது நம்முடைய நினைவாற்றலையும் தர்க்க ரீதியான சிந்தனையையும் ஒரே நேரத்தில் சோதிக்கிறது,” என்று அவள் குரலில் லேசான நடுக்கம் கலந்த எச்சரிக்கை வெளிப்பட்டது.

கபில் தன் கைகளை மார்புக்கு குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டு, அந்தச் சுவர்களின் இயக்கத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான். “கவலைப்படாதே பவித்ரா, சுவர்கள் எப்படி மாறினாலும், அவற்றுக்கிடையே ஒரு தர்க்கப் பிழை இருக்கத்தான் செய்யும். அதைக் கண்டுபிடித்தால் போதும், இந்தப் பாதையை நொடியில் உடைத்துவிடலாம்” என்று உறுதியுடன் கூறினான். அவனது அந்தத் திடமான வார்த்தைகள் குழுவின் மனநிலையைத் தாங்கிப் பிடித்தன. எழில் தன் கண்களை மூடி, அகாதமியின் கட்டமைப்பையும் கேம் மாஸ்டரின் முந்தைய நகர்வுகளையும் மனதிற்குள் தொகுத்துப் பார்த்தான்.

“கபில் சொல்வது சரிதான். இது ஒரு மாயை. நாம் பயப்படாமல் நேராக மையப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தால், கேம் மாஸ்டரின் இறுதிப் பாதுகாப்புக் கவசத்தை எளிதில் ஊடுருவிவிடலாம்” என்று கட்டளையிட்டான் எழில். அவனது காண்டலட் திரையில் பச்சை நிற சங்கேதக் குறியீடுகள் ஒளிரத் தொடங்கின. அடுத்த கணத்தில், அவர்கள் அனைவரும் அந்தப் புதிர் பாதையை நோக்கி ஒரே சீரான வேகத்தில் முன்னேறத் தொடங்கினர், கேம் மாஸ்டரின் அடுத்த சவாலை எதிர்கொள்ளத் தயாராகினர்.