அகாடமி ஆஃப் நிழல் விளையாட்டு: ரகசிய விதிகளின் உலகம் — எபிசோடு 32: டிஜிட்டல் சிறையின் சவால்

மையக் கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான அறையில் எஞ்சியிருந்த பத்து நிமிட காலக்கெடுவின் கவுண்டவுன் டைமர் ஒளிரத் தொடங்கியது. “09:59… 09:58…” என ஊதா மற்றும் சிவப்பு நிறங்களில் ஒளிரும் எண்கள் டிஜிட்டல் சுவர்களில் நிழலாடின. அந்த அறையின் நடுவே, கண்ணாடியைப் போன்ற டிஜிட்டல் பாட்களுக்குள் மிதந்த நிலையில் காணாமல் போன மாணவர்கள் இருந்தனர். அவர்களின் உடல்களைச் சுற்றி நீல நிற ஆற்றல் வரிகள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. எழில் தன் இடது கையில் இருந்த ஸ்மார்ட் கையுறையை ஆன் செய்து, பாட்களின் ஆற்றல் அமைப்பைப் பரிசோதித்தான். அவனது கூர்மையான அம்பர் நிறக் கண்கள் அந்தச் சிக்கலான குறியீடுகளை விரைவாக வாசித்தன. பவித்ரா தன் இரு தரவு பாணிகளைக் கைகளில் பிடித்து, தொடுதிரையில் பாதுகாப்புத் தரவுகளைப் பதிவிறக்கம் செய்யத் தொடங்கினாள். கபில் தற்காப்பு நிலையில் நின்றவாறு சுற்றிலும் அமைக்கப்பட்டிருந்த பாதுகாப்பு அமைப்புகளை உற்று நோக்கினான்.

திடீரென, அறையின் மையக் கூரையிலிருந்து ஒளிரும் ஹாலோகிராபிக் உருவம் ஒன்று உருவானது. அது கேம் மாஸ்டரின் முகமூடி அணிந்த டிஜிட்டல் பிம்பம். கேம் மாஸ்டரின் குரல் அறையின் மூலை முடுக்குகளில் எதிரொலித்தது. “வரவேற்கிறேன் எழில்! எனது மையக் கோட்டைக்குள் நீங்கள் நுழைகிறீர்கள் என்பதை நான் முன்பே கணித்திருந்தேன். இப்போது உங்கள் முன்னால் உள்ள இந்த பத்து நிமிட டைமர் சாதாரணமாக இயங்கவில்லை. இந்த பாட்களுக்குள் இருக்கும் மாணவர்களின் நினைவுகளும், அகாதமியின் பிரதான மேட்ரிக்ஸ் ஆற்றலும் ஒரே நூலில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. நீங்கள் தவறான ஒரு அடியை எடுத்து வைத்தாலும், இந்த மாணவர்களின் நினைவுகள் நிரந்தரமாகத் துடைத்தெறியப்படும். உன்னுடைய கணித திறமைக்கும், பவித்ராவின் ஹேக்கிங் திறனுக்கும் இது ஒரு இறுதிச் சோதனை!” என்று கேம் மாஸ்டர் சவாலிட்டான்.

அந்த நேரத்தில், எழிலின் காதுகளில் அணிந்திருந்த சிறு ரகசியத் தகவல்தொடர்புக் கருவி அதிர்ந்தது. பேராசிரியர் அக்ஷயாவின் குரல் தெளிவாகக் கேட்டது. “எழில், கவனமாகக் கேள்! அந்த பாட்களின் வெளிப்புறக் கண்ணாடியை அல்லது ஆற்றல் இணைப்புகளைப் பலவந்தமாக உடைக்க முயற்சிக்காதீர்கள். அது ஒரு பொறி. அகாதமியின் விதிகளின்படி, அமைப்பைப் பலவந்தமாக முடக்க முயன்றால் நினைவுகள் அழிக்கும் பாதுகாப்பு முறை தானாகவே இயங்கிவிடும். நூலகத்தின் ரகசியக் காப்பகத்தில் உள்ள வரலாற்றுப் பதிவுகளின்படி, அந்தச் சுற்றுகள் пространственные புதிர்களால் (spatial ciphers) பூட்டப்பட்டுள்ளன. கணிதவியலின் அடிப்படையில் மட்டுமே அந்த பூட்டைத் திறக்க முடியும்!” என அக்ஷயா எச்சரித்தார்.

எழில் தன் கையில் இருந்த ஹாலோகிராபிக் புதிர்த் பலகையை உயர்த்தினான். அதில் சிக்கலான குவாண்டம் வரைபடங்களும், சுழலும் கணிதச் சமன்பாடுகளும் தோன்றின. “பவித்ரா, இந்த எண்களின் அசைவுகளைக் பார்,” என்றான் எழில். “இது சாதாரண குறியீடல்ல. குரோனோஸ் அகாதமி அமைக்கப்பட்ட காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பழமையான கணித சுழல்களின் (mathematical loops) தொடர்ச்சி. ஒவ்வொரு மூன்று விநாடிக்கும் இதன் ஆற்றல் முனைகள் தங்கள் இடத்தை மாற்றிக்கொள்கின்றன.” எழிலின் விரல்கள் மின்னல் வேகத்தில் ஹாலோகிராபிக் திரையில் புதிய சமன்பாடுகளை வரைந்தன. அவன் அந்தச் சிக்கலான பூட்டின் கணிதவியலின் மையப் புள்ளியைக் கண்டறிய முயன்றான்.

அதே நேரம், அறையின் நாலாப்புறமும் அமைக்கப்பட்டிருந்த பாதுகாப்புச் சென்ட்ரி ரோபோக்களின் கண்கள் சிவப்பு நிறத்தில் விழித்துக்கொண்டன. அவை எழில் மற்றும் பவித்ராவை நோக்கி லேசர் கதிர்களைப் பாய்ச்சத் தயாராயின. “எழில், பவித்ரா! நீங்கள் உங்கள் முழு கவனத்தையும் புதிரைத் தீர்ப்பதில் செலுத்துங்கள்! இந்த ரோபோக்களை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்!” என்று உரக்கக் கூவினான் கபில். கபில் தன் கூடைப்பந்து விளையாட்டு அனுபவத்தின் மூலம் கிடைத்த வேகத்தையும் நெகிழ்வுத்தன்மையையும் பயன்படுத்தி, அந்த ரோபோக்களின் பாதையைக் குறுக்கிட்டான். தன் தற்காப்பு தகட்டைக் கொண்டு லேசர் கதிர்களைத் திசைதிருப்பி, எழிலுக்கும் பவித்ராவுக்கும் ஒரு பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்கினான்.

பவித்ரா தன் இரு தரவு பாணிகளைப் பயன்படுத்தி, டிஜிட்டல் பாட்களின் ஆற்றல் முனைவழிகளில் நேரடியாகச் செயல்படத் தொடங்கினாள். எழில் கணித்துச் சொன்ன கணிதச் சமன்பாடுகளின் முடிவுகளைத் தனது பாணிகள் மூலம் அந்தச் சுற்றுகளுக்குள் செலுத்தினாள். “எழில், உனது கணக்கீடு கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது! முதல் அடுக்கு பாதுகாப்பு முடக்கப்படுகிறது!” என்று பவித்ரா உரக்கக் கூறினாள். பெரிய திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த கவுண்டவுன் டைமர் “05:00” என்ற நிமிடத்தில் தற்காலிகமாக உறைந்து நின்றது. அறையின் விளக்குகள் நீல நிறத்திலிருந்து ஆழ்ந்த ஊதா நிறத்திற்கு மாறின. பாட்களுக்குள் இருந்த மாணவர்களின் இதயத் துடிப்பு அலைவரிசைகள் சீரான நிலைக்குத் திரும்பின.

முதல் அடுக்கு பாதுகாப்பு முடக்கப்பட்ட அதே விநாடியில், பவித்ராவின் தொடுதிரையில் ஒரு ரகசிய டிஜிட்டல் முத்திரை வெளிப்பட்டது. “எழில், இங்கே பார்!” என்று பவித்ரா சுட்டிக்காட்டினாள். அந்த டிஜிட்டல் முத்திரையில் அகாதமியின் உயர்மட்ட நிர்வாக அமைப்பின் அதிகாரப்பூர்வக் குறியீடு பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. “இதன் மூலம் கேம் மாஸ்டர் அகாதமி நிர்வாகத்தின் மிக முக்கியமான உள் நபர் என்பது சந்தேகமின்றி உறுதியாகிறது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன மாணவர்களின் டிஜிட்டல் பதிவுகளும் இந்த முத்திரையின் கீழ்தான் பாதுகாப்பற்ற முறையில் சேமிக்கப்பட்டுள்ளன,” என்று எழில் கூறினான். கேம் மாஸ்டரின் முகத்திரை விரைவில் கிழியும் என்ற நம்பிக்கை அவர்கள் மனதில் மலர்ந்தது.

ஆனால், அவர்களின் மகிழ்ச்சி நீடிக்கவில்லை. கேம் மாஸ்டரின் உரத்த சிரிப்பு மீண்டும் அந்த அறையில் எதிரொலித்தது. “மிகச் சிறப்பு, எழில்! ஆனால் இது எனது விளையாட்டின் முதல் படி மட்டுமே!” என்றான் கேம் மாஸ்டர். அடுத்த கணமே, அந்த அறையின் வடிவியல் தரைத் தட்டுகள் (geometric floor tiles) நகரத் தொடங்கின. புதிய இடைவெளிகள் உருவாகி, லேசர் சுவர்கள் எழும்பின. டைமர் மீண்டும் இயங்கத் தொடங்கியது: “04:59… 04:58…”. அதே நேரத்தில், அறையின் மறுமுனையில் இருந்த பிரம்மாண்டமான பரிமாணக் கதவு ஒன்று மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கியது. எழிலும் அவனது குழுவினரும் அடுத்த ஆபத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராயினர்.

அந்தப் பரிமாணக் கதவின் பின்னாலிருந்து ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பு விசை அலை வெளிப்படத் தொடங்கியது. அது அறையில் இருந்த வடிவியல் தரைத் தட்டுகளைத் தலைகீழாக உயர்த்தியது. கபில் தன் தற்காப்புத் தகட்டை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, காற்றில் மிதந்து வந்த உடைந்த தட்டுகளின் மீது பாய்ந்து சென்று, மீண்டும் சென்ட்ரி ரோபோக்களின் லேசர் தாக்குதலில் இருந்து எழிலையும் பவித்ராவையும் பாதுகாத்தான். “எழில்! இந்த ஈர்ப்பு விசை நம் இயல்புநிலையைக் குலைக்கிறது. கதவு முழுமையாகத் திறப்பதற்குள் ஏதேனும் செய்!” என்று கபில் உரக்கக் கூவினான்.

எழில் தன் ஹாலோகிராபிக் திரையை மேலும் வேகப்படுத்தினான். பரிமாணக் கதவிலிருந்து வெளிப்படும் ஆற்றல் அலைகளின் அதிர்வெண்ணைக் கணித்து, “பவித்ரா, இந்தக் கதவு வெறும் நுழைவாயில் அல்ல! இது குரோனோஸ் அகாதமியின் முதன்மைத் தரவு மையத்துடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்ட ஒரு பரிமாணக் கணக்கீட்டுப் பொறி. இதன் குறியீட்டை நாம் முடக்க வேண்டும் என்றால், தரைத் தட்டுகளின் மாறுபடும் வடிவியல் வரிசையை நாம் ஒரே நேரத்தில் சமன் செய்ய வேண்டும்,” என்று விவரித்தான்.

பவித்ரா தயங்காமல் தனது இரு தரவு பாணிகளையும் இணைத்து, அறையின் மத்திய விசைக்கட்டுப்பாட்டு நெட்வொர்க்கிற்குள் ஊடுருவினாள். எழில் கணித்துக் கூறிய புதிய சமன்பாடுகளைத் தன் பாணிகள் மூலம் வேகமாக இயக்கி, நகரும் தரைத் தட்டுகளின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கினாள். ஆற்றல் புலங்கள் சீரமைக்கப்படத் தொடங்கியபோது, பரிமாணக் கதவின் முனையிலிருந்து ஒரு புதிய தரவு நீரோட்டம் பவித்ராவின் திரையில் பளிச்சிட்டது. அதில், கேம் மாஸ்டரின் அசல் பயனர் குறியீடு மற்றும் அகாதமியின் உயர்மட்ட ஆராய்ச்சிப் பிரிவின் ரகசிய கையொப்பம் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து காணப்பட்டன.

“எழில், இங்கே பார்! கேம் மாஸ்டரின் டிஜிட்டல் தடம் இது! அவர் அகாதமியின் முதன்மை கணினி அமைப்பை உருவாக்கிய அதே நபர்!” என்று பவித்ரா வியப்புடன் கூறினாள். எழிலின் கண்கள் கூர்மையடைந்தன. “எனவே, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன மாணவர்கள் கேம் மாஸ்டரின் இந்த ஆபத்தான பரிமாணப் பரிசோதனைக்காகவே பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இப்போது நாம் தாமதித்தால், இந்த அறையின் முப்பரிமாணக் கட்டமைப்பு முற்றிலுமாகச் சிதைந்துவிடும்,” என்று எழில் எச்சரித்தான்.

டைமரில் எண்கள் “04:15… 04:14…” என அதிவேகமாகக் குறைந்தன. கதவின் நடுவே உருவான ஊதா நிறச் சுழலிலிருந்து புதிய டிஜிட்டல் நிழல்கள் வெளிவரத் தொடங்கின. “நாம் பயப்படக் கூடாது. இந்த விளையாட்டின் விதிகளை கேம் மாஸ்டர் நமக்குச் சாதகமாகவே மாற்றியமைக்க விட்டுவிட்டான். கதவின் இறுதிப் பூட்டை உடைக்கும் வரை நாம் பின்வாங்கப் போவதில்லை!” என்று எழில் உறுதியுடன் கூறினான். அவனது வார்த்தைகள் கபிலுக்கும் பவித்ராவுக்கும் புதிய நம்பிக்கையை அளித்தன.